ระยะนี้ไปหน่วยงานไหนก็มีแต่เรื่องเกษียณอายุของข้าราชการ

วันเกษียณจึงเป็นวันที่ปลดปล่อยจากงานประจำ

สำหรับผู้ที่เตรียมตัวมาดี วันเกษียณจึงเป็นวันที่มีความสุข

เป็นอิสระ

แต่หากไม่ได้เตรียมตัวเกษียณมาก่อน

ปล่อยเวลาให้ผ่านไปวันๆ รอให้ถึงวันเกษียณแบบไร้จุดหมาย

อาจส่งผลเสียต่อสุขภาพตัวเองก็ได้

อย่างเรื่องของเพื่อนผู้พี่คนหนึ่งยามมีชีวิตราชการอยู่

ก็ดูมีความสุข ชีวิตประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน

สูงกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกัน ชีวิตประจำวันนับ 10 ๆ ปีที่ผ่านมาคือ

เช้าออกจากบ้าน มีคนขับรถ

คนถือกระเป๋าไปส่งถึงห้องทำงานที่เย็นฉ่ำ

มีกาแฟ ปาท่องโก๋ของโปรดและ หนังสือพิมพ์อีกหนึ่งฉบับ

รออยู่บนโต๊ะ เรียกว่านั่งปุ๊บ จิบปั๊บ

เสร็จแล้วก็ออกไปเดินๆดูเหมือนจะตรวจตราความเรียบร้อย

ก็เดินหันซ้ายหันขวาเป็นแบบนี้ เดินไกลไม่ไหว.เหนื่อย

แล้วกลับมาที่สมุดปกแข็งที่เปิดรอเซ็นต์อนุมัติ

ไม่ต้องอ่านเพราะมีคนอ่านแทนเขาบอกว่า"เซ็นต์ด่วนครับท่าน"

แล้วก็ไปประชุม กลับมาเอาแฟ้มประชุมส่งให้ลูกน้อง

และพูดว่า"ผมเอางานมาฝาก  แล้วมีอะไรก็เอามาให้เซ็นต์นะ

อย่าให้ช้าหละ"  หลังจากนั้นจึงกลับเข้าห้องพักสายตา

เสียงเคาะประตูดังขึ้น เอื้อมมือไปกดปุ่มอนุญาต

เสียงที่ประตูดังขึ้น"อาหารกลางวันพร้อมแล้วค่ะ"

ลุกเปลี่ยนที่นั่ง เปิดทีวี แล้วก็สำรวจอาหาร กิน

กดปุ่ม อีกครั้ง หน้าห้องเดินเข้ามา กระซิบ กระซาบเบาๆ

"ท่านคะ..มีคนมารอพบค่ะ"

เดินไปห้องรับแขกที่อยู่หลังม่านกั้น

คุยแบบนี้มานานเป็น 10 ๆปี ย้ายไปที่ไหนก็ต้องมีแบบนี้ 

แล้วก็ทำแบบนี้มานานจนจำไมได้

ก่อนจะเปลี่ยนตำแหน่งใหญ่ขึ้น ยิ่งใหญ่โตมากเท่าไหร่ คนมาหาก็ใหญ่ตามตัว

ความเคยชินในหน้าที่ก่อตัวขึ้นเมื่อไหร่ไม่ทราบได้

แต่มันฝังลึก ลึกมากยากที่จะแยกให้ออกจากกัน

ว่าแบบไหนคือตัวตนที่แท้จริง

วันหนึ่งหน้าห้องเคาะประตูแล้วส่งเสียงเหมือนเดิมว่า

"ท่านคะ วันนี้เวลา16.00น.เชิญที่ห้องประชุมใหญ่ค่ะ"

นายนึกสงสัยย้อนถามหน้าห้องว่า

"อ้าว..วันนี้ผมไม่ต้องไปประชุมที่...อีกหรือ นี่ผมรอให้มาเตือนนะนี่

ที่ห้องประชุมให้ผมไปทำอะไร"

หน้าห้องส่งเสียงเศร้าๆ "เออ....เชิญเป็นประธานค่ะ"

นายถามแบบเสียอารมณ์เล็กน้อย

 "ประธานอะไรอีก..เบื่อจัง

 ตั้งแต่ผมขึ้นรับตำแหน่งมีแต่งานให้ไปเป็นประธาน"

หน้าห้อง"ประธานงานเกษียณค่ะท่าน...

ปีนี้มีเจ้าหน้าที่ของเราเกษียณพร้อมท่าน 3 คนค่ะ"

เสียงอะไรเหมือนของหนักๆหล่นลงมากระแทกพื้น

 และเสียงร้องเอะอะ ดังขึ้น เสียงคนวิ่งไปมา

เสียงหวอพี่ปอมาเร็วทันใจ

เสียงร้องของใครดังขึ้นถี่ๆ"ท่านเป็นลมๆ"

.........................

 เอาเรื่องนี้มาทบทวน

เพื่อเตรียมตัวเกษียณก่อนอายุครบ 60 ปี

และเป็นเครื่องเตืนใจไม่ให้ยึดติดกับสิ่งที่ผ่านมา

ไม่มีตัวกรู ไม่ใช่ของกรู

สิ่งที่เกิดขึ้นมันก็เกิดแบบนี้แหละ มันเป็นแบบนี้เอง

ไม่ว่าจะรับบทละครชีวิตแบบไหน อย่างไร มันก็ลงเอยแบบนี้แหละ

แม้ปีนี้จะไม่สมดังตั้งใจบอกลาอาชีพครูอย่างมีความสุขก็ตาม

แต่ฝันของฉันก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง

และไม่รู้สึกกังวลอะไร และเมื่อถึงวันนั้นฉันคงมีความเข้าใจ

ชีวิตหลังเกษียณได้อย่างแท้จริง