ความพยายามอยู่ที่ใหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น
ดิฉันเคยเป็นนักกีฬาเปตองของโรงเรียนเก่าตอนประถม ซึ่งตอนนั้นก็ไม่ได้เก่งมากนัก แต่ก็พอเล่นได้ ตามยถากรรมค่ะ หลังจากที่จบประถม6 จากโรงเรียนเก่า ดิฉันก็ไม่ได้เล่นเปตองอีกเลยค่ะ ไม่ได้จับ ไม่ได้เห็นแม้ประทั่งลูกเปตองค่ะ
จนกระทั่งงานกีฬาสีที่โรงเรียนที่ดิฉันเรียนอยู่ปัจจุบันนี้ ตอนม.3 ดิฉันอยู่คณะสีอินทนิล แล้วคาบคณะสีเค้ามีการคัดเลือกนักกีฬา เพื่อลงแข่งขันในงานกีฬาสี แล้วมีกีฬาอยู่กีฬานึงที่ไม่มีใครลงสมัครเลย นั่นคือ...กีฬาเปตอง ดิฉันก็อยากจะลงเล่นนะ อยากย้อนเวลากลับไปอดีตอีกสักครั้ง ก็คิดทบทวนอยู่หลายรอบ ก็เลยตัดสินใจสมัครไป  ในใจคิดว่าเราเล่นด้วยใจ เราไม่ได้หวังผลว่าจะต้องได้ที่หนึ่ง หลังจากวันนั้นมาดิฉันก็พยายามมาซ้อมเล่นเปตองทุกวันหลังเลิกเรียน แรกๆก็ทำไม่ได้ดีเท่าที่ควร เพราะไม่ได้เล่นมานาน ต้องไช้เวลาปรับตัวประมาน 2 ถึง 3 วัน รู้สึกว่าตัวเองเล่นได้ห่วยมาก ก็พยายามซ้อมๆๆๆ ทุกเย็นหลังเลิกเรียน จนชำนาญ  ในที่สุดก็ถึงเวลาแข่ง มีพวกเพื่อนๆพี่ๆ น้องมาคอยให้กำลังใจตลอดการแข่งขัน และดิฉันก็ตั้งใจแข่ง และพยายามที่จะให้ทำไห้ดีที่สุด     และทำออกมาสุดความสามารถ แล้วมันก้ประสบความสำเร็จ ทำให้ทีมของพวกดิฉันได้รับเหรียญทองมาครอบครองงงงงงง 
ดิฉันเชื่อว่าถ้าทุกคนมีความพยายาม ความตั้งใจ ก็จะสามารถทำงานที่ตนเองรับผิดชอบสำเร็จไปได้ด้วยดี
เหมือนกับสุภาษิตที่ว่า ''ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น"