....ชีวิตต้องดำเนินต่อไป...เลี้ยงเดียวไม่เดียวดาย...

25 มิถุนายน 2553

วันนี้คนไข้พิเศษออกจากรพ.รับแม่ส่งบ้านต้องเตรียมตัวกลับไปทำงานพรุ่งนี้เวรเช้า

ติดต่อกันจนวันศุกร์ ค้องรักษาการแทนหัวหน้าไม่อยู่ไปราชการที่เมืองกาญจนบุรีไปเข้า

คอรด์อบรมโรงเรียนผู้นำของท่านมหาจำลอง....ไม่ค่อยชอบเวรเช้าเท่าไหร่ต้องตาม

แก้ปัญหาเยอะ..ไหนจะปัญหาผู้ป่วย...ปัญหาของใช้...ปัญหาสนองneed หมอ..

สารพัด...โทรศัพท์ติดหูตลอด....อยู่เช้าดีอย่างเดียวได้ดูแลไอ้ตัวเล็กตอนกลางคืน

หายเหนื่อยตอนนี้แหล่ะอยู่ประสาแม่ลูก...เช้าก็ไปส่ง..เย็นก็ไปรับ....

....ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป...พึ่งเข้าใจคำว่า" The show must go on " เมื่อก่อนพูดให้

พ่อตัวเล็กเขาฟังบ่อยๆ...ตอนนี้รู้ซึ้งถึงความหมายของมันดี....

ว่าแล้วเตรียมเก็บของไอ้ตัวเล็กดีกว่า...เอาหล่ะเอาคุณยายกลับบ้านส่งให้คุณตา

คู่ทุกข์คู่ยากเขา...เราก็กลับทำหน้าที่ของเราต่อหน้าที่ความเป็นมนุษย์และหน้าที่ของ

ความเป็นแม่เลี้ยงเดียวไม่เดียวดาย...สู้สู้...