ศีล..คือการประพฤติทั้งกายและวาจา ควรสำรวม ระวัง ด้วยใจ ด้วยเจตนา คุณค่าของคำว่าศีลจะก่อเกิดกับสังคมได้ก็ย่อมเกิดมาแต่ตัวบุคคลก่อนเพราะตัวบุคคลเข้าไปอยู่ในสังคมผู้มีศีลก็ทำให้สังคมเป็นปกติได้ด้วยความปลอดภัย ความไว้วางใจ ฟังง่าย เข้าใจง่าย ปฏิบัติได้
ศีลข้อที่ ๑ ละเว้นจากการฆ่าสัตว์ ไม่ทำร้ายชีวิต ไม่เบียดเบียน ทุบตี เข่นฆ่า รวมทั้งไม่กินเลือดเนื้อของเขา
ศีลข้อที่ ๒ ไม่ลักทรัพย์ของผู้อื่นไม่หยิบฉวย ไม่โลภไม่อยากได้ ไม่เอารัดเอาเปรียบผู้อื่น
ศีลข้อที่ ๓ ไม่ประพฤติผิดในกาม ไม่ล่วงละเมิด ไม่แย่งชิงของรักของผู้อื่น
ศึีลข้อที่ ๔ ไม่โกหก ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน ไม่ใช้วาจาเสแสร้ง ไม่กล่าวคำบิดเบือน ไม่พูดในสิ่งที่ไม่เป็นความจริง
ศีลข้อที่ ๕ ไม่ดื่มสุราเมรัย เครื่องดองของเมา เสพยาเสพติดทั้งหลาย ซึ่งจะทำลายสติสัมปชัญญะให้ฟั่นเฟือนและโรคอื่น ๆ จะแทรกซ้อนตามมา
"อย่าสอนลูกด้วยการดุด่า ต้องสอนลูกด้วยแบบอย่าง ให้เห็นเป็นรูปธรรม"
การรักษา กาย วาจา ใจ ให้เรียบร้อย เรียกว่าศีล
(อรรถกถา ขุททกนิกาย ขุททกปาฐะ สิกขาบท ๑๐)
