ถ้าลองพยายาม มันก็ไม่ยากอีกต่อไป...

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันได้เล่าเรื่องราวของตนเองผ่านทางโลกของไซเบอร์  ทั้งๆที่คิดว่าตัวเองไม่ถนัดเอาซะเลยกับการพิมพ์คีย์บอร์ด  ตอนนี้ฉันเรียนอยู่ ม.4 สายวิทย์-คณิต ที่โรงเรียนสตรีเศรษฐบุตรบำเพ็ญ  ที่เลือกเรียนแผนนี้เพราะตอนเด็กๆพ่ออยากให้ฉันเป็นวิศวกรหญิงด้วยเหตุผลสั้นๆๆว่า" มันเท่ดีนะ พ่อว่า"
         เป็นผลทำให้ตอนประถมฉันคิดเสมอว่าตัวเองเรียนไม่เก่งและคงประกอบอาชีพอย่างที่พ่อหวังไม่ได้   แต่มีอยู่วันหนึ่งมีเพื่อนที่สอบได้ที่โหล่สุดของห้องมาถามฉันว่า "ทำไมถึงฉลาดจัง"  "ทำไมถึงสอบได้คะแนนเยอะจัง"  "กินไรมาอ่ะ ทำไมถึงเก่งจัง" เมื่อได้ยิน ฉันหัวเราะและตอบกลับไปว่า "เค้าไม่ได้ฉลาด ไม่ได้เก่งหรอกเพียงแต่ตอนเรียนเค้าตั้งใจเรียน ถ้ามีอะไรสงสัยเค้าก็ถามอาจารย์ทันที  พอกลับบ้านเค้าก็รีบทบทวนบทเรียนที่พึ่งเรียนมาให้ตัวเองเข้าใจอย่างถ่องแท้  ก็เท่านั้นเอง"  เพื่อนคนนั้นหัวเราะแล้วโต้กลับมาว่า " มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ" ฉันส่ายหน้าและพูดประโยคที่ทำให้อึ้งกิมกี่ว่า "ถ้ามันง่ายแล้วเคยลองทำรึยังล่ะ" ต่อมาฉันได้ยินว่าเพื่อนคนนั้นสอบได้คะแนนสูงสุดในสายชั้น..
        มันทำให้ฉันอดรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองไม่ได้ที่เป็นส่วนหนึ่งในการแนะแนวทางให้เพื่อนคนนั้นและมันก็ทำให้ฉันมั่นใจในตัวเองยิ่งขึ้นว่า สักวันหนึ่งฉันจะได้เท่กับเค้าบ้างล่ะ....