ความจน สิ่งที่ใครทุกๆ คนต่างก็มี สิ่งสำคัญคือ ทุกคนไม่อยากจน แล้วจะก้าวผ่านความจนได้อย่างไร ถ้าหากความจนนั้นมีอยู่สองแบบ คือ อันแรก คือความจนคือสิ่งที่คนอื่นมอบให้ หมายความว่า จนเพราะอยู่บนฐานคิดของคนอื่น เขาเป็นคนตัดสินว่าเราเป็นคนจน หรือที่เรียกว่า ความจนที่เขามอบให้ สังคมค่านิยมเป็นตัวกำหนด และนั่นคือสิ่งสำครับเพราะคนอืนเป็นตัวกำหนด ความจนอย่างที่สอง คือ ความจนที่เราเป็นคนกำหนด เราจะจนหรือรวยขึ้นอยู่กับเราเอง แล้วแต่ว่าเราจะเห็นคุณค่าและให้คุณค่า ถ้าบอกว่ายังไม่พอ ก็ต้องรอและขว่ายขว้ากันต่อไป คำว่าเพียงพอ คงต้องพอไว้ก่อน อันนี้มันขึ้นอยู่กับตัวเราเอง

สิ่งสำคัญว่าจะรวยจะจนถ้าแยกแยะไม่ถูกก็คงตกเป็นธาตุของความคิดไม่ตนเองก็คนอื่น อยู่ในวังวล เช่นนี้ จุดเริ่มที่แท้จริงคงไม่ไกลจนเกินไป ย้อนกลับมานั่งคิดแล้วสำรวจทบทวนที่ผ่านมาให้เวลากับตัวเอง ได้คิด แล้วจะเข้าใจ ได้เห็นคุณค่าในสิ่งที่ตนเองมี ที่ใครก็ไม่สามารถมากำหนดในสิ่งที่เราเป็นได้ แล้วสร้างสิ่งที่มีคุณค่านั้นให้สูงขึ้น ยกระดับ..พัฒนา สิ่งที่มีค่านั้น แล้วความรวยจน ก็จะเป็นแค่เพียงปัจจัยให้เราไปสู่คุณค่าที่สูงสุด คุณค่าที่แท้จริง คือ จิตใจ