วันเสาร์ที่ ๑๒ มิ.ย. ๕๓ ผมได้รับประทานอาหารเที่ยงร่วมกับ “ชาวบ้าน” กลุ่มหนึ่ง ที่ยอดดอยของจังหวัดน่าน   สถานที่คือ ในเต๊นท์ชั่วคราวในสนามหญ้าของโรงเรียนบ้านยอด  อ. สองแคว  จ. น่าน  
          สตรีวัยกลางคนท่านหนึ่ง เป็นนายกเทศมนตรีของเทศบาลตำบลที่นั่น   เล่าว่า ท่านกำลังเรียนปริญญาโทของมหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งหนึ่ง   แต่ยังไม่จบ ยังต้องเขียนวิทยานิพนธ์   ผมถามว่าเสียเงินค่าเล่าเรียนเท่าไร   ท่านบอกว่าเสียไปเกือบสองแสน แต่ยังไม่จบ
          และตอนนี้มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรีมาเปิดสอน   บอกว่าแสนสองจบแน่นอน   กำลังเรียนอยู่
          ผมไม่มีโอกาสซักต่อ ว่าการเรียนของ ๒ มหาวิทยาลัยนี้แตกต่างกันอย่างไร   และทำไมเธอจึงเรียนตั้ง ๒ ปริญญาโท   ทั้งๆ ที่ค่าเล่าเรียนก็ไม่ใช่น้อยๆ  
          เอามาเล่าไว้ เป็นข้อมูลสภาพการจัดบัณฑิตศึกษาในประเทศไทย   ว่าเวลานี้มองในมุมหนึ่ง น่าจะ “ทั่วถึง” มากทีเดียว   สิ่งที่จะต้องมีการตรวจสอบดูแลคือเรื่องคุณภาพ
          นี่ก็เป็นโจทย์วิจัยได้
 
วิจารณ์ พานิช
๑๗ มิ.ย. ๕๓