หลายเพลาแล้วสิที่ธรรมฐิตไม่ได้ออกโปรดญาติโยม

เช้านี้พอรูปกับนามจูนเข้าหากันได้ดังเดิมจึงออกโปรดญาติโยม 

เดินกลับได้พบเห็นกลุ่มสรรพสัตว์หลากหลายกำลังยื้อแย่งบางอย่างกัน

เพื่อความอยู่รอดของมัน

มองย้อนดูแล้วความเห็นแก่ตัวนี้แหละ

ที่เป็นธรรมชาตินิสัยที่เห็นได้ชัดที่สุดในตัวมนุษย์ทุกรูปนาม 

แต่กระนั้นความเห็นแก่ตัวก็ใช่จะเลวร้ายสุดประมาณก็หาไม่ 

มันก็จำเป็นต่อความอยู่รอดของชีวิตแห่งสรรพสัตว์ 

เพราะบางครั้งทรัพยากรก็มีจำนวนจำกัด

ความเห็นแก่ตัวทำให้คนครอบครองมีความสุข(ชั่วครั้งครา)

แต่ทว่าความเห็นแก่ตัวนี้แหละเป็นตัวการให้ผู้คนทุกข์แทบล้มประดาตาย

เมื่อต้องสูญเสียการครอบครองมันไป 

ดังนั้นเห็นแก่ตัวมากเท่าไรความทุกข์ก็ยิ่งก่อตัวมากเท่านั้น  

แต่ในห้วงมโนสำนึกของมนุษย์นั้นใช่จะมีความเห็นแก่ตัวอย่างเดียวไม่

ยังพอมีความปรารถนาดีเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กันและกัน 

ส่วนนี้แหละที่ก่อเกิดให้มนุษย์ได้รับความสุขใจอย่างงดงาม

เพราะคุณธรรมหรือคุณงามความดีของคนนี้แหละ

ที่เป็นสารกระตุ้นเร้าให้คุณธรรมความดีของอีกฝ่ายได้ตื่นขึ้นมา

เผยศักยภาพกำราบความเห็นแก่ตัวนั้นลงได้อย่าราบคาบ

แม้นว่าคนจะเลวมากเพียงใดแต่เชื่อเถอะว่าคุณธรรมความดีในห้วงสำนึกเขายังมีอยู่  เพียงแต่อาจหลับใหลนานไปหน่อย  แต่กระนั้นหากถูกพลังคุณงามความดีอีกฝ่ายกระตุ้นปลุกเร้าก็สามารถฟื้นขึ้นมาแสดงศักยภาพอันทรงพลังให้เราได้ยลยินอย่างน่าอัศจรรย์อย่างน่าทึ่งก็เป็นได้

แต่ที่สุดแล้วไม่ต้องมีอีกฝ่ายมาทำความดีให้ด้วยหรอก  เพียงแค่มีใครเห็นหรือยอมรับความดีในตน  หรือแม้กระทั่งเชื่อว่าตนมีความดี  เท่านี้ก็สามารถสร้างแรงบันดาลใจให้คุณธรรมความใฝ่ดีผุดขึ้นมากำราบความเห็นแก่ตัวลงได้อย่างนิ่มนวล...

หน้าที่ของชีวิตทุกรูปนามนั้นโดยเนื้อแท้แล้ว

หาใช่เพียงเพื่อรักษาตนให้อยู่รอดและแพร่พันธุ์อย่างเดียวไม่

แต่ทว่ายังต้องระลึกคำนึงถึงเพื่อนมนุษย์ผู้ร่วมเกิดแก่เจ็บตายด้วย 

และนำพาตนให้เข้าถึงอิสรภาพเหนือสมมุติบัญญัติอันเป็นสุขอย่างแท้จริง

ธรรมะสวัสดีขอรับ..