เมื่อหลายวันก่อน...ข้าพเจ้าได้เจอกันกับพี่จิ๊ - ที่ห้องศูนย์พัฒนาคุณภาพ เป็นการทักทายและนั่งคุยกันสบาย ถึงมิติต่างๆ มากมายที่เกิดขึ้นในองค์กร ระหว่างนั้นพี่แป๋ว กับน้องหมูกำลังนั่งสะสางเอกสารต่างๆ มากมาย ...
พี่จิ๊...หรือคุณประชุมสุข โคตรพันธ์ เพิ่งเสร็จจากการเข้าร่วมเรียนรู้อบรมภาวะผู้นำ
หลายครั้งหลายคราที่ข้าพเจ้าชอบนั่งลงและแบ่งปันเรื่องเล่าดีดีกับพี่จิ๊... ในมุมมองและสิ่งที่ประสบผ่านมา
พี่จิ๊...เพิ่งผ่านการคัดสรร การค้นหาหัวหน้าพยาบาลผู้ที่จะมารับตำแหน่งต่อจากพี่เตี้ย - คุณอุไร ชำนาญค้าที่จะเกษียณในเดือนตุลาคม ๕๓ ที่จะถึงนี้
- ลดช่องว่าง...ของการเข้าถึงกันและกัน
- อยากให้คนทำงานมีความสุข
- มองทุกอย่าง อย่างเชื่อมโยง
นี่เป็นแนวคิดหลักๆ ที่จับจิตจับใจจากคำบอกเล่าของพี่จิ๊..
"พี่แปลกใจเหมือนกันนะ...ผู้บริหารส่วนใหญ่ มักอยู่สูงและคนทำงานมักเข้าไม่ถึง มันคือ การแบ่งแยก และไม่เนียนไปในด้วยกัน ... เหมือนทำห้องกักขังตนเอง ในความคิดพี่นะ ผู้บริหารต้องเข้าถึงได้ง่าย และพูดคุยกันได้สะดวก"
"ในการบริหารจัดการในเรื่องใดก็ตามแต่...พี่จิ๊มองว่ามันเชื่อมโยงกัน เช่น ในเรื่องการจัดตารางเวรของน้องพยาบาล ที่น้องมักเปลี่ยนเวร มาขึ้นเวรแบบอัดแน่นในช่วงเวลาเดียวกัน แล้วก็เกิดเป็นความล้า ทำงานไม่ได้เต็มศักยภาพที่ตนเองมี ซึ่งตัวพี่จิ๊นะ มองว่า ไม่ได้หรอก เมื่อสภาพร่างกายน้องไม่ไหว มันจะส่งผลกระทบไปถึงการทำงาน การดูแล ผู้ป่วย และไปถึงการจัดการในภาวะวิกฤติที่เกิดขึ้น และไหนอาจจะส่งผลต่อการเกิดข้อร้องเรียนเกิดขึ้น ซึ่งไม่สามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ..."
"หากน้องมองเพียงแค่ว่าให้ตนเองได้หยุดยาว และมาขึ้นเวรอัดเบียดแน่นในห้วงเวลาหนึ่ง ...แต่ไม่ได้มองผลกระทบต่างๆ ที่ตามมาอีกมากมาย"
"เราต้อง...ฟังกันมากขึ้น พูดคุยกันมากขึ้น การที่เราตั้งวงสุนทรียสนทนา นั้นคือ การร่วมให้กำลังใจกันและกัน และทำให้น้องมีความรู้สึกที่ดีต่อการทำงาน..."
เป็นคำพูดที่พรั่งพรู...ออกมาจากใบหน้าที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มของพี่จิ๊
ข้าพเจ้ามองว่า ณ ตอนนี้เป็นความหวังของการนำพาองค์กรพยาบาลที่ต่อเนื่องจากการขับเคลื่อนของพี่เตี้ย อันได้พี่จิ๊มา...เป็นผู้นำพา ความหวังที่ปรารถนาอยากให้คนหน้างานมีความสุขในการทำงาน ควบคู่ไปกับการได้พัฒนาศักยภาพของการทำงาน น่าจะเป็นนิมิตรหมายที่ดีที่จะทำให้องค์กรเราเติบโตไปในทิศาง...ที่งดงามและเบิกบาน
