โตขึ้นหนูอยากไปทำงานที่ฝั่งไทย

โตขึ้นหนูอยากไปทำงานฝั่งไทย

         บอกเล่าเก้าสิบ   เรื่องเล่าต่อไปนี้เป็นประสบการณ์ทำงานในช่วง 4-5 ปี ที่ร่วมงานป้องกันเอดส์ชายแดนในพื้นที่ 6 จังหวัดภาคอิสาน เลย หนองคาย นครพนม มุกดาหาร อำนาจเจริญ และอุบลฯ กับทีม AIDsNet ภาคอิสาน โดยการสนับสนุนของมูลนิธิร๊อกกี้ เฟลเลอร์ มี รศ.ดร.ดรุณี รุจกรกานต์ เป็นผู้จัดการโครงการ

       ระหว่างทางของการทำงาน มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย ทั้งเรื่องที่ดีและไม่ดี  หลายเรื่องเป็นเรื่องที่ประทับใจ เป็นสิ่งที่ได้เห็น ได้รู้  ได้ยินแล้วอยากมาเล่าสู่กันฟัง เป็นแง่มุมที่หลายคนอาจไม่เคยรู้ หรือรู้ช่วยอ่านและช่วยเผื่อแผ่ความรักต่อเพื่อนร่วมโลกของเราด้วยนะคะ

 ยังค้นหา file ภาพ ไม่เจอ ขอยืมภาพสวยๆจาก Googleก่อนนะคะ

   "โตขึ้นหนูอยากไปทำงานฝั่งไทย" เป็นเสียงใสๆของเด็กน้อยชาวลาวที่ยังไม่จบชั้นประถม จากหมู่บ้านแห่งหนึ่งของแขวงเวียงจัน  เด็กน้อยตากลม ผมยาว หน้าตาเรียกว่าสะสวย ขนาดที่น้องๆทีมงานทั้งสาวและหนุ่มเรียกว่าดาวพระศุกร์ และไม่ใช่เฉพาะเด็กน้อยคนนี้เพียงคนเดียว คนอื่นๆที่นั่งแกะเมล็ดถั่วอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่มใหญ่ใต้ถุนบ้าน ก็คิดเหมือนกัน แถมให้อีกคือพ่อ แม่ พี่น้องก็คิดเหมือนกัน

    ใจหายแว๊บ เมื่อได้ยิน!!....... ถามหนูน้อยทั้งหลายว่าทำไมอยากไปเมืองไทย "เห็นพี่เค้าไปแล้วได้เงินเยอะ พี่เค้าสวยขึ้น ใส่เสื้อสวยๆ"

         เจ้าดอกจำปาดอกน้อยๆเจ้าเอย.. เจ้าจะรู้ไหมว่างานที่ฝั่งไทย  สำหรับๆสาวๆที่ข้ามโขงมา โดยเฉพาะที่มาแบบผิดกฏหมายนั้นมันเสี่ยงแค่ไหน หนูจะรู้ไหมน้อ?  ว่า ที่เห็นพี่เค้าสวยขึ้น แต่งตัวงามขึ้น เค้าได้สร้างบ้านหลังใหม่ บ้านปูนแทนบ้านไม้สักอันเก่าแก่นั้นพี่เค้าต้องแลกกับอะไรมา

     อยากให้การศึกษาและการพัฒนาที่ไม่หลงทาง เกิดขึ้นโดยเร็วกับเพื่อนบ้านของเรา เร็วพอที่จะทันกับการเติบโตของหนูๆ เร็วพอที่หนูๆจะรู้ถึงอันตรายที่รออยู่ข้างหน้า เร็วพอที่พ่อแม่จะรู้ว่าบ้านปูนที่ว่าสวยนั้น มันสู้ไม้สักของเดิมของเราไม่ได้ หากว่าต้องแลกด้วยสิ่งที่เรารักที่สุดดังดวงใจ

   แล้วมาตามดูกันต่อว่า เมื่อพี่เค้ามาแล้วเค้าจะเจออะไรบ้าง......สุข ทุกข์  หรือน้ำตา

 

 

      ขอบคุณเจ้าของภาพ