ความภาคภูมใจ

   สิ่งที่ฉันจะเล่นให้ฟังคือความภาคภูมิใจที่ฉันได้กระทำ และมันก็คือสิ่งที่ฉันได้เล่นปิงปอง และฉันไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะได้มาเป็นนักกีฬาปิงปองของโรงเรียนนี้ ครั้งแรกที่ฉันแข่งปิงปอง เพื่อนกับพี่ๆน้องๆบอกฉันว่าฉันหน้าซีดอย่างกับไก่ต้มเลย 555+ แต่ท้ายสุดผลก็ออกมาคือ ฉันแพ้ แต่ฉันก็ไม่ได้เสียใจอะไรมากมาย เพราะการแข่งครั้งแรกมันคือ ประสบการณ์ คนเราบางคนแข่งครั้งแรกอาจจะแพ้เหมือนฉัน แต่พอเราฝึกไปนานๆวันมันก็จะเก่งขึ้นเอง ฝีมือเราก็พัฒนาขึ้นแถมร่างกายก็แข็งแรงอีกด้วย พอถึงเวลาแข่งครั้งต่อไปสิ่งที่ฉันพยายามฝึกซ้อมมันก็ได้ตอบสนองแล้ว คือ ฉันได้เหรียญเงิน(ประเภทคู่) ฉันก็รู้สึกดีใจ(ใช่ป่ะ) ฉันคิดว่าไม่ใช่แค่เราฝึกซ้อมอย่างเดียวหรอก มันมาจากกำลังใจที่เพื่อนๆทุกคนนั้นแหละ(ซึ้ง) ทำให้เกิดสิ่งดีดีขึ้นมาอย่างนี้ ไม่ว่าจะยังไงก็ขอบคุณที่ช่วยอวยพรและเป็นกำลังใจในการเล่นปิงปอง นี่แหละคือสิ่งดีดีที่ฉันภาคภูมิใจ