เหงา

          ในช่วงเวลาที่ดิฉันกำลังศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษา เป็นช่วงเวลาที่ดิฉันต้องการความเป็นอิสระในทุกๆเรื่อง เช่น ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ อยากทำในสิ่งที่อยากจะทำ โดยที่ไม่มีใครคอยห้ามปราม และพอพ่อแม่ด่าว่ากล่าวตักเตือน ก็อยากไปให้พ้นๆจากบ้าน อยากที่จะไปอยู่ตามลำพังโดยที่ไม่มีใครคอยบ่นเราอยู่

          แต่มาถึงบัดนี้ดิฉันรู้แล้วว่าการที่พ่อแม่ท่านตักเตือนอะไรเราไปนั้นท่านหวังดีกับเราทุกอย่าง ท่านมีแต่สิ่งที่ดีๆให้กับลูก ท่านมีแต่ให้ ไม่ว่าลูกจะเป็นอย่างไร ไม่ว่าลูกจะดื้อขนาดไหน ไม่ว่าลูกจะทำตัวไม่ดีอย่างไร แต่มีคนๆเดียวที่ให้อภัยและยอมรับฟังในทุกๆเรื่องในยามที่ลูกมีปัญหาเสมอ.............พ่อแม่

          มาจนถึงทุกวันนี้ดิฉันรู้สึกเหงาที่ต้องห่างจากอ้อมกอดของพ่อแม่ และความคิดเดิมๆที่อยากอยู่อย่างอิสระก็ค่อยๆเลือนหายไป บอกได้คำเดียวว่าอยากอยู่กับพ่อแม่มากกว่า และที่สำคัญก็คือจะไม่นึกถึงความสนุกสนานเหมือนเมื่อก่อน แต่จะนึกถึงความหวังที่พ่อกับแม่ท่านตั้งความหวังในตัวของดิฉัน คงจะเป็นเพราะการได้อยู่ห่างจากพ่อแม่จึงทำให้ดิฉันคิดได้ว่า......เราควรทำเพื่อคนที่เรารัก   ใช่........ทำในสิ่งที่อยากจะทำ

พ่อแม่ท่านคอยเลี้ยงดูเรามาเป็นอย่างดี  ทำไม...เราจะทำอะไรเพื่อท่านบ้างไม่ได้ล่ะ