พิธีเปิดป้ายสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 31
โดยมีนายประจักษ์ สุวรรณภักดี ผวจ.นครราชสีมา เป็นประธาน
นายศิลปสิทธิ์ ทับทิมธงไชย ผู้อำนวยการโรงเรียนสุรนารีวิทยา
ปฏิบัติหน้าที่ ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การมัธยมศึกษา เขต 31
เป็นผู้กล่าวรายงาน ในการนี้ผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมาได้ปลูกต้นสาธร
ซึ่งเป็นต้นไม้ประจำจังหวัดนครราชสีมา
ภาพบรรยากาศ
เจ้าคณะจังหวัดนครราชสีมา ได้ให้พรในพิธีเปิดส่วนราชการ
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 31
ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมา ประธานในพิธี
และแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมงาน 
ท่านผู้ว่าราชการจังหวังหวัดนครราชสีมา
รับฟังการกล่าวรายงานจาก ผอ.สพม.31 และกล่าวเปิดฯ
ท่านผู้อำนวยการศิลปสิทธิ์ ทับทิมธงไชย
ผู้อำนวยการโรงเรียนสุรนารีวิทยา
ปฏิบัติหน้าที่ผู้อำนวยการสำนักงานเขตพื้นที่การมัธยมศึกษา เขต 31
เป็นผู้กล่าวรายงาน พร้อมด้วยคณะผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษา
ผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมาปลูกต้นสาธร
ซึ่งเป็นต้นไม้ประจำจังหวัดนครราชสีมา
ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดนครราชสีมา
ผอ.สพม.31 และผู้บริหารฯร่วมบันทึกภาพ
ผอ.สพม.31และเจ้าหน้าที่สำนักงานสพม.31
ร่วมบันทึกภาพ
งานนี้ผมได้ไปร่วมงาน ตั้งแต่เป็น ศกม.30 จนมาเป็น
สพม.31 ขอชื่นชมผอ.สพท.31 ผู้บริหารฯ บุคลากร เจ้าหน้าที่ ในทีมงาน
ในการจัดเตรียมงานครั้งนี้ได้อย่างสมศักดิ์ศรี
ความเหน็ดเหนื่อยคงหายไปนะครับ และขอเป็นกำลังใจ
ปรบมือดัง ๆ มา ณ โอกาสนี้ครับ
ขอบคุณภาพประกอบและข้อมูลจาก
http://www.obec.go.th/show_news.php?article_id=8348
http://www.obec.go.th/show_news.php?article_id=8352
ช่วงหนึ่งที่ท่านผู้ว่าฯได้กล่าวถึงเพลงแม่พิมพ์ของชาติ ผมเลยนำมาลงไว้
เพื่อในลูกศิษย์ได้สำนึกในบุญคุณครู อาจารย์ที่สั่งสอนมา ด้วยความเคารพ
และบูชาครูครับ
ประพันธ์คำร้องและทำนองโดยสุเทพ โชคสกุล ขับร้องโดยวงจันทร์ ไพโรจน์ เมื่อ พ.ศ. 2501 นำกลับมาร้องใหม่โดย เบญจวรรณ ยืนวงษ์, ยอดรัก สลักใจ,พุ่มพวง ดวงจันทร์, พงษ์สิทธิ์ คำภีร์, อรวี สัจจานนท์
คำร้อง-ทำนอง: สุเทพ โชคสกุล
- แสงเรืองเรืองที่ส่องประเทืองอยู่ทั่วเมืองไทย
- คือแม่พิมพ์อันน้อยใหญ่ โอ้ครูไทยในแดนแหลมทอง
- เหนื่อยยากอย่างไรไม่เคยบ่นไปให้ใครเขามอง
- ครูนั้นยังลำพองในเกียรติของตนเสมอมา
- ที่ทำงานช่างสุดกันดารในป่าดงไพร
- ถึงจะไกลก็เหมือนใกล้ เร่งรุดไปให้ทันเวลา
- กลับบ้านไม่ทันบางวันต้องไปอาศัยหลวงตา
- ครอบครัวคอยท่าไม่รู้ว่าไปอยู่ไหน
- ถึงโรงเรียนก็เจียนจะสายจวนได้เวลา
- เห็นศิษย์รออยู่พร้อมหน้า ต้องรีบมาทำการสอน
- ไม่มีเวลาที่จะได้มาหยุดพอพักผ่อน
- โรงเรียนในดงป่าดอนให้โหยอ่อนสะท้อนอุรา
- ชื่อของครูฟังดูก็หรูชวนชื่นใจ
- งานที่ทำก็ยิ่งใหญ่ สร้างชาติไทยให้วัฒนา
- ฐานะของครูใครๆก็รู้ว่าด้อยหนักหนา
- ยังสู้ทนอุตส่าห์สั่งสอนศิษย์มาเป็นหลายปี
- นี่แหละครูที่ให้ความรู้อยู่รอบเมืองไทย
- หวังสิ่งเดียวคือขอให้ เด็กของไทยในผืนธานี
- ได้มีความรู้เพื่อช่วยเชิดชูไทยให้ผ่องศรี
- ครูก็ภูมิใจที่สมความเหนื่อยยากตรากตรำมา (บูชาคุณครูครับ)
อ้างอิงจาก
ปัจจุบันอะไรก็พัฒนาไปมาก ซึ่งสวนกระแสกับจิตใจที่ขาดการพัฒนา
สวัสดีค่ะ
สวัสดีครับพี่
สบายดีนะครับ