จะสื่อสารอะไร..กับใคร..และอย่างไร
วันนี้ (30ก.ค.53)ช่วงเช้าเดินดูร้านและพูดคุยทักทายกับลูกน้องตามปรกติ ตาเหลือบไปเห็น ป้ายไม้อัด เป็นภาพพระนามาภิไธยย่อ สมเด็จพระนางเจ้าพระบรมราชินีนารถ ซึ่งเตรียมไว้จำหน่ายให้ลูกค้าได้ซื้อไปติดตั้งประดับ ณอาคารสถานที่เพื่อแสดงความจงรักภักดีเนื่องในโอกาสเฉลิมพระชนมพรรษา 12 สิงหาคม ยังวางอยู้ตำแหน่งเดิมไม่มีการเปลี่ยนแปลงจากที่เคยบอกให้หาจุดวางโชว์เพื่อให้ลูกค้าได้ทราบว่ามีสินค้านี้จำหน่าย ..ก็เลยเรียก พนักงานระดับหัวหน้า มาพูดคุยโดยเปิดประเด็นเรื่องการสื่อสาร ด้วยประโยคคำถามว่า ถ้าป้ายนี้ คือความที่จะสื่อสาร [Message] ใครคือกลุ่มเป้าหมาย ที่เราควรจะสื่อถึง และด้วยวิธีการอย่างไร
จากการพูดคุยพบว่าคนของเรายังไม่เข้าใจและไม่เห็นภาพรวมของเรื่องกระบวนการสื่อสาร และที่สำคัญยังเห็นโครงสร้างใหม่ของร้านไม่ชัดเจนและไม่สามารถเชื่อมโยงเข้าสู่กระบวนการค้าปลีกที่มีอยู่ ยังใช้วิธีการจำว่าถ้าอย่างนี้ ต้องทำอย่างนี้หรือเป็นอย่างนี้เรียกว่ายังติดในชุดความคิดเดิมอยู่ แน่นอนว่าไม่ใช่ข้อบกพร่องของเขา แต่มันอยู่ที่เราต้องพยายามสร้างกระบวนการเรียนรู้ การคิดใหม่ ทำใหม่ และการกระตุ้นให้พนักงานของเรา เข้าสู่สภาวะการเรียนรู้ตลอดเวลา การทำงาน คือการเรียนรู้ การดำรงชีวิตแต่ละวันคือการเรียนรู้ เพื่อที่จะทำให้เขาเหล่านั้น ดำรงชีวิตและทำงานอย่างมีความสุขและมีพลังพร้อมที่จะสร้างสรรค์นวัตกรรมใหม่ๆออกมาตลอดเวลา
ยังได้มุม/โจทย์/ความท้าทายมาอีกเรื่อง คือพนักงานแคชเชียร์ระดับป.ตรี ทราบดีว่า การพิมพ์ใบเสร็จที่ร้านทำอยู่นั้นมีความสิ้นเปลืองบางครั้งมูลค่าซื้อนิดเดียวแต่ต้องพิมพ์ขนาด เอ4 เธอบอกว่าเห็นความสิ้นเปลืองตรงนี้อยู่ แต่เป็นความรับผิดชอบของข้างบน (ออฟฟิส)ที่เป็นผู้ออกแบบใบเสร็จ
..โจทย์ของเราคือจะทำอย่างไรที่จะให้พนักงานของเราคิดเชื่อมโยงไม่แบ่งส่วนว่านี่เป็นงานของเขา นี่เป็นงานของเรา(ทั้งๆที่เห็นว่ามีหนทางที่จะทำให้ดีขึ้นได้) และสามารถกำหนดบทบาทหรืองานของตัวเองได้ที่จะทำให้ปัญหานั้นได้รับการแก้ไขและพัฒนาขึ้น เรียกว่าสร้างความเชื่อมโยงได้กับองค์รวม
..แฮ่ๆ ที่เห็นตอนนี้ก็คือกระบวนการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมนี่แหล่ะ ค่อยๆทำไปนะลุงอ๋อง!
