คนทำงานเป็นพ่อค้าแม่ขายเจอกับข่าวระเบิดที่โน้นที่นี่ไม่เว้นแต่ละวันทั้งคนขายคนซื้อในพื้นที่ต่างต้องระมัดระวังตัวกันอย่างเต็มที่ขายของก็ยากคนซื้อก็ไม่ค่อยจะมีเดือดร้อนมาก วันก่อนนั่งอยู่หน้าร้านว่าจะไปซื้อของที่ตลาดนัด(นิคมเทพา) เพื่อนบ้านเดินมาบอกว่าเกิดระเบิดที่ตลาดอดไปซื้อของจนถึงวันนี้ผ่านมาเป็นเดือนแล้วยังไม่อยากเดินซื้อของตลาดนัดเลยยิ่งช่วงนี้มีข่าวระเบิดบ่อยมากๆทั้งๆที่ไม่ใช่หน้าระเบิด(ช่วงนี้มันหน้าทุเรียนนี้หว่า)อีกทั้งมีการยิงตามถนนหนทางทั้งๆที่มีการลาดตระเวนของเจ้าหน้าที่ตลอดเวลาโดยเฉพาะช่วงเวลาที่มีการจราจรคับคั้งเช้าๆแปดโมงหรือบ่าย3โมงกว่ายังยิงกันได้ไอ้เรื่องกลัวก็เป็นธรรมดาต้องกลัวเพราะเป็นเป้าหมายของพวกที่มันก่อการร้ายและทางเจ้าหน้าที่ก็ไม่สามารถที่จะดูแลความปลอดภัยให้กับประชาชนทุกคนได้ เช่นพวกผมที่ต้องเดินทางไปโน้นมานี่อยู่ตลอดเพื่อทำการค้าขาย ถามกันเล่นๆเป็นชาวบ้านจะทำอย่างไร
1.ไม่ต้องทำอะไรอยู่บ้าน 2.เปลื่ยนไปทำงานอย่างอื่นที่อยู่กับบ้าน 3.จัดชุดคุ้มครองบ้างเพื่อชาวบ้าน 4.ไปรถกันกระสุน 5.ไหนๆก็เกิดที่นี้ปักหลักสู้หาอาวุธมาเพื่ออุ่นใจ(ไม่ได้ใช้ป้องกันตัวหรอกเพราะแค่ปืนพกโจรมีอาก้าหรือm16จะสู้อย่างไรไหว)
อย่างไรเสียชาวบ้านต้องเลือก2ก็5เพื่อที่จะสามารถเลี้ยงชีพไปได้ผมก็เป็นคนหนึ่งที่คิดอย่างนั้นหาอาวุธมาเพื่อป้องกันหาปืนพกมาใช้เชื่อไหมครับประเทศผมไม่รู้(เพราะไม่เคยไป)แต่เมืองไทยปืนพกราคาเป็นแสนบางคนที่รู้ก็อาจจะบอกว่าก็มันเป็นของอันตรายไม่ควรให้มีใช้กันพรำเพรือ ชาวบ้านได้เงินมาสักบาทก็ลำบาก ค้าขายก็ยาก กลัวถูกปองร้ายก็กลัว ไปขออนุณาตก็ลำบากบางขนาดก็ขอได้ บางขนาดก็ไม่ได้เช่น9มม.หรือ.38 ชาวบ้านขอได้เรียกว่าปืนตลาดต้องการมากราคาแพง บางที่ยังรอของหมดด้วยทั้งตลาดปืนมือสองก็แพง(แถบมีป.4ปลอมอีก บางที่ว่าปลอมก็ไม่น่าจะถูกนักหรอกแค่เรียกว่าไม่ค่อยแท้น่าจะถูกกว่าเพราะว่าเหมือนกันหมดแล้วชาวบ้านจะแยกออกได้ไง)หากว่าถูกหน่อยก็ปืนที่ขออนุณาตยากไม่ให้แก่ชาวบ้านธรรมดาเช่น.357และ.45หรือ11มม.(ที่เป็นปืนมือสอง)ส่วนปืนใหม่ราคาแสนกว่าแล้ว น่าสงสารชาวบ้านที่ต้องปากกัดตีนถีบถ้าอยากมีไว้สักกระบอกเพราะต้องเดินทางไปโน้นไปนี่เข้าพื้นที่แดงบ้างชมภูบ้างตามเรื่องตามราว เคยนึกน้อยใจนั่งคุยกับเพื่อนที่ทำงานราชการมีปืนโครงการสวัสดิการจัดมาอยู่ตลอดราคาก็ถูกกว่ามาก3-4หมื่นแถมผ่อนชำระแสนถูกเดือนละพันกว่าบาทแต่ละคนก็มีมากกว่า2กระบอก(เก็บไว้ให้ลูกมีกี่คนก็ซื้อเท่าจำนวนลูก)ก็ไม่อยากตำหนิมากบางหน่วยงานเมื่อก่อนงานราชการเช้าชามเย็นชามเดี๋ยวนี้เห๖ุการณ์รุนแรงบางที่เช้ายังไม่ได้สักชามเย็นพอได้ชามเดียวเอง9โมงทำงานเย็น3โมงกลับบ้าน(ราชการตัวเล็กถ้าตัวใหญ่กลับไปตั้งแต่เที่ยงแล้วเสมอ)ทำไมไม่สวัสดิการชาวบ้านบ้างบางคนมีมากทำงานราชการก็ของ่ายกันจังไม่ยุ่งยากทั้งที่บ้างที่ซื้อไว้ประดับบารมีเฉยๆเคยไปขออนุณาตที่อำเภอเพื่อทดสอบดูช่องทางพอดีมีญาตพี่น้องจะปืน.357แต่ขออนุณาตยากก็ไปสอบถามคือได้ยินมาจากคนอื่นๆอยากเจอกับตัวเองก็ไปที่อำเภอเจ้าหน้าที่ถามน้ามาทำอะไร ขออนุญาตซื้อปืน(ป.1)เจ้าหน้าที่ถามน้าเป็นอะไรบ้าง(หมายถึงเป็นข้าราชการ ทหารหรือว่าตำรวจ)ผมตอบว่าเป็นชาวบ้านธรรมดานี่ครับ ผมสอบถามว่าขอซื้อ.357ได้ไหม ก็มีปลัดอาวุโสมาพอดีพูดด้วยเสียงที่ดังว่าคนธรรมดาหลวงไม่ให้มันเป็นอาวุธสงครามผมตอบว่าสงครามไงมีคนขอใช้สามารถออกทะเบียนได้คนใช้กันทั้งบ้านทั้งเมืองผมว่าขอคุยกับนายอำเภอได้ไหมเพราะว่าหน้าแก่มีป้ายว่าอยู่ ปลัดก็พูดว่าไม่ต้องไปคุยหรอกผมนี่แหละคนอนุณาตนายอำเ๓อแค่เซ็นต์ชื่อเท่านั้นเอง(ผมก็เสียดายเพราะปืน.357นั้นพี่เค้าขายมาถูกประสาญาติมิตร) ตามความคิดผมนะน่าจะมีการรับฟังเรื่องข้อจำกัดของชาวบ้านบ้างหรือว่างานราชการมันยุ่งมากจนไม่มีคนที่ทำหน้าที่รับฟังปัญหาข้อข้องใจต่างๆหรือว่าแนะนำการแก้ปัญหาให้เช่นว่าต้องให้อบรมมาก่อนตามหลักสูตรนั้ันหรือต้องผ่านเรียนที่นั้นที่นี้มาก่อนจึงขออนุญาตปืนที่ต้องมีความชำนาญสูงขึ้นมาอีกนิดหนึ่งผมเห็นพวกที่ได้ปืนมา(สวัสดิการ)ยังให้ผมเองต้องสอนใช้งานยังไม่เป็นผมว่ามีให้โจรมันเอาเป็นของแถมเสียมากกว่า(ลืมบอกไปผมมีความชำนาญบ้างเพราะไปฝึกอบรมมาและมีใบประกาศไปแสดงด้วยแต่เค้าไม่สนใจเลย)
