ความรักที่สายไป

เมื่อก่อนดิฉันอยู่จังหวัดนครศรีธรรมราช เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่กรุงเทพเมื่อตอนขึ้น ม.4  ตอนที่ดิฉันอยู่นคร ดิฉันได้อาศัยอยู่กับยาย 2 คนเพราะพ่อแม่ไปทำงานที่ยะลา  ดิฉันรักยายมากเพราะดิฉันอยู่กับยายมาตั้งแต่เด็ก  แต่ย้ายเป็นคนที่ชอบขัดไม่ดิฉันจะทำอะไร ยายก็ขัดไปซะหมดเช่น ไปเที่ยวกับเพื่อนแค่ใกล้บ้าน  ย้ายก็บอกว่าไม่ต้องไปหรอกมันไม่อะไรหรอกเดินอยู่ได้ไม่เบื่อหรือไง แต่พอดิฉันบอกจะไปที่อื่นยายก็บอกว่ามันไกลเที่ยวแถวบ้านก็ได้ นั้นจึงทำให้เรา2คนทะเลาะกันบ่อยครั้ง  เวลาทะเลาะกันดิฉันก็จะเดินเข้าห้องนอนแล้วปิดประตูเสียงดัง  โดยไม่รู้ว่ายายเสียใจแค่ไหน และทุกครั้งที่ทะเลาะกันยายก็เป็นฝ่ายมาง้อดิฉัน แถมยังดูแลเอาใจอย่างดี  แล้วพอช่วงปิดเทอม ตอนม.2ขึ้น ม.3 ดิฉันก็ได้ไปหาพ่อกับแม่ที่ยะลา โดยปล่อยให้ยายอยู่บ้านที่นครคนเดียว  ดิฉันอยู่ที่นั้นก็ใช่ชีวิตสบายๆ ได้ไปเที่ยวโน้นเที่ยวนี่  จนเปิดเทอมดิฉันก็กลับมาที่นครตามเดิม แต่ไม่พบยาย ดิฉันถามแม่ว่ายายไปไหนแม่บอกว่ายายเสียแล้ว  แล้วก็เผาไปแล้ว  แต่ที่ไม่บอกฉันเพราะกลัวฉันจะเสียใจ  นั้นทำให้ฉันร้องไห้อย่างหนักแล้วความเงียบก็ทำให้ฉันคิดถึงยาย ว่าที่ยายว่ายายขัดนั้นเป็นเพราะยายเป็นห่วง เป็นเพราะยายรัก แต่ท่านไม่กล้าพูดตรงๆๆ จึงแสดงความรักไม่ชัดเจน  และนั้นก็ทำให้ฉันอยากกลับไปกราบขอบคุณยายที่คอนเลี้ยงดู เป็นห่วงแต่ก็คงทำไม่ได้อีกแล้ว