การศึกษา คือการพัฒนาสังคมสู่ความสันติสุข

จริงหรือไม่เด็กไทยตั้งใจเรียนน้อยกว่า ร้อยละ ๕๐ เปอร์เซ็น ผมคิดว่าถ้าเป็นอย่างนี้จริง มันสะท้อนคุณภาพของการศึกษาไทยที่ไม่สามารถทำให้เด็กไทยตั้งใจเรียนได้มากกว่าที่ควรจะเป็น แต่ผมไม่ได้กล่าวโทษ ครู อาจารย์  และผู้ที่ให้การอบรมสั่งสอนเสียทั้งหมดนะครับ เพราะในความเป็นจริงเป็นหน้าที่ของทุกคนที่จะต้องช่วยกันกระตุ้นเตือนเด็กๆ รวมทั้งจ้ำจี้จ้ำไช (คำพูดที่ได้ยินตอนผมเป็นเด็ก แต่ปัจจุบันแทบจะไม่ได้ยินเลย) ให้เด็กหันกลับมาเอาใจใส่เรื่องการเรียน หยุดการยั่วยุและส่งเสริมให้เด็กมุ่งไปในทางเหตุแห่งความเสื่อมทรามทั้งหลาย ซึ่งผู้ใหญ่จำนวนไม่น้อยกำลังกระทำอยู่ เช่น ร้านเกมส์ ร้านขายเครื่องดื่มมึนเมา (ที่แอบขายให้เด็กและเยาวชนอยู่อย่างไม่ละอาย) แหล่งยาเสพติดจำนวนมากมายที่ยังมีอยู่ (ผมเห็นมาด้วยตาตนเอง โดยเฉพาะในชุมชนแออัดทั้งหลาย) ผมก็ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ แจ้งไปก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังจะเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายอีกด้วย ในชุมชนใกล้ๆ ที่ผมพักอยู่ ก็ยังมีให้พบเห็นได้เป็นประจำ หน้าเศร้าใจ แทนพ่อแม่ ผู้ปกครอง รวมทั้งครูอาจารย์ ที่ต้องไล่กวดเด็กๆ เหล่านี้กันไม่หยุดหย่อน (รู้สึกเหนื่อยแทน) ผมจึงพยายามชักจูงเด็กๆ เข้ามาทำกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ (เท่าที่ผมมีโอกาส) แต่ก็ได้รับความร่วมมือน้อยมาก ยังถูกบางคนตำหนิอีกว่า ไม่ใช่พ่อแม่เขา ไม่ใช่ครูอาจารย์ มาทำให้เสียเวลาทำไม แต่ผมก็ไม่เคยท้อใจเลยน่ะครับ สุดท้ายจึงอยากเรียนถามท่านผู้รู้ทั้งหลาย ด้วยคำถามในตอนแรกว่า จริงหรือไม่เด็กไทยตั้งใจเรียนน้อยกว่า ร้อยละ ๕๐ เปอร์เซ็น แล้วจะมีทางออกที่ดีกว่าที่เป็นอยู่ไหมครับ

ด้วยความปรารถนาดีจาก

นายรักษ์ ปริกทอง

ชมรมคลังปัญญา