สัปดาห์ที่ 2 แล้ว ความท้อถอยของเรามากมายเหลือเกิน ไม่เข้าใจเลย บางครั้งอยากร้องไห้นะ มันไม่ได้มีอะไรเหนื่อย ไม่ได้มีอะไรอยาก แค่อยากได้กำลังใจ คำปรึกษา ดีดี ก็เท่านั้น ไม่รู้จบ fam แล้วเราจะได้รูปเล่มงานแค่ไหน เฮ้ออออออออออออออ...เศร้า
เคสก์เราอ่ะเค้าเป็น DM ก้อเท่านั้น เหมือนที่รู้กันอยู่ทั่วไปไปดูแลให้คำแนะนำ เราน่ะอยากดูแผล อยากให้แผลเค้าสะอาด มันรู้สึกภูมิใจนะ แต่ทำไมอ่ะเค้าไม่ค่อยให้ความร่วมมือเราเลย เวลาเราไปหาอ่ะ เค้าจะทำเหมือนหลับอ่ะ เซ็งๆๆๆๆๆๆ ที่สุด ไม่เคยเป็นขนาดนี้ เราเคยได้เคสก์ที่วัดแดงนะเคสก์เราเป็นเด็กติดเกมส์ เวลาไปหาก็จะไปเล่นเกมส์ตลอด พอถึงวันที่เราจะสอนเค้า เตรียมทุกอย่างมาเรียบร้อย แต่น้องเค้าไปเล่นเกมส์ เราก็แบบไม่รู้จะทำไงเลย เลยได้คำปรึกษาพร้อมกับการจัดการที่ดีว่า ให้ อสม.ไปตามแม่น้องเค้ามา ให้เราพูดคุยกับแม่น้องแทน แบบโอ้โห..สุดๆอ่ะ การสอนของเราก็ผ่านไปด้วยดี...อยากรู้ว่าถ้าเคสก์เพื่อนๆเป็นแบบเราจะทำไงดี ช่วยเราหน่อย!!!! จะให้เราเข้าไปปลุกเคสก์ หรือว่าทำไงดี ฮือๆๆๆๆ เศร้าๆๆๆๆ
อ่ะนะ! ท้อได้แต่อย่าถอยน่ะจร้า สู้ๆๆเพื่อน เค้าว่าควรหาจังหะที่เค้าออกไปนอกบ้าน อย่างออกมาซื้อกับข้าวอย่างเนี้ยก็ไปนั่งรอเลยเตรียมอุปกรณ์ทำแผลไปด้วยเลย แต่ที่เห็นๆๆเค้าไม่ค่อยรักษาความสะอาดเท่าที่ควรเราก็เลยต้องช่วยเค้ารักาแผลไปด้วย สู้ๆๆๆเหลืออีกไม่นานแล้ว
น้อง...มักเน่
ดีจ้า
เราก็คิดว่าเคสเฟินชอบหนีเสมอเลยนะ แต่เราว่าเฟินเก่งที่จะมีเทคนิคที่จะนำเคสมาร่วมการเรียนของเราได้นะ
ใช่แล้ว ท้อได้แต่อย่าถอยไม่ได้ลอกของใครนะแค่บังเอิญเหมือนกะเพียว คนเราก็ต้องมีท้อเป็นธรรมดา แต่ความท้อมันไม่ได้ช่วยให้เราดีขึ้นกลับทำให้เราแย่ ชีวิตต้องสู้มันคือเกมส์ที่เอาไว้ทดสอบเรานะว่าเราจะเอาชนะมันได้หรือไม่ แล้วเฟิร์นหละเอาชนะมันได้ไหม อดทนอีกไม่กี่อึดใจก็จะผ่านมันไปแค่นี้มันยังจิ๊บๆ ยังมีภูเขาที่สูงชันยังรอเราอยู่นะ แต่ถึงยังไงเราก็จะคอยเป็นกำลังใจให้กันเสมอใช่ไหม สู้ๆๆๆๆ
อย่าเพิ่งท้อซิ
ขนาดเหล็กดัดฟันยังไม่เป็นอุปสรรคต่อการกิน
เคสหินๆก็ต้องเจอเทพอย่างเฟิรนถึงจะเอาอยู่จริงป่ะ สู้ๆๆสู้ๆๆ