ครั้งก่อนๆ ,


          วันที่ ๑๘ – ๑๙ มิ.ย. ๕๓ ผมไปร่วมการประชุมแบบ Retreat สภามหาวิทยาลัยมหิดล ประจำปี ๒๕๕๓   ซึ่งคุยกัน ๒ เรื่อง คือเรื่องการปรับปรุงวิธีทำงานของสภามหาวิทยาลัย    กับเรื่องบทบาทของมหาวิทยาลัยในการฟื้นฟูและขับเคลื่อนประเทศไทย    ที่โรงแรม ฮิลตัน หัวหิน ที่เดิมใช้ชื่อโรงแรมเมเลีย

         เช้ามืดวันที่ ๑๙ ผมออกไปวิ่งที่ชายหาด    ซึ่งทรายขาวสะอาด    และชายหาดบริเวณนี้ช่วงหนึ่งมีหิน ช่วยให้ถ่ายรูปยามเช้าได้แสงเงาสวยงามมาก    แต่วิ่งไปหน่อยเดียวก็ไปถึงบริเวณที่เขากำลังจัดงาน Jazz Festival, 18 – 20 June 2010 อยู่    ผมวิ่งเลี้ยวขวาออกมาจากชายหาด   ขึ้นสู่ถนนเข้าชายหาด ที่ด้านซ้ายขวาเป็นโรงแรม โซฟิเทล เซนทารา    วิ่งมาเข้าซอยโรงแรมฮิลตัน จนถึงโรงแรมฮิลตัน ก็เข้าไปเพื่อลงไปที่ชายหาดใหม่    แต่คราวนี้วิ่งไปทางซ้าย   ปรากฏว่า วิ่งไปได้หน่อยเดียวก็ตัน   เป็นเสาบ้านของร้านอาหาร มีน้ำครำขวางอยู่

          ผมต้องขึ้นจากชายหาดไปทางศาลเจ้า    แล้ววิ่งไปตามถนนซอย ชื่อถนนนเรศดำริห์  ซึ่งมีร้านให้บริการนักท่องเที่ยวหลากหลาย มีร้านตัดชุดสูทหลายร้าน    ผมวิ่งไปจนถึงท่าเทียบเรือ ก็วิ่งไปตามสะพานเทียบเรือไปจนสุด    มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังตกปลากันอยู่    จากบริเวณนี้ ผมได้รูปถ่ายวิวหัวหินยามเช้าที่สวยงามหลายรูป

          และที่เชิงสะพานเทียบเรือ ผมเห็นเรือประมงไดหมึกขนาดเล็กจอดเกยตื้นอยู่กว่าสิบลำ    อยู่ในน้ำครำ ซึ่งแสดงว่าเทศบาลหัวหินยังดูแลสภาพแวดล้อมของชายหาดได้ไม่ดี

          จากท่าเทียบเรือผมวิ่งกลับมาทางเดิมจนถึงโรงแรมฮิลตัน    มาคิดได้ทีหลัง ว่าผมน่าจะวิ่งไปตามถนนชมสินธุ์ที่ตัดกับถนนนเรศดำริห์ ไปที่ตลาด    ไปชมตลาดเสียก่อน แล้วจึงวิ่งกลับโรงแรม    เอาไว้คราวหลังมีโอกาสผมจะวิ่งสำรวจตลาดหัวหินให้กว้างขวางกว่านี้

          บันทึกก่อนๆ เกี่ยวกับหัวหิน อ่านได้ที่นี่

 

วิจารณ์ พานิช
๑๙ มิ.ย. ๕๓
    
          

ชายหาดและโขดหินยามอรุณรุ่ง

 

ทรายขาวสะอาดงาม

 

ตลาดหัวหินถ่ายจากท่าเทียบเรือ

 

ตลาดและอ่าวหัวหินพร้อมท่าเทียบเรือ ถ่ายจากชั้น ๑๗ ของโรงแรมฮิลตัน

 

ชายหาดที่มีคลื่นสวยงาม และท่าเทียบเรือ ถ่ายจากห้องพักชั้น ๕ โรงแรมฮิลตัน

 

โขดหินที่ชายหาดหัวหินยามเย็น