พูดไม่ค่อยเก่ง

ได้แต่เผลอแอบมองอย่างหมองหม่น                       

อยากเริ่มต้นทักทายใจไม่กล้า

กลัวเผลอทักแล้วเธอเงียบไม่ตอบมา

กลัวเสียหน้าจึงเพ้อพร่ำคิดรำพัน

 

 

มีบางคำติดบ่วงห้วงความคิด

ได้แต่คิดพร่ำเพ้อละเมอฝัน

ได้แต่มองแอบคิดถึงอยู่ทุกวัน

ยามเห็นเธอหัวใจสั่นและหวั่นอาย

 

 

เดาหัวใจอย่างไรจึงได้รู้

ว่าฉันอยู่ตรงนี้มีความหมาย

เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ขี้อาย

อยากทักทายแต่หัวใจไม่กล้าพอ

 

 

ผู้หญิงคนนี้พูดถ้อยไม่ค่อยเก่ง

จึงบรรเลงคำกลอนมาอ้อนขอ

กลัวเธอรังเกียจจึงรั้งรอ

ได้แต่ขอรอเธอมาทักทาย