สวรส

ภายหลังจากที่ได้เข้าร่วมงานการลงนามบันทึกความร่วมมือของเครือข่ายภาคตะวันออก เมื่อวันที่ 28 กค 2553 ระหว่างการเดินทางกลับจากจังหวัดระยอง มีบทสนทนาบทหนึ่งที่อยากถ่ายทอดเล่าสู่กันฟัง

มีผู้ร่วมเดินท่านหนึ่งเริ่มต้นขึ้นมาว่า “อาจารย์จากศิริราชน่ารักมาก อยู่กับพวกเราจนจบการประชุมเลย”

“ใช่อาจารย์ไม่เคยกลับก่อนพวกเราเลยเวลามาร่วมประชุมกับพวกเรา” ผมรีบเสริมบทสนทนา

“แล้วอาจารย์กับสวรส.ได้อะไรจากการที่มาร่วมจัดตั้งเครือข่าย” มีผู้ตั้งคำถาม

“ก็ได้ผลงานคือจัดตั้งเครือข่ายได้สำเร็จไง” มีผู้ตอบ

ถึงตรงนี้ผมได้คิดทบทวนถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นหลังจากที่ได้ก่อตั้งเครือข่าย R2R ภาคตะวันออกตั้งแต่ต้นปีที่ผ่านมา

มีเหตุการณ์ต่างๆมากมายเกิดขึ้นในทางที่สร้างสรรค์ พวกเราได้เข้าร่วมกิจกรรมที่สวรส.ได้จัดขึ้น ตั้งแต่ การประชุมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ เคล็ดลับสำหรับคุณอำนวย ที่บ้านผู้หว่าน การประชุมแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากงานประจำสู่งานวิจัย ครั้งที่ 3 และการอบรมคุณลิขิต พวกเราได้ประสบการณ์และเรียนรู้มากมาย ซึ่งยากที่จะหาโอกาสแบบนี้ได้ นอกจากนี้กิจกรรมที่จัดขึ้นโดยเครือข่ายก็ได้รับการสนับสนุนจากสวรส.และถ้ามีโอกาสอาจารย์จากศิริราชก็จะเข้าร่วมกิจกรรมด้วย อย่างเช่นการประชุมในวันนี้

ดังนั้นนอกจากสวรส.จะได้ผลงานคือความสำเร็จในการจัดตั้งเครือข่ายแล้ว ผลงานอีกประการหนึ่งคือ การพัฒนาความรู้ของบุคลากรในเครือข่ายของเรา แต่ถ้ามองมุมกลับ ผลงานที่เกิดขึ้นนั้นผู้ที่ได้รับประโยชน์เต็มๆกลับเป็นพวกเราไม่ใช่สวรส.

ผมคิดว่าสวรส.คงมีความสุขที่ได้เห็นเครือข่ายเกิดขึ้นและพัฒนาความรู้ความสามารถของเครือข่ายเพิ่มทวีคูนมากขึ้น มากกว่าที่จะเก็บเกี่ยวเอาจำนวนตัวเลขงานวิจัยของเครือข่ายไปชื่นชมเป็นผลงาน

ผิดกับบางหน่วยงานที่มักจะดูผลงานโดยนับเป็นจำนวน แล้วนำไปแลกเป็นตัวเงินงบประมาณ หรือให้เงินสนับสนุนโครงการแล้วจะต้องติดโลโก้ที่เวทีหรือหัวเอกสารที่ใช้แจก เพื่อประกาศให้โลกรับรู้ว่าเป็นผู้สนับสนุน

ผมขอชี่นชมต่อการทำงานของสวรส.และอาจารย์จากศิริราชที่ตั้งใจทำงานและเสียสละเวลาเพื่อเครือข่ายของเรา

คงจะไม่มีคำขอบคุณคำใดที่ขอขอบคุณ อาจารย์เชิดชัย อาจารย์อัครินทร์ อาจารย์แต้ม และทีมงานจากสวรส. ได้ดีเท่าคำขอบคุณจากใจของพวกเราทุกคน เครือข่ายภาคตะวันออก

ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจากใจพวกเราทุกๆคน

ทนง ประสานพานิช

4 สค. 2553