...เพื่อน…
เรื่องเล่าว่ามีคน 2 คนเป็นเพื่อนซื้กัน..ต่างร่วมเดินทางไปในทะเลทรายด้วยกัน...ระหว่างทาง..เกิดโต้เถียงขัดแย้งไม่เข้าใจกัน เพื่อนคนหนึ่ง..พลั้งลงมือตบหน้าอีกฝ่ายคนถูกทำร้าย...เจ็บปวด...แต่ไม่เอ่ยวาจา... กลับเขียนลงบนผืนทรายว่า
“วันนี้...ฉันถูกเพื่อนรักตบหน้า”
พวกเขายังคงเดินทางต่อ.. กระทั่งถึงแหล่งน้ำพวกเขา
ตัดสินใจอาบน้ำ... ชำระกาย... พลันคนที่ถูกตบหน้ากลับจมน้ำ... เพื่อนอีกคนไม่รั่งรอ.. เข้าช่วยชีวิต คนรอดตาย...ยังคงไม่เอ่ยวาจา.. กลับสลักลง ไปบนหินใหญ่...
“วันนี้... เพื่อนรักช่วยชีวิตฉันไว้”
อีกคนไม่เข้าใจ..ถามว่า.. “เมื่อถูกฉันตบหน้า.. เธอ
เขียนลงบนทราย.... แล้วทำไม่เมื่อครู่.. ต้องสลักบนหิน”
อีกคนยิ้มพราย.. กล่าวตอบ
“เมื่อถูกเพื่อนรักทำร้าย... เราควรเขียนมันไว้บนทราย
ซึ่งสายลมแห่งการให้อภัย..จะทำหน้าที่พัดผ่าน... ลบ ล้าง ไม่ เหลือ
แต่เมื่อมีสิ่งดีมากมาย..
บังเกิดเราควรสลักไว้บนก้อนหินแห่งความทรงจำในหัวใจ...
ซึ่งจะไม่มีสายลมแรงเพียงใด..ลบล้าง การทำลาย...”
