มันเป็นความสงสัย และเป็นความสงสัยที่น่าจะเคลื่อนเข้าไปสู่การหาคำตอบ

ในเรื่องของความที่ว่า "ทำไม โรงพยาบาลยโสธรจึงไม่ผ่านการประเมิน HA" ทั้งๆ ที่ประกาศทำก่อนใครเพื่อน และเวลาก็ล่วงเลยมาเป็นทศวรรษ แต่ก็ไม่ไปไหนมาไหน หากจะว่าไปแล้ว เราไม่ทำอะไรเลยหรือเปล่า...ก็เปล่าทำหลายอย่างต่างๆ มากมาย

แต่...อะไรคือ กับดักที่ทำให้คน องค์กร และกระบวนการที่นี่ติดแหง๊กอยู่เช่นนี้

ข้าพเจ้าจำได้ว่าเมื่อจบกลับมาทำงานเมื่อห้าปีก่อน...ตรงกับช่วงจังหวะที่มีการประเมิน HA ยาเสพติด ซึ่งทางกลุ่มงานจิตเวชผู้ซึ่งรับผิดชอบงานนี้ ได้นำเสนอถึงกิจกรรมพัฒนางานของเราให้คณะกรรมที่มาประเมิน เพียงครั้งเดียวเท่านั้น เราก็ได้รับการรับรองการทำงานว่าผ่านมาตรฐาน...

แต่...เมื่อย้อนกลับไปมองภาพรวมของโรงพยาบาล หลายๆ แห่ง หลายๆ หน่วยงานย่อยๆ ที่ทำงานกันอยู่นั้น ก็มีสิ่งที่เป็นคุณค่าปรากฏอยู่อย่างมากมาย แต่ทำไมเรามองไม่เห็นความมีคุณค่านั้นของเรา...และชี้ให้ผู้คนได้มองเห็น

ข้าพเจ้าเคยเข้าไปเสนอ...ทางเลือกที่น่าจะลองก้าวเดินในหนทางที่แตกต่างจะแบบเดิมๆ และนำกระบวนการ R2R เข้ามาใช้ร้อยเรียงและต่อยอดงานพัฒนาคุณภาพ แต่ได้รับการปฏิเสธ...ไป

เป็นที่น่าเสียดาย...ที่ว่า "คุณค่า" ที่นี่ถูกกลืนหายไปจากสายตาที่มองไม่เห็น

เมื่อไรก็ตามที่เราสามารถนำ "คุณค่า" ที่ปรากฏ มาร้อยเรียงและยกระดับ หรือเพิ่มมูลค่าของคุณค่านั้น เชื่อว่าโรงพยาบาลยโสธรจะปรากฏชัด

เขียนมาถึงตรงนี้ทำให้ประโยคหนึ่งผลุดขึ้นมา "คุณค่าที่ถูกกลืนหายไป"...

มันเป็นเรื่องที่น่าท้าทายที่เราน่าจะวิเคราะห์และศึกษา เพราะการทำการศึกษาเรื่องนี้ทำให้เรามองเห็นแสงสว่างที่จะก้าวเดินไปอันเป็นการก้าวเดินที่มุ่งไปตรงเป้าหมายได้อย่างชัดเจน ไม่ใช่การเดินไปอย่างสะเปะสะปะ...การเดินอย่างมีเป้าหมายทำให้เราเข้าไปใกล้เรื่อยๆ เหนื่อยน้อยลง กำลังใจจะมีมากขึ้น...

กับดักมากมายที่นำมาปักไว้ ทำให้หนทางแห่งการก้าวเดินไปสู่ "ความเจริญ"ขึ้นทำได้ยากสำหรับองค์กรที่นี่...

 

๙ กันยายน พ.ศ.๒๕๕๓