ข้อความจากบันทึกของคุณครูท่านหนึ่งเขียนสะท้อนความจริง

"...อย่างที่สอง ครูเอาเวลาไปทำงานที่เกี่ยวกับการประกันคุณภาพการศึกษา (เรื่องนี้นับว่าเป็นยาขมมากสำหรับครู) ต้องใช้เวลาในการรวบรวม เอกสาร หลักฐานต่างๆ (ทั้งที่เป็นจริงและสร้างขึ้น) เพื่อจัดทำเป็นรูปเล่ม เป็นแฟ้ม ตามมาตรฐานและตัวบ่งชี้ต่างๆ ซึ่งมีมากมาย

ถ้าเป็นโรงเรียน เล็กๆ ในต่างจังหวัดมีครูไม่กี่คน ครูคนหนึ่งต้องทำเอกสารหลายฉบับตามตัวบ่งชี้ทุกตัว แล้วจะมีเวลาสอนเด็กๆ หรือยิ่งใกล้วันที่กรรมการจะมาประเมินภายในหรือภายนอก บางโรงเรียนต้องหยุดการเรียนการสอนเพื่อเตรียมการต่างๆ มากมายสำหรับต้อนรับกรรมการที่จะมาประเมิน

ครูบางคนพูดติดตลกว่าในช่วงที่มีการประเมินคุณภาพการศึกษา ผักชีในท้องตลาดหาซื้อไม่ได้ เพราะโรงรียนต่างๆ กว้านซื้อกันไปหมดแล้ว...."

ที่มา: สมุดบันทึกคุณครูพรศักดิ์

จากลิงค์คุณครูสุนันทา

 

นี่คือ หลุมดำ (black holes) ของการประกันการศึกษา

หลงภูมิใจ ผักชีงาม

 

 

งานประกันควรอยู่ในงานประจำอยู่แล้ว ไม่ใช่งานรวบรวม และสร้างเอกสารให้ได้เกณฑ์ประกัน

ไม่ควรมีพิธีรีตอง เช่น วันดีคืนดีก็มีเจ้าหน้าที่จาก สำนักประเมินมาที่โรงเรียน ถือแฟ้มรายการ (check list) มา เดินเข้าไปที่ธุรการต่างๆ แล้วสุ่มหยิบรายการออกมา พบถูกต้องมีไม่มี ก็ใส่ค่าประเมินไป เสร็จกลับ ส่งผลและคำแนะนำการปรับปรุงที่น่าจะทำได้

ประเมินจริง ประเมินให้โปร่งใส่ ไม่มีอคติ