สเน่หา

เสน่หา

กระต่ายใต้เงาจันทร์

ระลอกอุ่นแก้มอิ่มซ่อนยิ้มอยู่
เหมือนรับรู้เฝ้าแลชะแง้เหลียว
แม้หนาวเหน็บห้วงฤดูลมกรูเกรียว
ใครโน้มเหนี่ยวแทรกอุ่นได้หนุนทรวง


ยามหลับตาถวิลร่ำความรู้สึก
หวานลำลึ้กเหลือรับสดับช่วง
ยามราตรีเอ่ยนำคำทั้งปวง
เผลอตกบ่วงเสน่หาผ่านฟ้าไกล


ในดึกดื่นคืนค่ำผ่านลมหนาว
ท่ามแสงเดือนแสงดาววับวาวใส
หลับตาพริ้มเอิบซ่านหวานละไม
อ้อมกอดใครอิงแอบแนบนิทรา


ค่อนรุ่งสางจากฝันก็พลันตื่น
ความแช่มชื่นห่างหายอาลัยหา
รอยอาลัยเลือนลางจางจากลา
แค่มนตราคืนวันแอบฝันไป