วัยทองทำร้ายใคร

ผู้หญิงวัย 46 เธอใช้ชีวิตคู่มา 10 กว่าปีแล้ว และช่วงปลายเดือนสิงหา 53 ที่ผ่านมา เธอเปลี่ยนไป ขี้หงุดหงิด โมโหง่าย อะไรไม่ได้ดั่งใจ เธอก็พร้อมเข้าไปทึ้งสิ่งนั้นโดยไม่ลังเล ปูมหลังของเธอ มีโรคประจำแบบเกล็ดเลือดแข็งตัวช้า เข้าโรงพยาบาลแทบปางตาย เมื่อ 3 ปีก่อน ต้องเติมเลือดหลายกระปุก กินยามื้อละ หลายเม็ด จนถึงปัจจุบัน จากการกระทำของเธอดังกล่าว ผมเคยถามเธอว่า เธอรักความสงบ สันติ เธออยากมีชีวิตครอบครัวที่อบอุ่นหรือไม่ เธอบอก เธอต้องการ ผมถามว่า เธอได้ทำร้าย(ความรู้สึก) ของคนที่รักเธอได้ บ่อยๆ ถ้าเธออยากจะทำ เธอคิดอย่างไร เธอก็ตอบว่า เธอทำไปแบบไม่รู้ตัว มันเป็นของมันเอง อัตโนมัติ ผมก็เลยให้ข้อคิดกับเธอไปว่า ถ้าการเป็นวัยทอง ทำให้เรากลายเป็นผู้ที่ทำร้ายผู้อื่น เป็นบ่อนทำลายครอบครัว เป็นผู้ที่ทำตัวเป็นกรด กัดกร่อนความรักไปจากครอบครัว ทำให้คนรอบข้างไม่อยากสุงสิง คบหา หรือตอแยด้วย เธอจะกลายเป็นนังแม่มด ที่มีอารมณ์ร้ายกาจ เธอคงไม่ต้องการเป็นเช่นนั้นแน่ใช่ไหม เธอก็ตอบว่า ไม่ต้องการให้คนรอบข้างคิดว่า คนวัยทอง จะทำร้ายใครก็ได้ ด้วยอภิสิทธิ์ของคำว่า "วัยทองอย่าไปถือสา" ผมแนะนำว่า ถ้างั้นเธอก็ต้องรักษาอาการของตัวเอง ด้วยตัวเธอเอง เวลาเกิดอาการกำเริบ เธอต้องจับจ้องความรู้สึกของตัวเอง มองลงไปให้ถึงก้นบึ้งของอารมณ์ และตั้งคำถามง่ายๆขึ้นในใจแล้วตอบตัวเองด้วย ว่าเราโกรธใคร โกรธทำไม โกรธด้วยเรื่องอะไร โกรธแล้วอยากจะทำอย่างไรกับสิ่งที่โกรธ คิดทบทวนคำถามนั้น หลาย ๆ รอบ ไม่เฉพาะกับความโกรธ แต่กับความรู้สึกด้านลบอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นในความรุ้สึกของเธอด้วย เธอรับไปพิจารณาและจะทดลองทำดู ผมก็รู้ และเข้าใจเธอ ว่ามันไม่ง่ายในการรู้เท่าทันตัวเองของเธอ เพราะว่าวัยที่สารเคมีในร่างกายกำลังปรวนแปร ปรับสภาพหาสมดุลย์ จิตใจย่อมกวัดแกว่ง ไปตามร่างกายด้วย ผมก็ให้กำลังใจเธอไปว่า อย่าท้อ ยังมีคนที่รักเธอ อยู่เคียงข้างเธอ คอยให้คำแนะนำ และไหล่นี้ ยังเป็นที่ซบอิงให้เธอเสมอ ตลอดไป