เล่าสู่กันฟังครับ

  กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ................   แหมม เล่าซะยังกับจะเล่านิทาน  55

ครับไม่มีอะไรพอดีคุยกันเรื่องเขมร เลยนึกถึงเรื่องราวที่ได้ไป ก็จัดแจงหารูป แต่ ก็หาได้เท่านี้ครับ  .......  เอามาฝากไว้ครับผม

ไปกัมพูชาครั้งนี้ผมไปร่วมงานสัปดาห์ สินค้าไทย ในกัมพูชา และขอเรียกว่า กัมพูชา นะครับเป็นการให้เกียรติ กันครับ สืบทราบมาว่า  ทางเค้าเองก็ไม่ชอบให้ใครเรียก เขมรครับ

ผมจำไม่ได้แล้วว่าฝังตัวอยู่ใน กรุงพนมเปญ นานกี่วัน แต่รู้ว่านานพอหอมปากหอมคอค่าเงิน เราสามารถใช้ค่าเงินได้ 3 สกุลเลย  คือเงินไทย เงินดอล   และของเค้า เงินรีล หรือเรียว  ครับ  แต่ขอบอก ถ้าช่วงไหนค่าเงิน ดอล ถูก เราแลกไปจะคุ้มค่ากว่าครับ  เช่นเราซื้อของ 1 ชิ้น ราคา 1  ดอลฯ  แต่ถ้าเราไม่มีเงินดอลฯ ใช้เงินไทยก็ได้ แต่ คิดเป็น 40  บาทครับ  ทั้ง ๆ ที่ เราอาจจะแลกเข้าไปในราคา  35บาท ต่อ 1ดอลฯ  เห็นไม๊  หายไป 5 ทาทแล้ว  อิอิ  แล้วเวลาไปซื้อของในตลาดนะ สนุก  ผมแลกไปไม่พอ  ทั้งเงินบาท  รีล  และดอลล่า ผสม เงินกันมั่วเลย 5555 (เค้าให้ปนกันได้ ไม่แน่ใจว่าทุกตลาด ป่าวนะครับ)เอา ดูรูปกันก่อน ครับ .......

    ในตัวพนมเปญ ก็ไม่ดูแออัดมากนัก (ในช่วงที่ผมไปนะ) ตามสีแยกยังสามารถเห็น เกวียน ติดไฟแดงให้ดู ..... ฝุ่นเยอะ  รถวิ่งขวา  ขับกันแบบ ยังไงก็ได้  ใครเคยไปหาดใหญ่  หน้าตลาดสันติสุข ก็จะประมาณนั้นแต่ไม่แน่นเท่า ครับ   เราได้รับการต้อนรับจากท่านฑูต ประจำสถานฑูตไทยในกัมพูชาเป็นอย่างดีมาก ๆ ตอนนี้ไม่ทราบว่าท่านยังประจำอยู่ที่นั้นหรือไม่นะครับ

 

งานของผม ก็ไม่มีอะไรมาก ช่วย จัดเวที และดนตรีประกอบการแสดง  ถ่ายรูป ครับ เอาหละทีนี้.................... ไม่รูจะบรรยายอะไร  มาดูสาว ๆ ชาวกัมพูชากันดีไม๊ครับ ว่าหน้าตาเค้าจะเหมือนสาวบ้านเราไม๊ ครับผม :lol::lol::lol:

 คนด้านซ้ายนี่เป็นดาราดังของเค้าเลย

  

แอบถ่ายกับพี่ไท  หน่อยอิอิ

หลังจากเสร็จงานก็ ..... มีโอกาศได้เข้าเยี่ยมชมพิพิทภัณท์สงคราม ครับ ...ตอนนั้นผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร แต่เป็นพิพิทภัณท์ ที่รวบรวมเรื่องราว สมัยเขมรแดงอะครับ  สถานที่ที่นี่เป็นโรงเรียนเก่า แต่เอามาใช้ขังเชลย ครับ เอ  เรียกว่าเฃลยได้ไม๊  เอาเป็นว่าขังผู้ที่อยู่ฝ่ายตรงข้ามกับเขมรแดงแล้วกัน .....

   วันนั้นไม่มีใครเลยมีแต่พวกเรา และผม เดินดูทุก ๆ ชั้น เกือบทุก ๆ ห้อง ........ ขณะที่กำลังพิมพ์อยู่นี้ ยังขนลุกอยู่เลยครับ  บรรยากาศ  หดหู่ มาก  อยากร้องไห้  กลัว  และรู้สึกแปลก ๆ อยู่ตลอดเวลา  .... ที่สำคัญเพื่อนที่พาเที่ยว เป็นชาวกัมพูชา เค้าเสียคนรู้จัก จากเหตุการณ์ครั้งนั้นเยอะมาก ครับ

 ไกด์เรา แต่ผมจำชื่อเค้าไม่ได้แฮะทำงานที่ศูนย์วัฒฯ ในพนมเปญ  แหมมเพื่อนกันแท้ ๆ

    

 เสียดายมาก มีภาพเยอะกว่านี้และเล่าเรื่องได้ดีกว่านี้มาก แต่หาไม่เจอครับ  เป็นรูปห้องขัง ..... เครื่องทรมาน  ฯลฯ  ... ไม่ได้แอบถ่าย  เค้าให้ถ่ายได้ครับ  (ตอนผมไปนะ)

เอาหละ ดูเรื่องเครียด ๆ มาเยอะและ มาดูของกินกันมั่งดีกว่า ....  ครับ ที่ชอบมาก ๆ  อร่อยสุด ๆ ก็ เฝอ อะครับ  เฝอ  น่าจะเป็นอาหารเวียตนาม นะ แต่ที่นี่มีเยอะเลย  กินทุกวัน  แต่บางวันก็กินอะไรเล็กๆ  น้อย ๆ   แต่ หลาย ๆ รอบ ข้างทาง  เค้าจะมี พวก ผักทอด และอะไรก็ไม่รู้จำไม่ได้ ทอด ๆ เนี่ย  อร่อยดีครับ

  อันนี้นกย่าง อิอิ...........ไม่กิน

  อันนี้รสชาติดี  แต่ แค่ลองครับผม เหอ ๆ

อีกทีหนึงที่น่าสนใจ  ผมก็เรียกไม่ถูกนะว่า  อะไร  แต่ ประมาณ  วัดพระแก้ว  สนามหลวง บ้านเราอะนะ   บรรยากาศริมโขง  สบาย ๆ เดินเล่นไหว้พระ และช๊อบได้ครับ ตรงนี้  ครับ

 

เสียดายรูปที่หายไปมาก ๆ   มีที่สวย ๆ และน่าสนใจเยอะ มีเรื่องราวอีกมากเลยครับไม่รู้จะเล่ายังไง ไม่มีภาพ  หาไม่เจอ  งั้นจบเพียงเท่านี้แล้วกันครับผม  .............................