ไข่เจียวมีรูปร่างหน้าตาเหมือนที่เมืองไทยทั้งรสและกลิ่น ต้มยำกุ้งน้ำข้นรสชาติพอใช้ได้ แต่ต้องทำใจเรื่องความจืด
ความยิ่งใหญ่แห่งโรม-2
โสภณ เปียสนิท
.....................................
กว่าจนำเรื่องราวเหล่านี้มาเขียน เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนจำไม่ได้ว่ามีรายการอาหารอะไรบ้าง เปิดบันทึกดูพบว่า น่าสนใจ ไข่เจียวมีรูปร่างหน้าตาเหมือนที่เมืองไทยทั้งรสและกลิ่น ต้มยำกุ้งน้ำข้นรสชาติพอใช้ได้ แต่ต้องทำใจเรื่องความจืด เอ...ตามบันทึกว่ามีหอยแมลงภู่เสียด้วย และที่เหมือนเดิมขาดไม่ได้คือ ผัดผักรวมมิตร รับประทานอาหารเย็น และคุยกันจนเพลินกว่าจะแล้วเสร็จใช้เวลายาวนานจนถึงเวลา 20.20 น.
เสร็จภารกิจเรื่องปากและท้อง ต่อมาเป็นเรื่องของการพักผ่อนหลับนอน มักคุเทศก์นำเรายุรยาตรเข้าสู่โรงแรมในซอยเล็ก ๆ แห่งหนึ่งของโรมชื่อว่า ไพเนต้า พาเลส โฮเทล (Hotel Pineta Palace) ถอดความเป็นภาษาไทยเล่น ๆ ได้ว่า “โรงแรมวังต้นสน” ใช้เวลาในการเดินทางด้วยรถบัสราว 20 นาที พร้อมแจ้งกำหนดการว่า 8.00 น. ของวันรุ่งขึ้นเราจะเดินทางเข้าเยี่ยมชม “นครรัฐวาติกัน” ประเทศเล็กที่สุดในโลก (เฉพาะส่วนที่เป็นพิพิธภัณฑ์) ด้วยการเดินเท้า
เมื่อได้รับกุญแจประจำห้องแล้วต่างเร่งแยกย้ายกันเข้าห้องเพื่อพักผ่อนเอาแรงไว้สำหรับวันรุ่งขึ้น หลังถึงเตียงได้ไม่เกินห้านาที ดวงตาเริ่มหรี่ปรือแว่วยินเสียงคนเรียกให้ลงไปช่วยดูมัคคุเทศก์ด้วย เพราะว่ากำลังโต้เถียงกับคนขับรถบัส พวกเราชักชวนกันลงไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เหตุการณ์ข้างล่าง ยังอยู่ระหว่างการโต้เถียงกัน เรื่องเงินค่าจ้างรถบัส เจ้าของรถต้องการเดินทางกลับบ้านก่อนกำหนดจึงขอยกเลิกสัญญาล่วงหน้าหนึ่งวัน เนื่องจากแม่บ้านตามมาเก็บสตางค์อยู่บนรถสองวันแล้ว มัคคุเทศก์เห็นว่าเป็นการเลิกงานก่อนกำหนดจึงไม่ต้องการจ่ายค่ารางวัลพิเศษ จะจ่ายเพียงแค่เงินค้าจ้างตามที่ตกลงกันเท่านั้น คนขับเห็นว่าเขาควรได้เงินรางวัลพิเศษด้วย จึงตกลงกันไม่ได้ เจ้าหน้าที่ของโรงแรมพยายามเข้ามาช่วยคนขับรถ เพราะนึกว่าเป็นเรื่องของค่าจ้าง แต่พอทราบว่าเป็นเรื่องของเงินรางวัล ซึ่งต้องเป็นไปตามความพอใจของผู้จ่ายเงิน จึงถอยออกไปเป็นผู้ชมอยู่ด้านข้าง
เรายืนฟังข้อโต้แย้งของทั้งคู่อยู่เงียบ ๆ เมื่อเถียงกันได้สักพัก ต่างแยกย้ายกันไป ก่อนลาจากคนขับรถแสดงท่านักเลงโตว่าจะดักทำร้ายมัคคุเทศก์ให้ได้ขอให้ระวังไว้ให้ดี
เมื่อเหตุการณ์สงบลง พวกเราต่างเก็บความรู้สึกกังวลเล็กน้อยถึงอันตรายที่อาจจักเกิดขึ้นกับผู้นำเที่ยวของเรา หรือคณะของเราในวันรุ่งขึ้น ผมนอนคิดถึงเหตุการณ์เหล่านี้ในความมืดไปเรื่อย ๆ ผสมกับการภาวนา “สัมมา อรหัง” ในใจ กว่าจะหลับคาดว่าใช้เวลาไปไม่น้อยกว่าครึ่งชั่วโมง
เรียนท่านอาจารย์
ที่นับถือ
จิตสงบใจสบายกายเป็นสุข
จิตเป็นทุกข์กายก็ขลุกทุกข์ยิ่งกว่า
จิตกังวลกายไม่พ้นทนข่มตา
จิตถามว่าเมื่อไหร่หนาจะพานอน
จากบึงบัวมาถึงบึงน้ำใส
ข้ามฟ้าไกลถึงกรุงโรมโอฬารเหลือ
มาขอบคุณน้ำใจที่จุนเจือ
อาจารย์เอื้อต่อคนไกลไม่ลืมเลือน
เรียนหมอเจ๊
เคยบันทึกเรื่องราวของอินเดียอยู่บ้างครับ แต่ไปไม่รอด เพราะมัวกังวลเรื่องเรียน
กลัวไม่จบครับ แต่ตอนนี้อยากบันทึก ก็ลืมไปหมด นึกไม่ค่อยจะออก แฮ่ๆๆๆ
จะร่วมแจมครับ เพื่อรำลึกความหลัง แต่บางอย่างอาจผิดพลาดจากคำวิจารณ์ของผม เพราะมันนานจนเลือน
เรียนคุณยายหมายมั่นการขีดเขียน
ความพากเพียรเช่นนี้ย่อมมีผล
คิดกลอนไวเขียนไวติดใจคน
ย่อมติดตนยิ่งนักเพราะรักกลอน.....เอย.....
เรียนคุณกิตติพัฒน์ถนัดกลอน
เขียนวันก่อนเรื่องบัวกลัวน้ำขุ่น
วันนี้เยือนกรุงโรมผมขอบคุณ
หวังกระตุ้นโรมลุกขึ้นปลูกบัว.........เอย
วิดส์เนาเมืองแห่งการท่องเที่ยวครับ ดูแตกต่างตื่นตา แต่ถ้าให้อยู่นานต้องคิดหลายตลบหน่อย เพราะหนาวมาก ไม่อยากว่ายน้ำเล่นเลยครับ
ท่าน ผศ.โสภณ ที่เคารพ
เรียนคุณเมืองน้ำดำ
เรื่องอินเดียค่อนข้างจะนานเกิน จนผมจะเลือนไปแล้ว
แต่ถ้าไปอีกครั้งคงต้องบันทึกแน่ครับ