กราบสวัสดีค่ะครู
คืนนี้ดึกแล้ว กว่าจะออกมาจากที่ทำงานเกือบ ๆห้าทุ่ม ทั้ง ๆที่ ไม่ได้ทำ Lab แต่ก็นั่งเขียนงาน เพราะคืนก่อนเข้านอนดึกมาก ตื่นขึ้นมาประมาณหกโมงกว่า ลุกจากเตียงเปลี่ยนชุดไปวิ่ง
มีเด็กชายตัวน้อย ๆ ในชุดนักเรียน มาทักทาย คือ น้องก่อและน้องเก้า หนูก็ยังวิ่งเป็นปกติ กลับเข้ามาบ้าน รีดผ้าอาบน้ำแต่งตัว ออกไปทำงาน เช้านี้มีประชุม แต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร คิดเองแบบไม่ถามว่า
คงเป็นประชุมประจำเดือน หรือมีงานด่วน
แต่พอทราบว่า
“เป็นงานประชุมวิชาการล้วน ๆ”
ใจก็แอบรู้สึกเซ็งขึ้นมา เพราะหนูไม่ได้ลงชื่อไปเพราะติดงานในช่วงวันท้าย ๆ ใจชั่ว ๆ คิดว่า
"แทนที่จะได้ทำ Lab กลับต้องมาประชุม"
พอเข้าประชุมก็เห็นความงามในการประชุมและประทับใจ
"การ Share Value" ที่พี่กุ๊นำเสนอ
พี่ในที่ประชุมตอบรับกันได้ดี หนูรู้สึกประทับใจ และพยายามหนุนหลังเชียร์ให้ทำ และช่วยเท่าที่ช่วยได้
พอประชุมเสร็จคำนวณเวลามันช่างฉียดฉิว เที่ยง ๆ พี่จำปีโทรมาหา บอกว่า ติดรถครูมา จึงพาท่านไปทานข้าว ซึ่งคือ “ส้มตำ”
ชุดที่หนูใส่มาทำงาน คือชุดที่ใส่ในวันที่ทำงาน note taker จึงโดนพี่ปีแซว เพราะตอนใส่หนูไม่ได้คิดอะไรค่ะ เอาง่ายเข้าว่า แต่ก็มารู้สึกว่า ในคือชุดวันที่ใส่ตอนงาน R2R ก็เลยทำให้รู้สึก ขำ
เสร็จแล้วหนูก็ขอให้ท่านพาหนูไปร้านซอ แต่ก็แค่ดูไว้ก่อน ยอมรับกับครูเลยค่ะว่า “อยากได้” เหมือนว่าเป็นความฝันของเด็กคนหนึ่ง
แต่ก็เลือกที่จะ “ข่มใจไว้ก่อน”
ดูไปก่อน เข้าใจเมื่อไหร่แล้วค่อยซื้อ
สิ่งที่หนูค้นพบกับตนเองคือ หนูมีธรรมชาติของการคุ้นเคยกับอารมณ์ครอบงำ เช่น ฟังเรื่องที่ชอบใจก็อินแล้วก็น้ำตาไหล ฟังเรื่องไม่ ชอบใจก็ขุ่นมัว หนูเป็นบ่อยมาก ๆ แต่เมื่อไหร่ที่ไม่ปล่อยให้มันไหลไปจมนาน ไม่ว่า
“ปีติน้ำตาไหล หรือความขุ่นมัว ถ้าไม่ปล่อยให้ไหลจมไปนาน ใจหนูก็สบายขึ้น”
กลับจากส่งพี่ปี ก็มาที่ทำงาน โห ดูมันเยอะไปหมด จนต้องหยุดตนเอง ชะลอดูใจ แต่ดูเหมือนอาการ กาแฟหมดฤทธิ์ทำพิษ (ตอนเข้าประชุมทานกาแฟค่ะครู) คือ
จะมีอาการสมองมึนงง ขุ่น ๆ มัว ๆ คิด อะไรไม่ออก ล้า ๆ แต่ไม่ง่วง หนูอยากทำงาน แต่ว่าดูเหมือนร่างกายไม่พร้อมใจก็ขุ่น ๆ จึงเอนหลังตามลมหายใจ นานแค่ไหนไม่รู้
แต่พอรู้สึกตัวขึ้นแล้วก็สบาย จึงปรับตนเองโดยจะไม่ทำ Lab วันนี้พรุ่งนี้ต้องเริ่มแต่เช้า แล้วจึงหยิบงานเขียนขึ้นมาทำ เขียนถอดบทเรียนงานที่ทำ ถอดบทเรียนสิ่งที่ตนเองรับผิดชอบ ทำงานไปเรื่อย ๆ เพลินจนเย็น เงยหน้าขึ้นมาก็ดึกแล้ว ออกมาจากที่ทำงานห้าทุ่ม รู้สึกง่วงค่ะครู แต่รู้สึกประทับใจ ที่อย่างน้อย ก็พอได้เขียนบันทึกงานออกมา ยอมรับว่า “ใจ” หนูยังวน ๆอย่าแต่งานค่ะ
หากผิดพลาดประการใดศิษย์ขอน้อมรับ ตอนนี้ง่วงมาก ๆ ต่อสู้กับความรู้สึกอยากนอน และไม่อยากเขียน แต่พอเขียนมาถึงตอนนี้ก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น กราบขอบพระคุณครูค่ะ
เป็นจดหมายที่น่ารักมากค่ะ คุณใบไม้ร้องเพลง ใช้นามแฝงน่ารักมากชอบค่ะ ฟังแล้วรู้สึกดี สบายๆ
อาการอินน้ำตาไหลเข้าไหลออก... ครูใจดีก็มีอาการแบบนี้เลยค่ะ ดีใจนะที่มีคนที่มีอารมณ์คล้ายกันกัน....
ขอบคุณจดหมายฉบับนี้ค่ะ ชื่นชมอีกครั้งนะคะ ชอบมากเลย
ขอบพระคุณค่ะ ครูใจดี ที่แวะมา ตอนนี้เช้าแล้ว เสียงนกเจื้อแจ้ว อยู่นอกบ้าน
เขาน่ารักดีนะคะ ทักทายเรา ด้วยเสียงใส ๆ ตั้งแต่เรายังไม่ออกจากบ้าน
ขอให้เบิกบานกับการงานนะคะครู ท่านคือ "ความยิ่งใหญ่ในใจของลูกศิษย์ค่ะ"