'' แม้ทำคนเดียวก็จะทำ......''.......

ตรงใจจริงมากครับ แม้ทำคนเดียวก็จะทำ เดินคนเดียวก็จะเดิน เพราะใจกระผมมิได้หวั่นไหว เพราะกระผมตั้งใจอย่างแรงกล้า ตั้งใจอย่างมาก ความเป็นจริงที่เป็นจริงคือ ไม่ว่าเราจะตั้งใจกระทำสิ่งอันใด เมื่อมีองค์กรหรือการให้ที่เกี่ยวกับเรื่องผลตอบแทน ย่อมมีการหวังผลว่า สิ่งที่จะได้รับคืออะไร ได้กำไรไหม ได้มีคนรู้จักไหม ได้โฆษณาไหม คนที่ได้รับจะสามารถบอกต่อไปได้หรือไม่ว่า ที่นี่นะ ที่นั่นนะ มาให้ฉัน .......สิ่งที่ฉันให้ จะได้อะไร.......

การให้ การมอบเช่นนั้น มิใช่การเดินทางของข้าพเจ้า มิใช่อย่างยิ่ง การให้นี้ ฉันอยากให้เธอ ด้วยใจของฉัน ฉันอยากบอกเธอว่า ฝันของเธอจะเป็นความจริงได้ ด้วยความมีมานะ บากบั่น ต่อสู้ ไม่ย่อท้อ ฉันอยากบอกเธอว่า ประเทศนี้ โลกนี้ บ้านเมืองนี้ มีคนใจดีอยู่อีกมาก มาก ฉันอยากบอกเธอว่า ต่อไปขอให้เธอเดินทางบนเส้นทางสายแห่งรักนี้ เพราะวันหนึ่ง ถ้าเธอเจริญเติบโตไปเป็นบุคคลผู้ปกครองคน เป็นครู เป็นคนรับจ้าง เป็นคนเก็บขยะ ฉันอยากให้เธอเป็นเพื่อนกับลูกของฉัน ลูกฉันก็เป็นเช่นเดียวกับเธอ อย่าแก่งแย่งกันเลย อย่าได้ทำร้ายกันเลย อย่าได้ทะนงตนเลย ขอให้เธอมีชีวิตอยู่ ด้วยความรัก ขอให้เธอมีภาพความรักที่เป็นความฝันของฉันและก็อีกหลายท่าน ขอให้เธอได้ซึมซับกับความทรงจำนี้ ถ้าเธอตระหนักรู้ในสิ่งที่ได้รับมอบด้วยใจ ฉันเชื่อว่า การตอบแทนของเธอ จะสามารถนำเรื่องดีงามสืบเนื่องต่อไปแทนฉัน ที่กำลังจะลาจากผืนแผ่นดินนี้ ......
....
กระผมเดินทางมาพบท่าน สิ่งที่พบนั้น มันยากมากขอรับ ยากอย่างยิ่ง มิใช่อยากได้เงินบริจาค มิใช่อยากได้สิ่งตอบรับ มีเงินอยู่เท่านี้ก็ซื้อจักรยานได้ มีคันเดียวก็ไปมอบให้ได้ มีสิบคันก็มอบให้ได้ แต่เรื่องราวระหว่างทางที่เดินไปถึงใจของคนนั้น ตอนนี้ยังคงเป็นสองข้างทางที่มืดมิด เสียงกระซิบนี้ คงเป็นเสียงที่แผ่วเบามาก แผ่วเบา ..ดั่งเสียงของดวงดาว.....

ความเพียรเท่านั้น ที่ยังคงทำให้กิจกรรมนี้ได้เดินทางไปอย่างไม่รีบร้อน เดินทางไปอย่างไม่เร่งรีบ นั่งชมนกชมไม้สองข้างทาง นั่งฟังเสียงน้ำไหล แวะนั่งบอกเล่ากับพ่อเฒ่าแม่ใหญ่ แวะบอกดอกไม้ดอกหญ้า เดินไปเล่าให้ไพรฟัง เดินไปร้องบอกว่าฉันผ่านทางมา ไปกันไหม ไปค้นหาดวงดาว ไปค้นหาเสียงกระซิบ ที่แผ่วเบา .........

การเดินทางไปกับฉัน อย่าได้หยิบเครื่องขยายเสียงไปด้วยกันเลย เพราะเสียงมันดัง ดังเกินไป ฉันเกรงว่านกจะหนวกหู อย่าได้ไปตีเกาะเคาะกลองในตู้กระจกเลย เพราะเสียงมันดังเกินไป ไปกันเงียบ ๆ ไปบอกนกกันอย่างเงียบ ๆ ไปบอกแม่ไก่ ไปบอกต้นไม้ เงียบ ๆ เพราะว่าความเงียบนี้ จะเป็นความเงียบที่ดำรงอยู่ ในใจเธอ.....