บุญพาวาสนาส่ง

บุญพาวาสนาส่งได้มีโอกาสเรียนต่อมัธยมปลายจนจบ ม.ศ. รุ่นสุดท้าย เนื่องจากพ่อแม่มีลูกมากถ้าจะเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัยสมัยก่อนไม่มีเงินกู้ยืมเรียนเหมือนสมัยนี้เนื่องจากเป็นลูกคนโต น้องอีก 6 คนต้องเรียนคนยังไม่ได้เรียนต้องกินดีว่าสมัยก่อนอาหารการกินหาผักปลาตามห้วยหนองคลองบึงได้ง่ายกว่าปัจจุบันเพราะจำนวนผู้คนยังไม่เยอะอาหารป่า หน่อไม้ เห็ด ผักป่า ปลา หาไม่ยากเหมือนปัจจุบันนี้ ช่วงเด็ก ป. 1 จนถึง ป. 7 จะหาส่องเขียด ส่องกบ ส่องปลา ปักเบ็ด หาผักที่เกิดในน้ำ ในหน้าฝน ส่วนหน้าแล้ง ก็จะหา ขุดปู หาเขียด กบ จะอยู่ตามรู เสาร์ อาทิตย์ ไม่ได้ไปโรงเรียนจะนำควายไปเลี้ยง ไกลจากบ้านประมาณ 3 กิโลเมตร ไปกลับประมาณ 6-7 กิโลฯ หลังเก็บเกี่ยวก็จะเตรียมดินเพื่อปลูก แตงร้าน มะเขือเทศ ข้าวโพด ฟักทอง ถั่วฝักยาว และอีกหลายอย่างที่เป็นพืชล้มลุก อายุ 3-6 เดือน ได้เก็บเกี่ยวผลผลิตก่อนที่จะย่างกรายเข้าสู่หน้านทำนาอีกครั้ง ชีวิตดิฉันก็จะทำกิจกรรมการงานต่างๆ อย่างนี้วนเวียนอยู่อย่างนี้ตลอดมา บางคนอาจจะคิดว่าการหาอาหารป่าหน้าที่ควรจะเป็นเด็กผู้ชาย แต่เนื่องจากเกิดเป็นลูกคนแรกต้องถูกฝึก และกลายเป็นความเคยชินที่ต้องทำช่วยพ่อช่วยแม่ สิ่งของที่หาได้ก็พอแต่ได้กินในครัวเรือน ส่วนพืชผักที่ปลูกขายก็ได้ราคา ปลูกหลายก็จริงแต่ปลูกได้ตามกำลังแรงงานที่ทำได้ คือต้องขุดบ่อน้ำและตักน้ำในบ่อรดพืชผักที่ปลูกเลยเป็นงานที่หนักสำหรับเด็กประถมฯ แต่ร่างกายก็แข็งแรงดี ตั้งแต่จำความได้ จนโตยังไม่เคยได้ไปหา (เหตุการณ์บังคับ) เพราะคำว่าครุ (ครู) นี่แหละมาบังคับ ตอนแก่ต้องมาฝึกเรียน com โดยเหตุผล เพื่อ ใบประกอบวิชาชีพครู