สิ่งแวดล้อม  มันทำให้คิดแบบนี้.....พร้อมที่จะทำดี แต่ไม่รู้ว่าจะทำดีได้อย่างไร

*****

เย็นที่ผ่านมา  ครูอ้อยมองท้องฟ้า  โล่งแจ่มใส  แถมยังมีลมเย็นๆโชยมา  เป็นระยะ  แทนที่จะขับรถเลี้ยวขวา เข้าบ้าน  แต่กลับตรงไป.....เข้าไปในสวนรถไฟ 

พอผ่านป้อมปากทาง  ยามจะเก็บเงิน  เปิดกระจก  ไม่ให้เงิน  กลับพูดว่า......ครอบครัว  

ยามเป็นผู้หญิง  สงสัยของ กทม.  ทำปากแบะ.....เพราะไม่ได้เงินค่าผ่านประตู 

ไม่ได้เบ่งว่าใหญ่ที่นี่หรอกนะ  แต่ที่นี่......เป็นสวัสดิการของคนรถไฟ  และครอบครัว  ที่เดินไปมา  หรือ นำรถยนต์เข้าไปได้ตลอดเวลา  โดยไม่ต้องเสียเงิน 

หากครูอ้อย หรือ ครอบครัวพากันเดินมาเพื่อออกกำลังกายทุกๆวัน  มิต้องเสียเงินผ่านประตูตลอดทุกครั้ง.....

*****

เดินวิ่ง  ออกกำลังกายไปตามถนน  เพราะ  กว้างใหญ่มาก  เดินสัก 2 รอบ ก็เหงื่อตกแล้ว 

แต่เหงื่อตกมากกว่า  ด้วยต้องหลบหลีก  รถจักรยาน  ทั้งๆที่มีลู่ทางให้เฉพาะรถจักรยานวิ่ง......แต่สวนทางไป-มา 

ไม่ปลอดภัยเสียจริงหลายครั้ง  ที่ต้องมองถนนว่า.....นี่ลู่รถจักรยาน หรือ ลู่เดินวิ่ง  ครูอ้อยมองทั้ง บนถนน  ที่มีรูปจักรยานวิ่ง  และป้าย ที่ติดไว้ให้สังเกตว่า.....ทางเดินวิ่ง.....

แต่ก็ยังมีรถจักรยาน  วิ่งสวนกันมาไปมา  ไม่ใช่ทางเดียว  ครูอ้อย หรือ อาจจะมีหลายๆคน  ที่รู้สึกว่า.....เอ  จะเดินทางไหนดีนะ 

ครูอ้อยเลยตัดสินใจเดิน ตรงกลางถนนเลย  แล้วให้ รถจักรยาน หลบ ครูอ้อยไปเอง.....นี่ล่ะคือ.....พร้อมที่จะทำดี  แต่ไม่รู้ว่า  จะทำดีได้อย่างไร

*****

พอกลับมาถึงบ้าน  ก็จะมีทางจะเข้าบ้าน  ด้วยคนที่ทำงานบนตึก ปตท.มาจอดรถยนต์แถวบ้านของเรา 

ทั้งๆ  ที่ทุบตึกบ้านของเราไปสร้าง ตึกไว้ให้พวกเขาจอดรถ  ตั้งหลายตึก.....ยังไม่พอ  เกินเลยมาจอดรถที่จอดรถบ้านของเราอีก.....

นี่ใจของพวกเขา  พยายาม  จะกดดันให้เรา  อึดอัด....ไปอยู่ที่อื่นกันหรือ????? 

ถามแล้ว  ได้ความว่า.....จอดข้างล่าง  สะดวกกว่า.....

อ้าว  คุณสะดวก  แต่มาทำให้พวกเรา....ลำบากกว่า  จะเอารถจอดในโรงรถได้  ก็ต้องรอเวลา ให้พวกคุณ ทำ โอที เลิกงานตอนเย็นก่อน.....เฮ้อ!!!!! 

พรุ่งนี้วันเสาร์แล้ว