ผู้คนก้าวเข้ามา..ทำงาน หอบความฝัน ความหวังมากมาย เข้าสู่เมืองกรุง มาทำงานหาเงิน ที่ๆเป็นที่สวยงามในความคิด แต่พอได้ย่างก้าวเข้ามา กลับไม่ได้เป็นอย่างที่คิดไว้เลย ที่เขาบอกว่าเป็นเมืองสวรรค์ เมืองฟ้า ความสิวิไล แต่ในจิตใจกลับยังหาความสวยงานนั้นยังไม่เจอเลย แล้วคุณค่าความสวยงามนั่นคือสิ่งใด อยู่ที่ตึกสวย สิ่งก่อสร้าง หรือวัตถุ งั้นหรือ
การพัฒนาที่ไม่สมดุล คนรวยก็รวยล้นฟ้า แต่คนจนก็จนติดดินจริงๆ หรือว่า มีความเจริญแต่หาได้พัฒนาไม่ ทุนนิยมแทนที่จะเป็นเครื่องมือในการสร้างความอยู่ดีกินดีของมนุษย์ แต่แล้วความโลภ ครอบงำ แม้แต่ผู้ที่ควรจะอยู่ดีกินดี เพียงพอในฐานะตน กลับไม่พอเพียงที่จะเพียงพอเลย ต่างพากันกอบโกย แทนที่จะเกื้อกูล แข่งขันแทนที่จะแบ่งปัน คนมีก็มีมหาศาล คนไม่มีก็ต้องพึ่งพา เป็นปลาใหญ่กินปลาเล็ก หรือว่าเพราะพึ่งพานี่หละจึงด้อยพัฒนา พึ่งพาตะวันตกมากเกินไป ขนาดประเทศชาติยังต้องพึ่งพาแล้วคนจนหละจะอยู่อย่างไร ก็คงต้องพึ่งพาคนรวย เป็นลูกจ้าง หาเช้ากินค่ำ ต้องอดและทน อยู่บนสายทางที่แข่งขัน เหนื่อยปานใดก็หยุดพักไม่ได้ มิหนำซ้ำ สิ่งที่เขามอบให้คือ ความเป็นคนจน
ความจน สิ่งที่ใครทุกๆ คนต่างก็มี สิ่งสำคัญคือ ทุกคนไม่อยากจน แล้วจะก้าวผ่านความจนได้อย่างไร ถ้าหากความจนนั้นมีอยู่สองแบบ คือ อันแรก คือความจนคือสิ่งที่คนอื่นมอบให้ หมายความว่า จนเพราะอยู่บนฐานคิดของคนอื่น เขาเป็นคนตัดสินว่าเราเป็นคนจน หรือที่เรียกว่า ความจนที่เขามอบให้ สังคมค่านิยมเป็นตัวกำหนด และนั่นคือสิ่งสำครับเพราะคนอืนเป็นตัวกำหนด ความจนอย่างที่สอง คือ ความจนที่เราเป็นคนกำหนด เราจะจนหรือรวยขึ้นอยู่กับเราเอง แล้วแต่ว่าเราจะเห็นคุณค่าและให้คุณค่า ถ้าบอกว่ายังไม่พอ ก็ต้องรอและขว่ายขว้ากันต่อไป คำว่าเพียงพอ คงต้องพอไว้ก่อน อันนี้มันขึ้นอยู่กับตัวเราเอง
สิ่งสำคัญว่าจะรวยจะจนถ้าแยกแยะไม่ถูกก็คงตกเป็นธาตุของความคิดไม่ตนเองก็คนอื่น อยู่ในวังวล เช่นนี้ จุดเริ่มที่แท้จริงคงไม่ไกลจนเกินไป ย้อนกลับมานั่งคิดแล้วสำรวจทบทวนที่ผ่านมาให้เวลากับตัวเอง ได้คิด แล้วจะเข้าใจ ได้เห็นคุณค่าในสิ่งที่ตนเองมี ที่ใครก็ไม่สามารถมากำหนดในสิ่งที่เราเป็นได้ แล้วสร้างสิ่งที่มีคุณค่านั้นให้สูงขึ้น ยกระดับ..พัฒนา สิ่งที่มีค่านั้น แล้วความรวยจน ก็จะเป็นแค่เพียงปัจจัยให้เราไปสู่คุณค่าที่สูงสุด คุณค่าที่แท้จริง คือ จิตใจ
ขอให้เป็นพลังของคนอยากจน
อย่าให้แรง(ใจ)ตก
ถ่ายเองกับมือ แต่งเองกับหัวใจ
ตามประสา (หัวใจและความใฝ่ฝัน)
# หัวข้อ
**ตัวหนา**
*ตัวเอียง*
[ลิงก์](url)
- รายการ
> อ้างอิง
ผู้คนก้าวเข้ามา..ทำงาน หอบความฝัน ความหวังมากมาย เข้าสู่เมืองกรุง มาทำงานหาเงิน ที่ๆเป็นที่สวยงามในความคิด แต่พอได้ย่างก้าวเข้ามา กลับไม่ได้เป็นอย่างที่คิดไว้เลย ที่เขาบอกว่าเป็นเมืองสวรรค์ เมืองฟ้า ความสิวิไล แต่ในจิตใจกลับยังหาความสวยงานนั้นยังไม่เจอเลย แล้วคุณค่าความสวยงามนั่นคือสิ่งใด อยู่ที่ตึกสวย สิ่งก่อสร้าง หรือวัตถุ งั้นหรือ
การพัฒนาที่ไม่สมดุล คนรวยก็รวยล้นฟ้า แต่คนจนก็จนติดดินจริงๆ หรือว่า มีความเจริญแต่หาได้พัฒนาไม่ ทุนนิยมแทนที่จะเป็นเครื่องมือในการสร้างความอยู่ดีกินดีของมนุษย์ แต่แล้วความโลภ ครอบงำ แม้แต่ผู้ที่ควรจะอยู่ดีกินดี เพียงพอในฐานะตน กลับไม่พอเพียงที่จะเพียงพอเลย ต่างพากันกอบโกย แทนที่จะเกื้อกูล แข่งขันแทนที่จะแบ่งปัน คนมีก็มีมหาศาล คนไม่มีก็ต้องพึ่งพา เป็นปลาใหญ่กินปลาเล็ก หรือว่าเพราะพึ่งพานี่หละจึงด้อยพัฒนา พึ่งพาตะวันตกมากเกินไป ขนาดประเทศชาติยังต้องพึ่งพาแล้วคนจนหละจะอยู่อย่างไร ก็คงต้องพึ่งพาคนรวย เป็นลูกจ้าง หาเช้ากินค่ำ ต้องอดและทน อยู่บนสายทางที่แข่งขัน เหนื่อยปานใดก็หยุดพักไม่ได้ มิหนำซ้ำ สิ่งที่เขามอบให้คือ ความเป็นคนจน
ความจน สิ่งที่ใครทุกๆ คนต่างก็มี สิ่งสำคัญคือ ทุกคนไม่อยากจน แล้วจะก้าวผ่านความจนได้อย่างไร ถ้าหากความจนนั้นมีอยู่สองแบบ คือ อันแรก คือความจนคือสิ่งที่คนอื่นมอบให้ หมายความว่า จนเพราะอยู่บนฐานคิดของคนอื่น เขาเป็นคนตัดสินว่าเราเป็นคนจน หรือที่เรียกว่า ความจนที่เขามอบให้ สังคมค่านิยมเป็นตัวกำหนด และนั่นคือสิ่งสำครับเพราะคนอืนเป็นตัวกำหนด ความจนอย่างที่สอง คือ ความจนที่เราเป็นคนกำหนด เราจะจนหรือรวยขึ้นอยู่กับเราเอง แล้วแต่ว่าเราจะเห็นคุณค่าและให้คุณค่า ถ้าบอกว่ายังไม่พอ ก็ต้องรอและขว่ายขว้ากันต่อไป คำว่าเพียงพอ คงต้องพอไว้ก่อน อันนี้มันขึ้นอยู่กับตัวเราเอง
สิ่งสำคัญว่าจะรวยจะจนถ้าแยกแยะไม่ถูกก็คงตกเป็นธาตุของความคิดไม่ตนเองก็คนอื่น อยู่ในวังวล เช่นนี้ จุดเริ่มที่แท้จริงคงไม่ไกลจนเกินไป ย้อนกลับมานั่งคิดแล้วสำรวจทบทวนที่ผ่านมาให้เวลากับตัวเอง ได้คิด แล้วจะเข้าใจ ได้เห็นคุณค่าในสิ่งที่ตนเองมี ที่ใครก็ไม่สามารถมากำหนดในสิ่งที่เราเป็นได้ แล้วสร้างสิ่งที่มีคุณค่านั้นให้สูงขึ้น ยกระดับ..พัฒนา สิ่งที่มีค่านั้น แล้วความรวยจน ก็จะเป็นแค่เพียงปัจจัยให้เราไปสู่คุณค่าที่สูงสุด คุณค่าที่แท้จริง คือ จิตใจ
ขอให้เป็นพลังของคนอยากจน
อย่าให้แรง(ใจ)ตก
ถ่ายเองกับมือ แต่งเองกับหัวใจ
ตามประสา (หัวใจและความใฝ่ฝัน)