การปลอมปนสารที่ไม่ต้องการในน้ำยางสด, เศษยาง

วันนี้ผมได้ร่วมเดินทางไปจังหวัดสุราษฎร์ธานีกับผู้จัดการโรงงานของผม

เพื่อไปดูงานที่โรงงานสาขากาญจนดิษฐ์ ในระหว่างเดินทาง

ผมไดัคุยกับผู้จัดการโรงงาน ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาของผม

เกี่ยวกับเรื่องบล็อกแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องยางธรรมชาตินี้ด้วย

ท่านได้แนะนำผม ให้เขียนบันทึกเกี่ยวกับเรื่องปัญหาคุณภาพ

น้ำยางสดและเศษยาง ซึ่งเป็นวัตถุดิบที่ทางโรงงานซื้อจากพ่อค้า

หรือชาวสวนยาง เข้ามาผลิตเป็นน้ำยางข้น หรือ ยางแท่ง และอื่นๆ

เนื่องจากทางโรงงานมักจะพบปัญหามีการปลอมปนวัตถุ หรือสิ่งอื่นๆ

ที่ไม่ใช่น้ำยางสด, เศษยางหรือสารเคมีที่นอกเหนือไปจากสารเคมีที่ใช้

ในการเพื่อรักษาสภาพและคุณภาพน้ำยางสด

ในฐานะที่ผมก็เป็นผู้ที่รับผิดชอบในหน้าที่ตรวจสอบคุณภาพน้ำยางสด

ที่เข้ามาสู่โรงงาน ก็เจอปัญหาเหล่านี้อยู่ตลอด และบางครั้งก็มีผู้โทรมา

สอบถามเรื่องการเติมหรือปลอมปนวัตถุหรือสารอื่นที่ไม่ใช่น้ำยาง

ผมก็ได้ชี้แจ้งถึงผลเสียที่จะตามมากลับ เพราะผลเสียจากการกระทำ

ดั่งกล่าว เมื่อทางโรงงานตรวจสิ่งปลอมปน ก็ย่อมจะตัดราคาใน

เบื้องต้นแล้ว ความน่าเชื่อในฐานะผู้ซื้อ-ผู้ขายก็ลดลง เมื่อมีการนำ

น้ำยางสดหรือเศษยางมาขายให้โรงงานใหม่ ก็ต้องขอตรวจคุณภาพ

อย่างเข้มก่อน ก็ทำให้ผู้ขายไม่สะดวกสบายเหมือนเคย

ที่กล่าวมาเป็นผลกระทบในการนำสินค้าไปขายให้โรงงาน

ส่วนผลเสียต่อผู้ขายโดยตรง คือ ต้องเพิ่มค่าใช้จ่ายโดยใช่เหตุ

เพราะไปซื้อสารปลอมปนมาใช้ แถมยังเป็นการเพิ่มงานเข้าไปอีก

ส่วนผลกระทบที่คาดไม่ถึงก็คือ หากน้ำยางสดหรือเศษยางที่มี

สิ่งปลอมปนเหล่านั้นได้นำผลิตเป็นผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป เช่น

ถุงมือตรวจโรคที่แพทย์ใช้ในการตรวจโรค หรือ ยางล้อต่างๆ

ที่ผู้คนใช้งานกัน ก็ย่อมมีคุณภาพไม่ดีได้ ถุงมืออาจมีรูรั่ว

ยางล้อมีโอกาสยางระเบิด ลมรั่วง่าย แล้วเกิดสินค้าที่ไม่ได้

คุณภาพเหล่านี้ มีการนำมาใช้กับตัวผู้ขายวัตถุดิบตั้งต้นเอง

อาจทำให้มีการติดเชื้อโรคจากปัญหาถุงมือตรวจโรครั่ว

อุบัติเหตุจากยางล้อที่ใช้งานระเบิด ย่อมทำให้ถึงขั้นเสียชีวิตได้

ไม่มีใครอยากซื้อสินค้าที่ไม่มีคุณภาพ หรือ คุณภาพไม่ตรงตาม

ที่ต้องการ ใจเขาใจเรา ก็เช่นกันครับ