...ความสว่างเล็กๆ ในฤดูกาลแห่งความแปรปรวน...

 

 

 

 

ฤดูพายุมาเยือน

ลมเฉือนบาดจิตช้ำโศก

ฟ้าปิดฝนหม่นลมโปรย

เหม่อมองได้ใกล้ไม่ไกล

 

 

 

ถดูที่แสนยาวนาน

ดุจกาลเวลาไร้สิ้น

เพรียกพร่ำหาใครได้ยิน

สะท้อนดั่งชนกำแพง

 

 

 

ในความยาวนานมืดมิด

พายุยังหยุดพักเหนื่อย

ตะวันส่องแสงเรื่อยเนือย

อาบจิตก่อนครึ้มอีกครา

 

 

 

 

พรพล

๒๕ มิถุนา ๕๓

๑๐.๓๕

 

ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ตครับ