วันนี้ชมรมถ่ายภาพ เค้าจัดให้มีการอบรมการถ่ายภาพเบื้องต้นแก่ชาวโรงพยาบาลพิจิตร ได้รับความสนใจมากทีเดียว ตื่นตาตื่นใจ กับวิทยากรที่เป็นโปรด้านอื่นและมีใจรักในการถ่ายภาพ

แรกเริ่มก็สร้างความประหลาดใจให้แก่ผู้เขียนมาก สำหรับแพทย์ท่านหนึ่งซึ่งเป็นประธานชมรมกิติมศักด์ เท่าที่จำได้จากการบรรยายก็คือท่านมีโอกาสดีกว่าคนอื่นคือได้ไปมา 13 ประเทศ เราก็ได้ไปโดยผ่านรูปภาพที่ท่านโชว์ วิทยากรท่านต่อมาก็เป็นศัลยแพทย์ที่มีงานอดิเรกคือการถ่ายภาพ ก็ได้มาแนะนำหลักง่ายๆ ก็เน้นไปที่การจัดองค์ประกอบภาพซึ่งเป็นสิ่งที่เป็นหัวใจของการถ่ายภาพด้วยกล้องคนจนและกล้องคนรวย ซึ่งสามารถทำได้เท่ากัน แนะนำเรื่องรูปทรง หลักการต่างๆ ที่สัมพันธ์กับการรับรู้  ความรู้สึกของผู้คน บอกเล่าความหมายของคุณค่าของภาพว่ามันเป็นเรื่องของแต่ละบุคคล ท่านนี้ก็โชว์ภาพที่ออกแนวการรังสรรค์ภาพผ่านหลักการวิชาการที่ดี วิทยากรท่านต่อมาก็เป็นวิทยากรระดับซึ่งมีรางวัลการันตีมากมาย ได้นำรูปภาพสวยๆ มาบอกเล่าเรื่องราว และแนะนำว่าแต่ละภาพได้มาอย่างไร เราต้องทำการบ้านก่อน 30 เปอร์เซ็นต์นะ อุปกรณ์ต้องพร้อมยิงภาพทันทีที่ทุกอย่างลงตัวที่สุด ไม่ว่าจะเป็นแสง เงา อารมณ์ อายคอนแท็ก องค์ประกอบ สีสรรค์ การรังสรรค์ อารมณ์คนถ่ายในขณะนั้น

หลายภาพเลย..ที่ผมสนใจ และก็ได้ทราบด้วยว่ามันได้มาอย่างไร คำตอบก็คือ ความพร้อมของสิ่งที่สามารถจะพร้อมได้ โดยเฉพาะตัวคนถ่ายและอุปกรณ์ต่างๆ วิทยากรได้เล่าว่าเค้าเริ่มใช้กล้องเมื่อปี 46 จากคนที่ไม่เป็นเลยและได้กล้องฟิล์มของคุณพ่อ นี่เป็นจุดเริ่มต้น ต่อด้วยการสมัครเข้าชมรมนักถ่ายภาพก็เป็นคำแนะนำของเพื่อนๆ  จากนั้นก็ได้เริ่มสร้างผลงานและส่งเข้าประกวด เมื่อได้รับรางวัลแรกมาก็พัฒนาต่อเนื่องเรื่อยมา ยึดเป็นงานอดิเรกยึดเป็นความสุข เหงาเมื่อไหร่ก็คว้ากล้องออกมาและใช้อารมณ์ของตนเองสร้างภาพในจิตใจ เช่น ความเหงา

 จากนั้นก็นำทุกสิ่งทุกอย่างรอบกาย ให้สามารถถ่ายทอดออกมาเป็นภาพดั่งจิตใจที่มีความรู้สึกนั้น เค้าใช้คำว่าการเขียนภาพด้วยแสง  เมื่อผมได้ชมงานที่แสดงทั้งหมดก็ทำให้เราได้ทราบถึงพลังมากมายในตัวของผู้คน หากรักที่จะทำอะไรสักอย่าง สามารถทำได้จริง สามารถกวาดรางวัลได้จนเมื่อนำมาเขียน มาพิมพ์หนาเป็นปึกเลยก็แล้วกัน..และในวันนี้ท่านก็ยังประกวดในระดับของเนชั่นแนลจีโอกราฟิกอีกด้วย ..ท่านใดที่ชอบแนวนี้ ก็ลองทำดูนะครับ