ความพยายาม
เมื่อก่อนดิฉันไม่เคยรู้จักคำว่าพยายามเลย แค่รู้ว่ามันสะกดมันเขียนยังไงแค่นั้น แต่ไม่เคยรู้เลยว่ามันต้องทำยังไงถึงจะเรียกว่าความพยายาม แต่เมื่อดิฉันได้เห็นพี่ดิฉันทำให้พ่อแม่เสียใจในเรื่องการเรียนของพี่ พี่ของดิฉันจับฉลากเข้า ม.1 ได้ที่โรงเรียนที่มีชื่อเสียงเรื่องการเรียนดี พ่อแม่ดีใจมากที่พี่ได้เข้าโรงเรียนนั้น เลี้ยงฉลองกันยกใหญ่เลย แต่พอพี่เริ่มเรียนไปเรื่อยๆ พฤติกรรมก็เปลี่ยนไป เริ่มกับบ้านดึก โดดเรียน หนีไปเที่ยวตามผับตามบาร์ จนโดเชิญให้ออกจากโรงเรียนตอน ม.2 ซึ่งตอนนั้นดิฉันก็อยู่ ป.5 ก็ยังไม่รู้จะทำยังไง แต่ที่รู้คือพ่อแม่เสียใจมากแม่ร้องไห้หนักมาก แถมยังทะเลอะกับพี่เสียงดังลั่นบ้าน พ่อซึ่งเป็นคนเงียบๆ ก็ได้แต่อยู่ในห้องนอนเงียบๆ พอเวลาผ่านไปประมานเกือบ1ปี พ่อขอให้พี่ไปเรียนต่อให้จบ ม.3 ซึ้งพี่บอกว่าได้แต่จะไปเรียนที่บ้านย่า ที่จังหวัดสุรินทร์ พี่ไปอยู่ที่นั้นก้อแถวกลางคืน ไม่กลับบ้านบ้างก็มี แต่ยังดีที่พี่เรียนอยู่แถมได้เป็น นักร้อง นักเต้นของ โรงเรียน จนจบ ม.3 พี่ก็มาเรียนต่อสายอาชีพที่กรุงเทพ ซึ่งพี่ก็ยังทำพฤติกรรมเหมือนเดิม คือโดดเรียน เที่ยวไปตบตีชาวบ้านเขา จนโดนโรงเรียนเชิญออกอีกรอบหนึ่ง พ่อแม่เสียใจมากที่พี่ทำตัวยังนี้ ตอนนั้นดิฉันอยู่ ม.2 ได้แอบเห็นพ่อร้องไห้คนเดียวในห้องนอน แล้วทำอะไรไม่ได้ ดิฉันเลยพยายามตั้งใจเรียน เป็นคนดีเพื่อนพ่อแม่ ดิฉันตั้งใจกับตัวเองไว้ว่าจะทำเกรด ม.ต้นรวมกัน ไม่ต่ำกว่า 2.50 เพราะจะต้องต่อ ม.4 ให้พ่อแม่ให้ได้ ซึ่งดิฉันก้อทำได้ ดิฉันได้เกรด 2.83 หลายคนอาจจะมองว่ามันน้อย แต่ถ้ามันทำให้ พ่อแม่ไม่เสียใจดิฉันก้อพอใจแล้ว ซึ่งดิฉันก้อสัญญากับตัวไว้ว่าจะตั้งใจเรียนให้มากขึ้น ความพยายามจะไม่ลดน้อยลง มีแต่จะเพิ่มขึ้น เพื่อพ่อและแม่
ทำดีแล้วทำต่อไป