แห้งหายไม่เข้าใจเป็นเพราะใครทำให้เป็นแววตาเริ่มเยือกเย็นเสียงหัวใจเริ่มยืนยันอยู่ไกลสุดขอบฟ้ามีภูผามาขวางกั้นทะเลกว้างอ้างว้างหวั่น คล้ายดวงจิตไม่ติดกายมดกัดเคยบวมเจ็บถูกปลายเล็บแทบวางวายมีแผลร้องวี๊ดว๊ายแต่กลับกลายไยนั่งมองฉันเป็นอะไรไปกันนี่ไร้ชีวีเหมือนใครผองปวดเจ็บเลือดรินนองปล่อยน้ำตาไหลร่วงรินหรือเป็นคนไร้ใจ ทำอะไรไม่สนสิ้นเจ็บปวดจนชาชินอยากลืมสิ้นจึงไร้ใจตื่นเถิดหัวใจหินตื่นมายินเหตุไฉนตื่นเถิดสิ่งข้างในจงตื่นใจมาเป็นคนมาเป็นหัวใจที่อ่อนนุ่มมีน้ำชุ่มหล่อเลี้ยงตนมีรักคอยรินล้นมีน้ำตาสามัญชนเมื่อเป็นคนจงมีใจเมื่อมีใจจงเป็นคนเหตุใดจึงลืมตนมาเป็นคนไร้หัวใจ
สวัสดีค่ะคุณกระต่าย
คุณกระต่ายเขียนกลอนได้เพราะมากค่ะ น่าอ่านมากค่ะ
บางเวลาอาจมีบ้าง ที่เป็นอย่างไร้หัวใจ อาจเป็นเพี่ยงกลไก ที่จิตใจบอกว่าพอ
ไม่เอาแล้วความช้ำ ไม่ถลำให้เจ็บต่อ ตั้งหลักได้ดีพอ ก้าวเดินต่อ ด้วยพลัง
สวัสดีคะ คุณถาวร
กระต่ายก็เขียนตามอารมณ์บางช่วงนะคะ