บันทึกวันจันทร์ที่ 13 กันยายน 2553

 

ในช่วงหนึ่ง...

ในช่วงที่ฉันยังไม่รู้จักความรัก

ฉันเคยวาดภาพ  เคยคิดและเคยฝันว่า...

จะถนอมรักของฉัน

ให้เนาและนาน

แต่เมื่อฉันรู้จักกับความรัก

ฉันจึงรู้ว่าความรัก

มันช่างเปราะง่ายและเบาบาง

ราวกับหมอกควัน

ที่พร้อมจะปลิวลอยไปกับสายลม

ถึงแม้จะคลุมครอบไว้ด้วย

ตัวและหัวใจ...ก็ตาม

(ผลงานของผม .... ตีพิมพ์ : ขวัญเรียน  ปักษ์ สิงหาคม 2547)

 

 

เมื่อวานวันอาทิตย์ แต่ผมเข้ามาหมู่บ้าน...เข้ามาอนามัย

ถึงแม้ไม่ได้มาอยู่เวร

เพราะออกมาเยี่ยมบ้านและสอบสวนโรคเด็กไข้เลือดออก

กำลังระบาดครับ  แต่ผมคาดว่า สามารถควบคุมได้

 

จึงได้รู้ข้อมูลเพื่อนสมัยเรียนมัธยม ฯ  เพราะบ้านข้าง ๆ เด็ก

เป็นผู้หญิง ชื่อ "น้อย" ออกโรงเรียน ตอน ม.5

เพราะที่บ้านไม่มีเงินส่งเรียน

แล้วก็หายสาปสูญจากหมู่บ้านนานกว่า 10 ปี

มีสามีอยู่ทุ่งสง  และมีลูกเล็ก ๆ แต่พิการหนึ่งคน

สามีมีภรรยาน้อย และตนเองก็จำยอมต้องเลี้ยง

พี่สาว "น้อย" จึงรับมาอยู่บ้าน

ไม่นานลูกก็ตาย และแม่ก็ตาย

ปัจจุบัน "น้อย" หายสาปสูญอีกครั้ง

พี่สาวไปค้นที่ทะเบียน เห็นว่า ทำงานโรงงานที่ จ.ปทุมธานี

 

ผมขอมอบบทกวีให้ "น้อย"

เพื่อนที่ไม่เจอกันนานเกือบ 23 ปี

ไม่รู้เหตุผลใด...

ที่ทำให้ผมนึกถึงบทกวีชิ้นให้เพื่อน

ขอให้ "น้อย" มีความสุขมาก ๆ

หวังว่า ... สักวันคงจะได้เจอกัน

รักเพื่อนเสมอ

 

*************