ความรักในวัยเรียน
ความขัดแย้งของลูกกับพ่อแม่(โดยเฉพาะลูกสาว) ส่วนใหญ่เกิดจากปัญหาลูกมีความรักในวัยเรียน เมื่อไรที่ลูกมีแฟน คบหาสมาคมกับเพื่อนต่างเพศชนิดที่สนิทสนมกันมากเหมือนเงาตามตัว เมื่อนั้นพ่อแม่ก็จะเกิดความวิตกกังวลจนไม่เป็นอันทำอะไร หลายครอบครัวพ่อแม่จะสั่งห้ามไม่ให้ลูกมีความรักในขณะที่ยังเรียนไม่จบ ด้วยเหตุผลที่ว่า “ศัตรูของอนาคตลูกคือการมีความรักในวัยเรียน” เพราะท่านเป็นห่วงกลัวว่าเราจะยกความรักให้เหนือมุกอย่างแม้กระทั่งความก้าว หน้าในชีวิตและอนาคตของตัวเอง ลูกๆ หลายคนที่ไม่เข้าใจตรงจุดนี้ ไม่ชอบการถูกห้าม จึงต่อต้าน โต้แย้ง จนนำไปสู่ความขัดแย้งกันเองภายในครอบครัว ยิ่งช่วงวัยรุ่นเป็นช่วงอายุที่มีความเชื่อมั่นในตัวเอง มีความคิดเป็นของตัวเองสูง ยิ่งต่อต้าน เพราะคิดว่าตัวเองโตพอแล้ว ทั้งที่ยังขาดประสบการณ์ในชีวิต ขาดสติยับยั้งชั่งใจ จนนำไปสู่การตัดสินใจที่ผิด พ่อแม่ิยิ่งเป็นห่วงมาก ท่านก็มีเหตุผลของท่านที่จะห้ามเรา เราก็มีเหตุผลของเราที่จะทำ หลายครั้งเมื่อเหตุผลกับเหตุผลมาเจอกันแล้วเข้ากันไม่ได้ เกิดการต่อต้านและผละออกจากกันไปในที่สุด เมื่อเกิดปัญหานี้ึ้ขึ้นมาผู้เขียนอยากให้ผู้อ่านทั้งหลายที่พบเจอกับปัญหา พ่อแม่ต่อต้าน ห้ามไม่ให้เรามีความรักในวัยเรียนเปลี่ยนจากการโกรธพ่อแม่ ความรักที่เรามีอยู่เป็นแบบใด ความรักนั้นทำให้เราเป็นคนแบบไหน ดีขึ้นหรือแย่ลง ความรักที่ดีจะต้องทำให้เราอยากที่จะทำแต่สิ่งดีๆ ความรักที่ดีจะต้องช่วยกันจับจูงไปในทางที่ดีและฉุดดึงกันขึ้นมาสู่ทางเดิน ที่ดีขึ้น รู้จักหลีกเลี่ยงกันทำในสิ่งที่ไม่ดี สิ่งที่บอกเราได้ง่ายว่ารักนี้ดีหรือไม่ดีคือผลการเรียน การทำงาน และคำตำหนิติชมจากคนรอบข้าง ถ้าเรามีความรักที่ดีอยู่ในครอบครอง สิ่งที่จะต้องทำต่อมาคือการรู้จักอดทน อดกลั้น ต่อคำทัดทานของพ่อแม่ ปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ความรักที่บริสุทธิ์ต่อไปสักวันท่านจะเห็น และเปลี่ยนความคิดจากการห้ามไม่ให้เรามีรักเป็นดีใจที่เรามีรัก แต่หากว่าความรักที่มีอยู่ทำให้เราแย่ลง ทำแต่สิ่งไม่ดี ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากเรียนหนังสือ ผลการเรียนที่แย่ลงบวกกับความตำหนิติฉินของคนรอบข้างจะเป็นตัวบอกเราได้เช่น กันว่า ถึงเวลาแล้วที่เราควรจะผละออกจากความรักจอมปลอมนั้นเสีย คนที่รักเป็นต้องรู้จักรักอย่างมีสติไตร่ตรอง ดังนั้นผู้เขียนจึงอยากให้ผู้อ่านที่อยู่ในวัยเรียนทุกท่านรู้จักรักด้วยสติ คำนึงถึงหน้าที่การเรียนเป็นสำคัญ เพราะความรักสักวันมันก็จะสูญสลายไปจากเราได้ แต่ความรู้ที่เรามีจะติดตัวเราไปจนวันตายและช่วยเหลือเราได้เมื่อยามลำบาก
พูดยากครับ โบราณจึงพูดว่า เลี้ยงได้แต่ตัว อย่างไรก็ตาม ความใกล้ชิดเข้าใจผูกพันระหว่างพ่อแม่ลูกมาตั้งแต่เด็กๆ พอเข้าสู่วัยรุ่นจะพูดคุยกับพ่อแม่ได้เข้าใจ ปัญหาไม่ค่อยมี