ต้นไม้ที่ใกล้ฝั่ง
พ่อแม่ก็แก่เฒ่า จะพบจะพ้องพาน
ใจจริงไม่อยากจาก แต่ชีพมิทนทาน
ขอเถิดถ้าสงสาร คนแก่ชะแรวัย
ไม่รักก็ไม่ว่า ให้กินและให้นอน
เมื่อยามเจ้าโกรธขึง ให้ยามป่วยไข้
เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่ หวังเพียงจะได้ผล
ขอโทษถ้าทำผิด ใจแท้มีแต่ความ
ต้นไม้ที่ใกล้ฝัง วันหนึ่งคงล้มไป
.
จำจากเจ้าไม่อยู่นาน เพียงเสี้ยววานของคืนวัน
เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน ย่อมร้าวรานสลายไป
อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ คิดเผลอไผลเป็นแน่นอน
เพียงเมตตาช่วยอาทร คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ
ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน
แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน เติบโตจนสง่างาม
ขอให้คิดทุกทุกยาม หวังติดตามช่วยอวยชัย
มี หรือหวังอยู่ทนได้ ทิ้งฝังไว้ให้วังเวง
โดย อ.สุนทรเกต
