การคุยในที่นี้หมายถึงการพูดคุยกันในหน่วยงาน หรือการพูดคุยเมื่อคนพบปะกัน ซึ่งเป็นรูปแบบหนึ่งของการสังสรรค์นันทนาการ และการสร้างความคุ้นเคย     พักใจ    สนุกสนานรื่นเริง     เป็นกิจกรรมเพื่อให้ชีวิตมีความสุข ไม่น่าเบื่อ หรือเหงา

         นอกจากนั้นยังเป็นการเรียนรู้     การแลกเปลี่ยนเรียนรู้อีกด้วย

        ต่างหน่วยงาน ต่างวงการ จะมีวัฒนธรรมการคุยไม่เหมือนกัน

        ในการทำ KM องค์กรต้องสร้างวัฒนธรรมการคุยที่นอกจากทำให้สบายใจ แล้วยังสร้างสรรค์และเรียนรู้อีกด้วย     ต้องระวังอย่าให้องค์กรตกลงไปในอุบายแห่งการพูดคุย     คือการพูดคุยเชิงลบ เชิงสาดความทุกข์ใส่กัน   ทำให้ความทุกข์ระบาดไปทั่วองค์กร   

        ผู้บริหารต้องคอยระวังระไว มีการบริหารความเสี่ยง (risk management) ในเรื่องโรคแพร่ทุกข์ระบาด     วิธีการที่ดีที่สุดคือแพร่สุขด้วยการพูดคุยเสียจนกลายเป็นวัฒนธรรมคุยสุข     โรคแพร่ทุกข์ก็จะระบาดได้ยาก

         การคุยสุข ใช้หลักการและวิธีการของ Appreciative Inquiry (AI)     คนที่คุยกันก็จะสาดสุข  สาดความชื่นชมใส่กัน  ใช้คำว่าสาดดูจะไม่เหมาะ น่าจะใช้คำว่า "ชโลม" มากกว่า     ในสภาพเช่นนี้ การพูดคุยกันจะเป็นการให้ "น้ำทิพย์ชโลมใจ" ซึ่งกันและกัน

        ในทางธรรมะ นี่คือ "ปิยวาจา" ในรูปแบบที่ลึกมาก   และใช้ได้กว้างขวางมากด้วย

วิจารณ์ พานิช
๒๙ มิย. ๔๙
บนเครื่องบินไปเชียงใหม่