เกร็ดความรู้ เรื่องหมายเลขทางหลวง

         คุณผู้อ่านคงเคยเดินทางออกต่างจังหวัด และสังเกตเห็นป้ายทางหลวงบอกตัวเลขตัวเดียวใหญ่ ๆ รองลงมาเป็นเลข ๒ ตัวบ้าง ๓ ตัวบ้างจนถึงเลข ๔ ตัว นั่นคือระบบหมายเลขกำกับทางหลวงต่าง ๆ ซึ่งหนังสือ  “อ่านอย่างไร และเขียนอย่างไร ฉบับราชบัณฑิตยสถาน” อธิบายว่า ทางหลวงที่มีเลขหนึ่งตัว หมายถึง ทางหลวงแผ่นดิน และทางหลวงพิเศษที่เป็นถนนสายหลัก เชื่อมการคมนาคมระหว่างภาคต่อภาค ได้แก่ ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๑ หรือ ถนนพหลโยธิน จากกรุงเทพฯ สู่ภาคเหนือไปสิ้นสุดที่จังหวัดเชียงราย ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๒ หรือ ถนนมิตรภาพ จากจังหวัดสระบุรีสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือไปสิ้นสุดที่จังหวัดหนองคาย ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๓ หรือ ถนนสุขุมวิท จากกรุงเทพฯ สู่จังหวัดทางภาคกลางรวมถึงชายทะเลภาคตะวันออกเฉียงใต้ไปสิ้นสุดที่จังหวัดตราด ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข ๔ หรือ ถนนเพชรเกษม จากกรุงเทพฯ สู่ภาคใต้ไปสิ้นสุดที่อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา
   
      ทางหลวงพิเศษหมายเลข ๕ เป็นถนนเชื่อมต่อวงแหวนรอบนอกกรุงเทพฯ ถึงจังหวัดเชียงราย ทางหลวงพิเศษหมายเลข ๖ เป็นถนนเชื่อมต่อวงแหวนรอบนอกกรุงเทพฯ ถึงจังหวัดหนองคาย ทางหลวงพิเศษหมายเลข ๗ เป็นถนนเชื่อมต่อวงแหวนรอบนอก กรุงเทพฯ ถึงจังหวัดจันทบุรี ทางหลวงพิเศษหมายเลข ๘ เป็นทางเชื่อมต่อวงแหวนรอบนอกกรุงเทพฯ ถึงสถานีรถไฟปาดังเบซาร์ อำเภอสะเดา จังหวัดสงขลา ทางหลวงพิเศษหมายเลข ๙ เป็นถนนวงแหวนรอบนอก กรุงเทพฯ
   
      ทางหลวงที่มีเลขสองตัว คือ ทางหลวงแผ่นดิน หรือทางหลวงพิเศษที่เป็นสายประธานตามภาคต่าง ๆ ทางหลวงที่มีเลขสามตัว คือ ทางหลวงแผ่นดินสายรอง ทางหลวงที่มีเลขสี่ตัว คือ ทางหลวงแผ่นดินที่เชื่อมระหว่างจังหวัดกับอำเภอ หรือสถานที่สำคัญของจังหวัดนั้น   
   
      การอ่านหมายเลขทางหลวง ให้อ่านเรียงตัว ดังตัวอย่าง หมายเลขทางหลวง ๒๑ อ่านว่า หฺมาย-เลก-ทาง-หฺลวง สอง-หฺนึ่ง  หมายเลขทางหลวง ๓๑๔ อ่านว่า หฺมาย-เลก-ทาง-หฺลวง สาม-หฺนึ่ง-สี่.