โครงการจักรยานให้ลูกรัก ....
ทำความดีไม่ต้องมีแผนการ......
.....
ขอสวัสดีมิตรภาพจากจานใจทุกท่าน หากท่านได้ติดตามเรื่องราวในกิจกรรมซึ่งคงไม่เหมาะสมที่จะเรียกว่าเป็นโครงการ เพราะข้าพเจ้ามิได้เขียนแผนการเป็นหน้ากระดาษให้ท่านฟังตั้งแต่ต้น ว่ามีวัตถุประสงค์อันใด โรงเรียนไหนเป็นผู้รับ นำมอบวันที่เท่าใด จะได้จักรยานกี่คัน ....
....
แผนการเป็นเรื่องที่จะเดินทางไปสู่เป้าหมายทางภายนอก แต่เป้าหมายที่สำคัญซึ่งเป็นเรื่องภายในจิตใจเป้าหมายที่แท้จริงคือเรื่องการเดินทางเข้าไปสำรวจวิถีแห่งการดำรงชีวิตของตัวเราเอง ซึ่งไม่สามารถเขียนเป็นโครงการได้ ด้วยการค้นหาวิถีการให้ที่ปราศจากผล ด้วยการเรียนรู้ที่จะปลดเรื่องจิตที่ติดยึด ทั้งในเรื่องการแก่งแย่ง การหวังผล เรียนรู้ว่า การให้ด้วยดวงใจคือสิ่งใด แน่นอนว่า การหาทุนเพื่อหาซื้อจักรยาน มอบให้ลูกรักในครั้งที่สองนี้ อาจจะมีจักรยานเพียงแค่คันสองคัน สิบคันยี่สิบคัน ร้อยคันสองร้อยคัน มันก็ไม่ได้มีความยิ่งใหญ่อันใดเลยกับผู้ที่ให้กันด้วยใจ ความสมบูรณ์แบบของสภาวะจิตที่เบาบาง เห็นปิติสุข เห็นความต้องการที่เราเป็นฝ่ายมอบให้ผู้รับด้วยความเป็นจริง เราได้เห็นคุณค่าทางจิตใจที่สื่อสารกันถึง .....
......
ทำความดีไม่ต้องมีแผนการ...
แผนการทางภายนอก คือการหาเงินเพื่อเก็บรวบรวมเป็นกองทุน หลังจากที่มีพอจะซื้อจักรยาน ก็นำเงินไปซื้อจักรยาน หลังจากหาโรงเรียนที่ต้องการจักรยาน ก็นำจักรยานไปมอบให้ เท่านี้เอง ที่เป็นจุดเริ่มต้นจักรยานให้ลูกรัก .....
ด้วยคนที่รับมอบคือลูกของฉัน เขาคือลูกของคุณลูกของท่าน เขาคือตัวเราในวัยเด็ก เขาคือคนที่เราเคยมีความฝัน ฝันว่าอยากจะปั่นจักรยานไปเรียน ฝันว่าอยากจะมีจักรยานอวดเพื่อน ๆ ฝันว่าอยากจะแข่งจักรยาน ฝันว่าอยากจะเป็นนักจักรยานทีมชาติ....
.....
ความฝันของฉันไม่เคยมีใครหยิบยื่นมาให้ ฉันเพียรเดินทางไปตามกองขยะ ฉันพยายามไปหาจักรยานเก่า ๆ มาทำสีใหม่ ฉันไปซื้อจักรยานที่โรงเหล็กข้างบ้าน มาทาสีแล้วไปแข่งกับเขา
.......
วันหนึ่งฉันได้รางวัลเป็นถ้วยทอง มีคนถามฉันว่า เอามาทำไม ไม่เห็นจะกินได้เลย
.....
แต่รางวัลแรกของฉันยังตั้งอยู่ในตู้กระจกที่บ้านมาถึงวันนี้ และเก็บเกี่ยวความทรงจำ ความเพียรความมุ่งมั่น ความพยายาม นำสิ่งที่เป็นนามธรรมเหล่านี้ มาสื่อสารให้ท่านฟังว่าคุณค่าการทำความดี ความเพียร ความพยายาม มิได้อยู่ที่เงินตรา แต่อยู่ที่ใจในการทำงานขอรับ
ที่มา เนิ่ม ชมภูศรี
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic.php?f=57&t=195916 )
สิ่งที่จะได้รับในการดำเนินกิจกรรม
ความสำคัญมิได้อยู่ที่การมอบจักรยานและวัตถุสิ่งของ ตลอดจนเรื่องการเดินทางร่วมหาเงินกองทุนเพื่อบริจาคจักรยาน ซึ่งเป็นเรื่องของความจำเป็นพื้นฐานแต่ภายนอก ชีวิตที่ดำรงอยู่ก็คงอยู่ได้อย่างต่อเนื่อง โดยไม่มีการบริจาคหรือรับมอบ แต่สิ่งที่ผู้ดำเนินโครงการกำลังจะสื่อสารกับท่านผู้มีเกียรติทุกท่านให้ทราบ คือเรื่องการเป็นพลเมืองที่ดีของประเทศชาติ ของแผ่นดิน ร่วมกันสร้างคุณงามความดีให้กับเด็กและเยาวชน ด้วยการสืบทอดการให้ด้วยใจ นำเสนอต่อจิตสำนึกเด็กให้เกิดการตระหนักรู้ ถึงการให้ที่ขึ้นเหนือพ้นจากผลประโยชน์และสิ่งตอบแทน ซึ่งเป็นเรื่องในการก่อรูปร่างในโครงการ จักรยานให้ลูกรัก
ให้ด้วยความเป็นลูก ให้ด้วยความที่เธอเป็นตัวแทนของความรัก เป็นลูกของฉัน เป็นการให้ที่สวยงาม ดั่งการมอบสิ่งที่ดีให้กับลูก โดยผู้เป็นพ่อแม่ มิได้หวังผลสิ่งใดตอบแทน จึงเป็นที่มาของคำว่า ลูกรัก และเป็นเรื่องราวการทำความดีร่วมกัน ภายใต้ปณิธานและการตระหนักรู้ดังกล่าว โครงการจักรยานให้ลูกรัก จึงถือกำเนิดขึ้นด้วยความร่วมมือร่วมใจจากพี่น้องจักรยานทั่วประเทศไทย โดยมีการทำงานร่วมกันของกลุ่มจักรยานทุกกลุ่ม ทุกชมรมในจังหวัดพิษณุโลก และขยายผลสู่จังหวัดใกล้เคียง ตลอดจนผู้มีเกียรติผู้สนใจร่วมการเดินทางทุกท่าน
สวัสดีค่ะ
กระผมขอใช้ความเพียร พยายามที่จะมาเล่าเรื่องให้พี่น้องท่านผู้มีเกียรติ ที่ได้เข้ามาเยี่ยมชม โครงการจักรยานให้ลูกรัก เป็นโครงการที่ใช้ใจในการเดินทาง ใข้ใจในการเริ่มต้น แผนการเดินรองรับในภายหลัง การพยายามสื่อสารกับท่านผู้มีเกียรติ เป็นเรื่องที่ต้องใช้ความเพียรอย่างใหญ่ยิ่ง แต่กระผมขอใช้สิ่งที่สื่อสารกันได้ด้วยดวงใจ ในการเรียนเชิญพี่น้องทุกท่าน เข้าไปดูว่า มีที่อยู่อีกหลาย ๆ ที่ ในแผ่นดินทองนี้ ยังมีเรื่องราวของความเพียรในการพยายาม ขอขอบพระคุณครับ
ขอบพระคุณมากครับ คุณครูคิม ที่เป็นดั่งแม่ เป็นดั่งร่มโพธ์ เป็นคุรุที่สวยงาม ในใจของกระผม ขอสวัสดีครับ
ปิติสุขของการพยามอันเกิดขึ้นจากความเพียร........
....
ในราตรีกาลนี้ ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล ขอความสุขอันเกิดจากความเพียร ที่เป็นดั่งผลผลิตจากความเพียร ได้ข่วยให้เมล็ดพันธ์ของต้นกล้าแห่งความรัก เกิดดอกออกผล ด้วยดินที่เราช่วยกันหว่านกล้างาม เป็นดินที่ดี เป็นดินอันเกิดจากความมีมานะบากบั่น กระผมได้ใช้ความเพียร เรียนเขิญพี่น้องท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน ได้โปรดเดินทางเข้าไปสัมผัส .......
.......
เสียงแห่งดวงดาว
.....
เป็นเสียงที่เงียบเหงา เปล่าเปลี่ยว เดินทางคนเดียวมานานหลายสิบปี เพราะด้วยความที่มิต้องการให้การเดินทางค้นหาดวงดาว เป็นเรื่องที่เกินขอบเขตของจิตใจที่ค้นหาดวงดาว ดั่งความสำคัญหรือผลที่จะได้รับจากกิจกรรมการเดินทาง พยายามสื่อสารให้เกิดการตระหนักรู้ถึงเรื่องคุณค่าที่ดำรงอยู่ สถิตย์อยู่ ทั้งผู้ให้และผู้รับ ความจำเป็นมิใช่เรื่องที่เด็กจะได้จักรยาน ชีวิตของเด็กซึ่งเป็นตัวแทนของความเป็นมนุษย์ จะมีชีวิตอยู่ได้ในโลก ดำรงอยู่ได้ เพราะขีวิตมนุษย์ มีความพิเศษในการแก้ไขปัญหาด้วยสมองอันชาญฉลาด ด้วยการรู้จักรักษาชีวิต.......
........
แต่มนุษย์จะอยู่มิได้เลย หากขาดเรื่องความรัก หากจิตใจของมนุษย์ ไร้รัก ......ความจริงคือสิ่งที่กล่าว การเดินทางนำเสนอในเรื่องแห่งกิจกรรมที่เดินทางไปด้วยความรัก กิจกรรมที่ไปสื่อสารกับใจ กับจิตสำนึกของเด็ก ข้าพเจ้าเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า การนำมอบให้เธอด้วยดวงใจ จะน้อมนำความดีงาม ความเพียร ความพยายาม ความใส่ใจ ความรัก ให้เกิดขึ้นและดำรงอยู่กับจิตใจทั้งผู้มอบและผู้รับ
.....
เพราะเธอคือลูกของฉัน ไม่มีสิ่งใดเลยจะมีคุณค่าได้หากเรารู้จักคำว่าพ่ออย่างสุดสำนึกจิตใจ คำว่าพ่อมีความไพเราะเหนือคำบรรยาย พ่อได้สืบสานเรื่องราวแห่งชีวิต พ่อได้ใช้ความเพียรเดินทาง พ่อคือตัวแทนของความรัก เพราะพ่อคือพ่อ คือใจที่รักลูกด้วยความสวยงาม ด้วยความดี ลูกของพ่อทุกคน จึงเป็นลูกที่อยู่ในดวงใจ ของพ่อ......
........
เสียงกระซิบจากดวงดาวเสียงนี้ ข้าพเจ้าได้พยายามใช้ความเพียร เดินทางน้อมนำมาสู่ท่าน ขอขอบพระคุณด้วยความเคารพอย่างจริงใจ เพียงหนึ่งเสียงที่สะท้อนกลับของท่าน ได้ช่วยจุดประกายแห่งความฝัน ให้เป็นความจริง ทำให้แสงดาวในคืนอันมืดมิด ได้มีโอกาสรวมตัวสะท้อนแสงจันทร์งาม นำความสว่างไสวมาสู่เส้นทางที่มืดมิด เปิดทางเบิกฟ้ากว้าง ให้โลกที่มืดทางจิตใจ ส่วางไกลไปด้วยแสงแห่งดวงดาว.......
.........
ขอดวงดาวนี้ ได้เดินทางมาสู่จิตใจของทุกท่าน
..........
ความสำคัญมิใช่เงินตรา มิใช่ต้องการให้มีคนบริจาคหรือมอบสิ่งของให้อย่างมากมายมหาศาล ความสำคัญคือเรื่องของการใช้ความเพียร พยายามที่จะนำเสนอต่อจิตสำนึกเด็ก ให้เกิดความรัก ให้เกิดความรู้สึกที่ท่วมท้นไปด้วยความปิติเบิกบานใจ เหมือนดั่งที่ข้าพเจ้ากำลังเกิดสภาวะจิตที่สวยงามในขณะนี้ เพราะได้ทราบถึงใจของท่านผู้มีเกียรติ ได้ทราบถึงความพยบายามช่วยเหลือ ได้ทราบถึงคุณค่าของความเพียร และสื่อที่เดินทางด้วยรักนี้ คือดวงใจของเด็กที่ได้รับในสิ่งที่ดี ด้วยความหมายที่ลึกซึ้งจริงใจดังกล่าว จะติดตรึงใจของเด็กน้อย ที่มีต้นแบบของความรักมาน้อมนำสู่ดวงใจ ข้าพเจ้าเข้าใจว่า การสืบสานเรื่องการเดินทางด้วยดวงใจ จะช่วยให้เกิดสำนึกจิตที่ดีงามแก่เด็กที่เราไปปลูกต้นรัก และความดีงามนี้ จะเป็นแสงสว่าง ให้ใจเขาเดินทางมาแทนที่เรา ผู้ที่กำลังเดินทางจะข้ามฝั่งฝัน ไปนั่งชมเรื่องราวในดวงดาว......
..................
ดาวของฉัน เป็นดาวที่สงบ สวยงาม ดาวของฉัน เป็นดวงดาวที่สะท้อนแสงจันทร์งาม ส่องสว่างให้กับดวงใจ
.......
ขอขอบพระคุณท่านด้วยความเคารพ ขอขอบพระคุณ ที่เป็นดวงดาว ตอบรับแสงจันทร์งาม
....
ด้วยความเคารพ
สรุปยอดเงินบริจาค '' โครงการจักรยานให้ลูกรักครั้งที่ 2 ''...
1) เงินกองทุน ...........................................จำนวน 1127 บาท
2) น้องบอล เท้าไฟ AIRPORT GROUP PHITSANULOK บริจาค 1000 บาท
3) คุณ sc กลุ่ม AIRPORT GROUP PHITSANULOK ประมูลเสื้อ 1000 บาท
4) คุณ KAEW K&N...................................จำนวน 2000 บาท
5) คุณโสภณ ขนอนเวช........................ช่วยซื้อเสื้อร่วมช่วยเหลือ 1000 บาท
6) คุณ Shava_V7 ...........ขายอะไหล่จักรยานมอบให้ 350 บาท
7) ทนายสุเทพ สิทธิเวช จากกลุ่มชุมเสือบ้านคลอง พิษณุโลก จำนวน 1555 บาท
8) ด.ญ.ณัฐวัลย์ ทับทองหลาง AIRPORTGROUP PHITSANULOK 1000 บาท
9) คูณกษิติ เกษมสวัสดิ์ ประมูลของ จำนวน 809 บาท
รวมเงินกองทุนในวันที่ 24 มิถุนายน 2553 มีเงินทั้งสิ้น 9841 บาท
สรุปยอดเงินบริจาค '' โครงการจักรยานให้ลูกรักครั้งที่ 2 ''...
1) เงินกองทุน ...........................................จำนวน 1127 บาท
2) น้องบอล เท้าไฟ AIRPORT GROUP PHITSANULOK บริจาค 1000 บาท
3) คุณ sc กลุ่ม AIRPORT GROUP PHITSANULOK ประมูลเสื้อ 1000 บาท
4) คุณ KAEW K&N...................................จำนวน 2000 บาท
5) คุณโสภณ ขนอนเวช........................ช่วยซื้อเสื้อร่วมช่วยเหลือ 1000 บาท
6) คุณ Shava_V7 ...........ขายอะไหล่จักรยานมอบให้ 350 บาท
7) ทนายสุเทพ สิทธิเวช จากกลุ่มชุมเสือบ้านคลอง พิษณุโลก จำนวน 1555 บาท
8) ด.ญ.ณัฐวัลย์ ทับทองหลาง AIRPORTGROUP PHITSANULOK 1000 บาท
9) คูณกษิติ เกษมสวัสดิ์ ประมูลของ จำนวน 809 บาท
รวมเงินกองทุนในวันที่ 24 มิถุนายน 2553 มีเงินทั้งสิ้น 9841 บาท
การเดินทางบนถนนแห่งรัก.....
โครงการจักรยานให้ลูกรัก กำลังประติดประต่อเรื่องราวกิจกรรมที่ได้เคยก่อรูปมาแล้วหนึ่งครั้ง ในครั้งที่หนึ่งนั้น เป็นจุดเริ่มต้นของคำว่ามิตรภาพที่ดีงาม มีพี่น้องหลายท่านมาก มีกัลยาณมิตรที่สวยงามในจิตใจ ได้อุ้มชูดูแลช่วยเหลือ จนกิจกรรมสำเร็จ ยังผลที่นำไปสู่ความปิติเบิกบานใจ วันนี้ การเดินทางได้เริ่มต้นขึ้นใหม่อีกเป็นครั้งที่สอง ซึ่งทิ้งช่วงระยะเวลามานานพอลงตัว ที่เมื่อเรื่องทางจิตใจมีความพร้อมที่จะลุกขึ้นเดินทาง การเริ่มต้นจึงเวียนมาหา ..........
ความเพียรพยายามที่จะเล่าเรื่องราวทางภายนอก สื่อสะท้อนให้ถึงภายใน ภายในที่เป็นปิติสุขทางจิตใจ วันนี้ ขอทำคุณงามความดี เพราะใจเราอยากทำ ข้าพเจ้าอยากทำบุญ ขอเรนียนเชิญพี่น้องทุกท่าน มาร่วมด้วยช่วยให้บุญนี้ขยายออกไปสู่ใจมนุษย์ ขอบุญนี้ช่วยรักษา ด้วยสิ่งที่มองไม่เห็น ด้วยความเชื่อ ด้วยศรัทธา.....
กระผมยังคงขอใช้ความเพียร เดินทางมาเล่าเรื่องให้ท่านผู้มีเกียรติรับทราบเรื่องราว เครือข่ายจักรยาน ขอทำความดีเพื่อแผ่นดินกันต่อไปขอรับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเรื่องราวการเดินทาง ครับ
ใจคนนั้นยิ่งใหญ่..สูงค่ากว่าภูผาหิน กว้างไกลกว้าท้องทะเล นิรันดร์ยิ่งยืนนาน.....
ข้าพเจ้ารู้สึกสำนึกรู้ในเรื่องการดูแลช่วยเหลือกัน ซึ่งบางครั้งเหมือนกัน...ที่มีโอกาสนั่งทบทวนถึงสิ่งที่สร้าง ผมว่าค่อนข้างจะเป็นเรื่องมืดมน..เพราะไม่มีผลรองรับ โดยเฉพาะเรื่องที่ตั้งความหวังไว้ในใจ ว่าเมื่อเด็กเจริญเติบโตต่อไปในภายภาคหน้า หนึ่ง ...อยากให้เขาเกิดความรักในสิ่งที่ตนเองกระทำ ปัญหาข้อที่หนึ่งนั้น ครอบครุมไปทั่วทุกปัญหาทั้งหมด เพราะหากเด็กขาดจุดนับก้าวที่หนึ่ง นั่นก็สื่อได้ถึงความล้มเหลว สื่อได้ถึงการไม่รู้จักตนเอง แน่นอนครับ ไม่มีสิ่งใดที่จะสมบูรณ์พร้อม ผมเคยทบทวนดูว่า ในสมัยเด็กเราก็ไม่แตกต่างจากเยาวชนที่อยู่ร่วมกัน ไร้รัก ไร้ระเบียบ ต้องได้รับการบังคับ ถึงจะลุกขึ้นไปกระทำการอันใดได้ .....
....สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงได้ คือพลังแห่งความเชื่อมั่น ว่ามนุษย์สามารถเปลี่ยนแปลงตนเองได้ ข้าพเจ้ามั่นใจว่ามนุษย์สามารถเปลี่ยตนเองได้ มีเด็กและยุวชน เยาวชนหลายคนมาก ที่ขาดเรียน หนีเรียน หรือเร่ร่อนนอนในสถานที่ต่าง ๆ ..ผมเข้าใจว่า ถ้าเราดึงจิตด้วยการเดินทางร่วมกับเด็กอย่างถึงรากโคน จนเกิดการตระหนักรู้ดั่งลูกรัก นั่นหมายความว่า ปัญหาเด็กและเยาวชนไม่ใช่สิ่งที่เราจะมาวิพากษ์วิจารณ์ เพราะถ้าเด็กทุกคนเป็นลูก เราย่อมใส่ใจดูแลอย่างถึงที่สุด โดยไม่มีเรื่องตำหนิติเตียน วันนี้ .....เมื่อถึงเวลาสนทนา ผมมักใช้คำว่าเสวนา เพราะไม้ต้องการเป็นรูปแบบบังคับข่มขู่ ผมไม่ว่าเด็กเลย ว่าทำไมถึงไม่ล้างจาน แต่ผมจะสื่อสารกันว่า ข้าวที่เราทานนั้น ขอให้เกิดความตระหนักรู้ว่า บุคคลที่ดูแลเราอยู่นั้น ญาติมิใช่ พี่น้องไม่เกี่ยว พ่อแม่หรือก็ไม่ใช่ มีคำถามกลับไปสู่เด็กตลอดว่าทำไมเขาถึงตื่นแต่ดึกแต่ดื่น ลุกขึ้นมาหุงข้าวให้เธอทาน บางคนพ่อไม่มี....ผมไม่ว่าหรือถามทำไมเขาถึงไม่ล้างจาน เพียงแต่ให้เขาเกิดความใส่ใจต่อบุคคลรอบข้าง ใส่ใจต่อการช่วยเหลือกันด้วยวาจาใจ ใส่ใจในเรื่องแห่งความรักกระทำการ ญาติพี่น้องก็ไม่ใช่ พ่อก็ไม่เชิง ทำไมเขาถึงหุงหาอาหารให้เราทานได้ ......
ก้าวย่างต่อไปคือเรื่องการเดินทางในเส้นทางชีวิต ที่พยายามจะสร้างงานออกไปให้ได้รับการศึกษา เนื่องจากเด็กที่อยู่ที่นี่ อันดับตำแหน่งที่ในชั้นเรียนนั้น ไม่รองสุดท้ายก็รองอันดับสุดท้าย เราคงจะให้เขาเล่นกีฬาอย่างเดียวมิได้ เนื่องจากโลกตามความเป็นจริงมิใช่เช่นนั้น การศึกษาจะช่วยพยุงตนให้โผล่พ้นขึ้นเหนือก้อนดิน ดั่งการงอกและเจริญพันธ์แตกแขนงบนผืนแผ่นดินโลก นับว่าเป็นเรื่องท้าทายอย่างยิ่ง แต่คงมิใช่เรื่องยากแต่ประการใดที่เราจะทำ.....
บางคนบอกว่าเราไม่สามารถเลือกที่จะกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่งได้พร้อมกัน สำหรับทัศนะของข้าพเจ้าแล้วคงมิใช่ เพียงแต่เราเลือกกระทำด้วยความรัก ทุกอย่างจะเป็นเรื่องที่เป็นปกติสุข สวยงาม ถามว่าไม่มีเวลาอ่านหนังสือหรือ แน่นอนว่ายามที่อยู่ในห้องน้ำ เวลายังมีอยู่ให้เรากระทำได้ ...การค้นหาต้นเหตุที่บิดเบือนตนจึงเป็นเรื่องหัวใจหลัก ด้วยการเรียนรู้เรื่องแห่งรัก เมื่อเราเรียนรู้ได้ การรู้จักตนเอง ความใส่ใจ การใช้ชีวิตที่เกิดจากความตระหนักรู้ ย่อมเปลี่ยนตนเองไปสู่วิถีแห่งการเกิดใหม่ ที่ยืนยาวมั่นคงสืบต่อไป......
หัวใจ...เป็นเรื่องสำคัญดังที่ได้กล่าวไว้ในคำขึ้นต้น วันพ่อปีนี้ ขอทำความดีให้กับแผ่นดิน ....เด็กทุกคนย่อมมีพ่อและบางคนที่อยู่ที่นี่ไม่มีพ่อ เราพี่น้องมาช่วยกันเป็นพ่อบุญ....ให้เขาเถิด การช่วยเหลือเขานั้น มิใช่เรื่องเงินทองหรือของมีค่า เพียงแค่ส่งพลังใจมอบให้แด่กัน เด็กได้พลังใจกันอย่างต่อเนื่อง จนกลายเป็นเรื่องการตระหนักรู้ได้อีกทางหนึ่งที่เห็นผลชัดเจน คือเขารู้ว่า มีพี่น้องช่วยเหลือเขาจากใจ สัมมาคาระวะเกิดขึ้นกับตัวเขาเอง โดยไม่ต้องเตือนให้เด็กยกมือไหว้ ขอความดีงามนี้ มอบให้กับกัลยาณมิตรทุกท่าน ขอให้คำว่าพ่อนั้น...ดำรงอยู่ในจิตใจทุกท่าน เพราะคำว่าพ่อ....ยิ่งใหญ่เกินขอบเขตคำบรรยายถึงได้ขอรับ......
..........................................................ด้วยดวงใจ ......เนิ่ม ชมภูศรี
ด้วยมีมิตรภาพจากเมืองชลบุรี ได้โทรศัพท์ติดต่อกับกระผม ท่านต้องการมอบเงินให้เป็นกองทุนจำนวน 10000 บาท (หนึ่งหมื่นบาท) และท่านมิต้องการให้เอ่ยนาม
...........
จึงขอเรียนท่านว่า ขอให้ใช้ชื่อว่า มิตรภาพจากเมืองชลบุรี ซึ่งก็ได้รับคำตอบว่ายินดี เพื่อให้เป็นแนวทางเครือข่ายร่วมกัน และเป็นคำตอบของการให้ที่มิได้ต้องการสิ่งอันใด ..........
ขอขอบพระคุณด้วยความเคารพ ดีใจเป็นอย่างยิ่ง ที่ได้รับทราบถึงจิตใจที่เป็นต้นทุนเดิมในการดำรงชีวิต ของท่านผู้มีเกียรติที่ได้ช่วยเหลือกัน
........
และขอขอบพระคุณทุกท่าน ที่ได้ใช้ความเพียร ช่วยกันส่งสิ่งของที่ไม่ใช้แล้ว มาร่วมประมูลให้เกิดการเก็บเล็ก ผสมน้อย เดินทางร่วมกันเป็นเครือข่ายจักรยาน ดั่งปณิธานที่ตั้งใจไว้ว่า วันพ่อปีนี้ ขอทำความดีเพื่อแผ่นดิน
.......
และกระผมขอทำรายงานสรุปเรื่องการบริจาคเงินต่อไปขอรับ ขอขอบพระคุณพี่น้องทุกท่านครับ
บุคคลที่ให้กำเนิด.............................แม่
ทำให้กระผมได้นึกถึงคำคำนี้......จะขอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองสักช่วงความรู้สึกหนึ่ง ....
แม่ของกระผมป่วยด้วยวัยชรา อายุเจ็ดสิบกว่าปี อายุมาก และเมื่อตอนป่วย แม่จำอะไรไม่ได้เลย เวลาที่กระผมไปเยี่ยมแม่ ที่อยู่กับพี่สาว
มือผมได้กุมมือแม่ไว้ ...... และแม่มีอาการมือค้าง สั่นกระตุกอยู่ตลอดเวลา เหมือนอาการเกร็งกล้ามเนื้อ ที่คล้ายกับยึดจับสิ่งในใจไว้สักอย่างหนึ่ง เมื่อผมสัมผัสมือแม่ แม่เรียกผมว่า '' ไอ้ทองเหลือง...''
....
คำนี้ แม่ใช้เรียกกระผมเมื่อวัยเด็ก แม่จำอะไรไม่ได้เลย แต่แม่จำได้คือความรัก แม่จำความรักของแม่ได้ แม่จับมือผม ยิ้มละมุนละมัย งดงามในใจผมมาก ผมเห็นแม่ยิ้มออกมาจากภายในอย่างแท้จริง
.....
เป็นเรื่องที่อยู่เหนือความคาดหมายของทุกคน เมื่อแม่เรียกชื่อกระผมอย่างแผ่วเบา เนิ่ม...เนิ่ม เป็นดั่งเสียงกระซิบจากหัวใจของแม่ และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่แม่จำได้ แม่ยังถามกระผมอีกว่า จะมาหาแม่เมื่อใด....
.........
กลับบ้านเมืองพระพิษณุโลกในครานั้น สิ่งที่ทำให้กระผมเข้าใจอย่างลึกซึ้ง คือความรักที่ดำรงอยู่ในจิตใจแม่ แม่มีความรักที่เป็นชีวิต เลือดเนื้อของแม่ ผมตั้งจิตด้วยความสงบ ขอให้แม่มีชีวิตอยู่ในช่วงขณะจิตนั้น ด้วยความดีงาม เป็นคำขอในใจของกระผม ความเงียบ ทำให้กระผมได้พยายามส่งใจไปให้แม่ ซึ่งอีกไม่กี่หลายเพลา ลมหายใจของแม่ คงสลายไปกับกายทิพย์ที่สถิตย์อยู่..........................
กระผมไม่เคยเขียนเรื่องนี้เลย เมื่อป้าแดงได้จุดวิถีแห่งความคิด ทำให้คำว่าแม่ ได้เดินทางมาสู่ใจกระผม และเป็นที่แน่ใจได้ว่า ความรักของแม่นั้น เป็นความรักที่เป็นชีวิต เลือดเนื้อ จิตใจ จิตวิญญาณของแม่อย่างแท้จริง ความรักของแม่ แม่คงไม่รู้ว่าเป็นความรัก แต่แม่มีเลือดเนื้ออยู่กับลูก แม้แต่อาการหลงลืมไปตลอดช่วงชีวิตเมื่อหลายสิบปีก่อน ด้วยความรักในเลือดเนื้อวิญญาณของแม่ ได้ทำให้ข้าพเจ้าเชื่ออย่างสนิทใจ ว่าความรักที่แท้จริง ดำรงอยู่และมีความสวยงามจากจิตใจอย่างแท้จริง
.............
ความรักที่สามารถไปพ้นจากโรคความจำเสื่อมได้ ความรักสามารถสร้างจิตแห่งความสวยงามได้ อย่างยิ่งใหญ่เหนือสิ่งอื่นใด.....
......................
นี้คือความรักของแม่ ......................
จาก ไอ้ทองเหลือง
น้องบอล เท้าไฟ จากกลุ่มจักรยานยามเย็นสนามบินใหม่ AIRPORT GROUP PHITSANULOK ได้มอบเสื้อมาให้เพื่อร่วมทำการประมูล นำงเงินรายได้เข้าร่วมกิจกรรม ในโครงการจักรยานให้ลูกรัก ครั้งที่ 2 ขอขอบพระคุณมากครับ จะเริ่มทำการประมูลในเช้าวันจันทร์ที่ 12 ก.ค. 53
ขอปรบมือให้กับคนดีของแผ่นดิน
มีอุดมการณ์อันแน่วแน่
สานฝันให้สำเร็จ สู่เป้าหมาย
แม้จะต้องฟันฝ่าอุปสรรคนานัปการ ก็ไม่เคยย่อท้อ
จากแรงบันดาลใจที่สูงค่า
คือความรัก ของแม่ที่มีให้
คุณค่านั้นยิ่งใหญ่ไพศาล ยิ่งกว่าสิ่งใดๆ
ที่หล่อหลอมให้ คุณเนิ่ม ชมพูศรี ถ่ายทอดความรักนั้น
ไปยังคนรอบข้าง แก่สังคม ตามกำลังเท่าที่สามารถทำได้
การตอบรับจากสังคม หมายถึงทุกคนตระหนักรู้ว่า
คนทำความดี ย่อมได้ผลตอบแทนที่ดี
ขอเป็นกำลังใจให้ด้วยใจจริงค่ะ
ด้วยความเคารพ...ขอขอบพระคุณมากครับ คุณ KRUDALA
ด้วยความเคารพ............
สวัสดียามเช้าวันจันทร์ที่ 12 ก.ค.53 ครับ
......
ยังคงแวะเวียนมาหาเพื่อบอกกล่าว กับการเดินทางด้วยการใช้ใจนำพา ด้วยกิจกรรมที่นำเสนอ สื่อถึงความรักจากดวงใจขอรับ........
ด้วยความเคารพ