ในหนึ่งปีจะมีวันสำคัญทางพระพุทธศาสนาที่พุทธศาสนิกชนมีโอกาสได้ไปทำบุญที่วัด  ส่วนบุญอีกอย่างก็คือบุญ(ส่วนตัว)ที่จะแสวงหาโอกาส  และบุญจำเป็นที่หลีกหนีไม่พ้น 
คนเราจะทำบุญหรือสร้างบุญ   มีหลายคนจะต้องนั่งนึกว่าจะทำในโอกาสอะไรดี  เอาวันไหนดี  ในวันนี้ขอเล่าประสบการณ์การสร้างบุญโดยที่ไม่ได้วางเตรียมการอย่างใด แต่ขอเพียงเราเตรียมใจตลอดเวลา
 เผื่อบังเอิญบุญท่านผ่านมาค่ะ  บุญที่ดิฉันพูดถึงคือพระรูปหนึ่ง ท่านมาทำกิจธุระที่โรงเรียนพร้อมกับคณะญาติโยม  ดิฉันนิมนต์นั่งรอที่ห้องรับรอง  ท่านก็นั่งอ่านหนังสือ   ตอนนั้นดิฉินดูนาฬิกาก็ได้เวลาฉันเพลแล้ว แต่ยังไม่มีวี่แววว่าคณะจะออกมา  ดิฉันจึงสั่งข้าวมันไก่ร้านที่อยู่ใกล้ที่สุด  ถึงเวลา  11.30 น. จึงจัดโต๊ะถวายอาหารเพล  ท่านก็ได้ให้พรก่อนฉันอาหาร จนกระทั่งถึงเวลา 12.30 น. ญาติโยมเสร็จธุระออกมาบอกว่าลืมพระอาจารย์ แฮะๆ ท่านบอกมีคนถวายเพลแล้ว  ดิฉันรู้สึกได้ถึงคำว่าบุญในทันใด เพราะสิ่งที่ได้ปรารถนาคือความสุข  ตอนนั้นดิฉันมีความสุขค่ะ