เมื่อตอนที่ดิฉันอยู่ ม.2 ดิฉันเป็นคนที่ชอบความสนุกสนาน เฮฮา ติดเพื่อน ไปไหนก็จะไปตามเพื่อน ไม่ค่อยตั้งใจเรียน เลยทำให้ผลการเรียนออกมาไม่ค่อยดีนัก ดิฉันจึงถูกพ่อแม่ตำหนิ และชอบเอาดิฉันไปเปรียบเทียบกับคนอื่น ดิฉันรู้สึกเสียใจมากๆๆ  พอขึ้นม.3 ก็เลยมีแรงผลักดันให้ตั้งใจเรียนมากขึ้น สนใจในงานที่อาจารย์สั่งมากขึ้น แล้วแม่ก็ให้ไปเรียนพิเศษวิชา"ภาษาอังกฤษ" ทำให้ดิฉันเรียนเข้าใจเนื้อหามากขึ้นกว่าเดิม   พอดิฉันจบม.3 ดิฉันได้เกรดดีขึ้น ดิฉันรู้สึกดีใจมาก ไม่เหมือนตอนม.2เลย มันมีความรู้สึกที่แตกต่างกันจริงๆ

     พอจบม.3 ดิฉันก็ไม่รู้ว่าจะต่อช่วงม.ปลายหรือว่าสายปวช.ดี  ในความคิดของดิฉันในช่วงนั้น ดิฉันคิดว่าถ้าหากเรียนม.ปลาย ฉํนคงเรียนไม่ไหวแน่นอน มีแต่คนบอกว่า"มันยากนะ อย่าเรียนเลย"  แล้วอีกอย่างฉันไม่มั่นใจว่าฉันจะต่อม.ปลายทีโรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญได้หรือเปล่า??? แต่ในอีกความคิดหนึ่ง ฉันอยากจะเรียนปวช.เพราะว่ามันเป็นหลักสูตรที่ว่า เรียนไปทำงานไป หรือว่ามีงานรองรับเลย จะได้มีเงินทองใช้ โดยไม่ต้องขอเงินพ่อแม่ แต่ในที่สุดดิฉันก็เลือกเส้นทางเดิน คือ ชีวิตม.ปลาย ดิฉันได้มีสิทธิเข้าที่โรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ ดิฉันดีใจมากที่มีชื่ออยู่ในรร.แห่งนี้

      และสุดท้ายนี้ขอให้"ทุกคนที่เคยพลาดในสิ่งที่ไม่ดี ขอให้ตั้งใจทำใหม่อีกครั้งแล้วมันจะดีขึ้นเอง"