แด่นักดื่ม

เอย...หญิงชายทุกท่านผู้หวังสวรรค์เสวยสุข

จงถอดถอนอบายมุขออกจากกายจากใจ

มีธรรมะเป็นคู่มือยึดถือนำทาง

เหมือนมีแสงสว่างส่องทางชีวิตไสว

เคยมืดมนมามากเคยลำบากมาไม่น้อย

เคยอับเฉาเศร้าสร้อยเหมือนกับหอยตกไห

โอ้ว่าไหคือเหวแห่งความเลวความหลอก

ตกแล้วหาทางออกทางขึ้นได้อย่างไร

    วนเวียนวุ่นวายอยู่ในอบายหกประการ

เช่นดื่มสุราสาธารณ์นั่นทรมานจิตใจ

ความคิดคุดคู้ติดอยู่แค่ในขวด

มัวแต่ดื่มมัวแต่ดวดโอ้อวดกันทั่วไป

ชูแก้วเหล้าไชโยคิดว่าโก้มีเกียรติ

ลืมว่านั่นน้ำเสนียดน่ารังเกียจฉิบหาย

น้ำเสนียดมีเสน่ห์กินแล้วเท่หรือท่าน

เห็นมีแต่กินแล้วคลานเหมือนตัวอะไร

เสียเงินเสียทองให้น้ำดองมันดูด

ต้องหมดตัวหมดตูดหมดตับหมดไต

    ลูกเมียอยู่ทางบ้านกินข้าวสารกรอกหม้อ

ซมซานซอมซ่อพ่อไปตกไห

อดอยากปากแห้งหมดแรงหิวโหย

อยากจะร้องว่าพ่อโว้ยเงินไม่มีใช้

ผู้เป็นพ่อเป็นผัวจงรู้ตัวเสียเถิดนะ

จงรีบลดรีบละน้ำจัญไร

หากหมดอบายมุขก็หมดทุกข์หมดโศก

ยืนยิ้มอยู่กับโลกอย่างสบายใจ...

ท่านจันทร์