เหตุการณ์นี้เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนที่ฉันเรียนอยู่ม.2 มีเพื่อนมาชักชวนให้ไปสมัครเข้าวงโยธวาทิตของโรงเรียนและมันก็เป็นที่แรกที่ทำให้ฉันกล้าแสดงออกมากขึ้น การที่ได้มาอยู่รวมกันเป็นวงใหญ่มีคนมาจากร้อยพ่อพันแม่ มันทำให้ฉันได้รู้ว่าการที่เราอยู่กับคนเยอะๆแล้วไม่มีการสามัคคีกันก็ไม่สามารถเริ่มก้าวใหม่ไปพร้อมๆกันได้ ตั้งแต่วันนั้นมันก็ทำให้เกิดมิตรภาพที่ดีมากมายที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้เจอมัน ทุกคนอยุ่กันอย่างเป็นพี่เป็นน้อง คอยช่วยเหลือคอยดูแลกันแค่นี้มันก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นมากพอแล้ว และแล้วการซ้อมดนตรีก็เริ่มขึ้นหลังจากที่ได้รู้จักกับมิตรภาพมานาน ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้เล่นเพลงสากล ไม่เคยคิดว่าจะอ่านโน๊ตสากลออก โน๊ตแผ่นแรกที่ฉันได้รับจากมืออาจารย์ก็คือ'เพลงชาติไทย'นี่เอง ในตอนนั้นมันเป็นเรื่องยากมากที่จะเล่นเพลงชาติให้ได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ แต่เมื่อได้ผ่านการฝึกฝนได้เล่นเพลงที่ยากกว่า ก็ทำให้ฉันรู้ว่าเพลงชาติไทยกลายเป็นเรื่องจิ๊บๆไปเลยค่ะ 55+ "ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จก็อยู่ที่สองมือเรา"
ฉันคิดว่าประสบการณ์ที่ดีแบบนี้ ความรู้สึกดีแบบนี้มันหาไม่ได้จากที่ไหนแล้วจริงๆค่ะ มันอาจจะเป็นประสบการณ์เดียวเป็นประสบการณ์สุดท้ายที่ฉันจะได้พบเจออะไรแบบนี้ ในเมื่อเราได้มีโอกาสเข้ามาเราก็ควรทำมันให้ถึงที่สุดค่ะ
การได้ทำสิ่งที่เรารัก เราชอบ เราจะทำด้วยความสนุกแล้วก็ไม่เคยอยากจะหยุดทำมันเลย ได้อ่านบันทึกนี้ ก็รู้สึกถึงแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่คะ ขอให้ความฝันสำเร็จนะคะ ขอชมว่าเยี่ยมมากคะ