พิม “เดือนไม่จริง เธอไม่หน้าตายเลย เสียใจด้วยนะที่เธอต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ ไม่น่าอายุสั้นเลย ฮือ ๆ ๆ” เดือนเห็นน้ำตาของเพื่อนแล้วรู้สึกเสียใจที่ตัวเองต้องตายแบบนี้และทำให้เพื่อนต้องมาเป็นทุกข์กับเธอ เดือนกลับไปคิดทบทวน ทุกครั้งที่เธอพูดกับพิม พิมไม่พูดด้วยและเหมือนมองไม่เห็น คงเพราะแบบนี้เองและตอนที่ไอ้ 2 คนมันเห็นหน้าเธอแล้ววิ่งหนีคงเพราะมันรู้ว่าเธอตายแล้ว มันเลยตกใจกลัว เดือนกลั้นน้ำตาไม่อยู่เลยร้องไห้ออกมา เธอไม่น่าอายุสั้นเลยเพราะอีกไม่กี่เดือนเธอก็จะเรียนจบแล้วและจะหางานทำส่งเงินให้พ่อแม่ใช้ แล้วต่อไปใครจะดูแลพ่อแม่ของเธอ พวกท่านจะเสียใจแค่ไหนถ้ารู้ว่าเธอตายแล้ว คืนนั้นเดือนปรากฎตัวให้พิมเห็นในฝัน
เดือน “พิมอย่าเสียใจเลย เราไปสบายแล้ว ฝากบอกพ่อกับแม่เราด้วย ส่วนเราจะไปจัดการกับคนพวกนั้นให้สาสมกับที่พวกมันทำกับเรา” พิมสะดุ้งตื่น
พิม “เดือนไปสู่ที่ชอบที่ชอบเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วเราจะทำบุญไปให้”
ชายคนที่ 1 “แกเห็นข่าวหรือยังตำรวจกำลังตามจับคนร้ายที่ฆ่านักศึกษาคนนั้น เราจะทำไงดี”
ชายคนที่ 2 “แกไม่ต้องกลัวไม่มีใครจับเราได้หรอก ไม่มีใครรู้นี้ว่าเราเป็นคนทำ เห็นนั้นไหมเหยื่อรายใหม่ของเรามาแล้ว”
ชายทั้ง 2 คน เดินเข้าไปหาหญิงสาวคนนั้น
ชายคนที่ 1 “น้องสาวเดินคนเดียวตอนกลางคืนมันน่ากลัวนะน้อง ให้พี่เดินเป็นเพื่อนไหม”
หญิงสาว “พวกพี่ใจดีจังเลย ถ้างั้นไปส่งฉันหน่อยได้ไหมจ๊ะ”
เมื่ออ้อยเข้าปากช้างแล้วพวกมันจะปล่อยไปง่าย ๆ ได้ยังไง ก่อนที่ชายทั้ง 2 คนจะลงมือ หญิงสาวคนนั้นก็หันหลังกลับมา ทั้ง 2 คนถึงกับพูดไม่ออก
ชายทั้ง 2 คน “ขอ ๆๆโทษ พวกเราไม่ตั้งใจ”
เดือน “ถ้าพวกแกไม่ตั้งใจแล้วฆ่าฉันทำไม ฉันไปทำอะไรให้แกไม่พอใจ”
ชายคนที่ 1 “ปล่อยพวกเราไปเถอะเราไม่ตั้งใจจริงๆ”
เดือนตรงเข้าไปบีบคอคนทั้งคู่
ชายคนที่ 1 “เราไม่ตั้งใจ มีคนจ้างเรามา”
เดือนชะงัก เอะใจกับคำพูด “ใครจ้างพวกแกมา”
ชายคนที่ 2 “ผู้หญิงคนหนึ่งเขาเอารูปมาให้เราดู บอกว่าให้จัดการได้เลย เราแค่ต้องการสั่งสอน ไม่ตั้งใจฆ่าแต่มันพลั้งมือ อโหสิกรรมให้เราด้วยเถอะ อย่าฆ่าพวกเราเลย”
เดือน “ก่อนที่พวกแกจะทำ ทำไมไม่คิด อย่าอยู่เลย”
ก่อนที่เดือนจะลงมือมีรถสายตรวจผ่านมาพอดี เดือนจึงปล่อยมือ พวกมันวิ่งเข้าไปหารถสายตรวจและเล่าให้ตำรวจฟัง เดือนไม่เข้าใจ เธอไปทำอะไรให้ใครไม่พอใจ เขาถึงต้องมาทำร้ายเธอแบบนี้ เดือนกลับมาถึงห้องเห็นพิมนั่งอ่านหนังสืออยู่ เดือนจึงเดินเข้าไปหาพิมและพูดกับพิมว่า
เดือน “พิมเราไม่รู้ว่าเราทำให้ใครไม่พอใจ เขาถึงทำกับเราแบบนี้ แต่ตอนนี้เราหมดห่วงแล้ว เพราะพวกมันสารภาพความจริงกับตำรวจแล้ว ต่อจากนี้ไปปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจสืบหาคนบ่งการและนำตัวมาลงโทษ เราลาก่อนนะ ถ้าเกิดชาติหน้ามีจริง ขอให้เราได้เกิดมาเป็นเพื่อนกันอีก...” ก่อนที่เดือนจะพูดต่อ
พิม “ตายไปซะได้ก็ดี แกมันเป็นมารทุกอย่างในชีวิตฉัน ทั้งการเรียนและความรัก ถ้าไม่มีแกสักคน โดมต้องหันมารักฉันแน่” เดือนหยุดชะงักกับคำพูดของพิม ทำไมพิมพูดแบบนี้
พิม “แต่ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจให้แกถึงตาย แค่อยากสั่งสอนแกเท่านั้น แต่ไอ้พวกนั้นมันคงหนักมือไปหน่อย แกเลยต้องมาตายแบบนี้ ยังไงก็อโหสิกรรมให้ด้วยแล้วกันนะ ใครอยากให้แกเกิดมาเป็นศัตรูกับฉัน”
เดือนรู้สึกเสียใจกับคำพูดของพิม “ทำไมพิมพูดแบบนี้ เรื่องที่เกิดขึ้นทุกอย่างล้วนเป็นฝีมือของพิมหรือ ทำไมต้องทำกับเธอถึงขนาดนี้ เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก รักกันเหมือนพี่น้อง พิมน่าจะพูดกับเดือนก่อน ไม่น่าทำอย่างนี้เลย” พิมรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงคนพูดอยู่ใกล้ ๆ แต่ก็ไม่เห็นใคร เธอคิดว่าอาจเป็นเดือนก็ได้
พิม “ฉันไม่กลัวแกหรอก แน่จริงออกมาให้เห็นซิ”
เดือนจึงปรากฏตัวให้เห็น พิมถึงกับตะลึง
พิม “แกตายไปแล้ว ยังจะมาหลอกกันอีกทำไม”
เดือน “ทำไมเธอต้องทำร้ายเราด้วย เราเป็นเพื่อนรักกันไม่ใช่เหรอ”
พิม “เพื่อนรักเหรอ ตั้งแต่เด็กจนโตแกชนะฉันทุกอย่าง แกก็รู้ว่าฉันชอบโดม แต่แกก็ยังทำตัวสนิทสนมกับเขาอยู่ ฉันทนไม่ได้ที่ฉันต้องถูกแกแย่งทุกอย่างไปจากชีวิตฉัน”
เดือน “แต่เธอควรพูดกับฉันก่อน ไม่น่าทำร้ายฉันแบบนี้”
พิม “ฉันแค่ให้พวกมันสั่งสอนแก ไม่ได้ให้ฆ่า แต่มันก็ดีที่แกตายไปซะ ฉันจะได้หมดปัญหา”
เดือน “เธอคิดว่าไม่มีใครรู้เหรอว่าเธอเป็นคนทำ”
พิม “ไม่มีทางหรอก ยังไงฉันก็ชนะแกอยู่ดี ฮ่า ๆ ๆ”
ทันใดนั้นด้านนอก ตำรวจ “นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจเปิดประตู” เมื่อพิมได้ยินเสียงเจ้าหน้าที่ตำรวจถึงกลับหน้าถอดสี ทำตัวไม่ถูก ทำไมตำรวจต้องมาหาเธอ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด
ตำรวจ“เปิดประตูไม่ไงเราจะพังประตูเข้าไป” สิ้นเสียงตำรวจก็พังประตูเข้าไป “ยอมให้จับซะดี ๆ คนร้ายสารภาพกับเจ้าหน้าที่หมดแล้วว่าคุณเป็นคนจ้างวานทำร้ายคุณเดือนประดับ เราขอควบคุมตัวคุณไปให้ปากคำที่โรงพัก”
พิม “ฉันไม่ได้ทำ ไหนล่ะหลักฐาน อย่ามาจับฉัน ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน เดือนยังไงฉันก็ชนะแก ฉันไม่ได้โดมแกก็ไม่ได้เหมือนกัน ฮ่า ๆ ๆ” ตำรวจสงสัยว่าพิมพูดกับใครทั้งที่ไม่มีใครนอกจากพิมและเจ้าหน้าที่ตำรวจเท่านั้น
หลังจากนั้นพิมก็ถูกนำตัวไปโรงพัก เดือนรู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอไม่คิดว่าความรัก ความหลงจะทำให้เพื่อนที่รักกันมาตั้งแต่เด็กจะคิดทำร้ายกันได้ถึงเพียงนี้ เดือนอโหสิกรรมให้กับพิมและหวังว่าพิมคงจะกลับตัวกลับใจได้และเริ่มต้นใหม่กับสิ่งดี ๆ ในอนาคต สำหรับเธอคงต้องไปตามทางเดินใหม่ที่เธอไม่ได้กำหนดเอง แล้วร่างของเดือนก็หายวับไปกับตา
