ตอนที่ฉันเรียนอยู่มัธยมศึกษาปีที่3 โรงเรียนเซนต์เทเรซา คุณครูได้ให้ฉันไปแข่งขันร้อยมาลัยคล้องมือที่โรงเรียนมารดานฤมล ซึ่งตอนนั้นฉันร้อยมาลัยไม่เป็นเลย แล้วฉันก็เคยคิดว่าการร้อยมาลัยเป็นสิ่งที่ยากที่สุด ต้องใจเย็น อ่อนหวาน เรียบร้อย ซึ่งตัวฉันไม่มีเลย ก่อนการแข่งขันมีเวลาฝึกซ้อมแค่ 2 อาทิตย์มันเป็นเวลาที่น้อยมากสำหรับคนพึ่งหัด ในการแข่งขันมี 3 คนต่อมาลัย 1 พวง ทั้ง 3 คนต้องทำคนละส่วนให้เสร็จทันเวลา ตอนซ้อมทั้ง 3 คนจะต้อง ร้อยให้เป็นทุกส่วน ฉันได้ทำส่วนตรงลายของมาลัย ซึ่งยากมากๆ คุณครูได้เอาแบบวันแข่งจริงมาให้ดู ฉันคิดว่าทำไม่ได้แน่ๆ คุณครูบอกว่า “มีเธอคนเดียวนี้แหละ ค่อยๆทำไป ใจเย็นๆ เดี๋ยวก็ได้เอง” จากนั้นฉันก็คิดว่าในเมื่อครูเลือกเราแล้ว เราก็ควรทำให้ท่านภูมิใจ หลังจากนั้นฉันก็ตั้งใจและพยายามจนสำเร็จ ซึ่งฉันภูมิใจมากๆเพราะนี่คือมาลัยพวงแรกในชีวิตของฉันแล้วน้อยมากที่เด็กวัยรุ่นในขณะนี้จะร้อยมาลัยเป็น
ในวันแข่งจริง พวกเราทำอย่างเต็มที่ ผลที่ออกมาก็คือ เหรียญทอง เราชนะแล้ว เย้!! เย้!! ฉันดีใจมาก แล้วในชนิดอื่นๆ คือ บายศรีปากชาม จัดสวนถาด แกะสลักผลไม้ ฯลฯ โรงเรียนของเราก็ได้เหรียญทองทั้งหมด เป็นเพราะพวกเราพยายาม ตั้งใจ อดทน และที่สำคัญพวกเรามีความสามัคคีกัน พวกเราจึงทำสำเร็จ และสิ่งที่ตามมาก็คือ ความภูมิใจ ความสำเร็จ และเสียงชื่นชม
